Het roer gaat andermaal om, oordeelt de reumatoloog. De combinatie prednisolon/leflunomide leidt niet tot het gewenste resultaat, dus zullen we met iets anders de vervelende ontstekingen moeten zien te tackelen. Trial and error; een veelbeproefde methodiek op tal van vakgebieden. Alleen minder leuk als je zelf het lijdend voorwerp bent. Dan ervaar je de ‘trial’ als per definitie te lang en de ‘error’ als moeilijk te verteren uitkomst.

Het hemd is altijd nog nader dan de rok.

Natuurlijk, ik heb weinig aanleiding tot klagen. Het ongemak ten gevolge van de reumatische artritis is tot nu toe zonder meer binnen acceptabele perken gebleven. Stramme vingers, gevoelige voeten; dat is het wel ongeveer. En ondanks de malheur met de handen, is de vaardigheid tot schrijven en typen op dit moment een stuk verbeterd ten opzichte van enkele weken geleden, voordat de medicatie z’n werk begon te doen. In die zin kunnen we spreken van progressie.

Het glas hoort half vol te zijn.

Geduld is dan ook een schone zaak.

Andermaal een belegen cliché, dat helaas maar al te waar is. En aan de andere kant:

Wachten duurt ontzettend lang.

Wij, mensen willen duidelijkheid. En we willen oplossingen. Nu. Niet over enkele maanden, en ook niet over enkele weken. Nu. Als dat niet mogelijk is p en dat is het vrijwel nooit – worden we kriebelig, geïrriteerd en zeker ongeduldig. Ze leven we allemaal vanuit onze eigen bubbels. Met onze eigen, asociale, onredelijke regels.

Ik ga een testperiode van acht weken in. En ik ga me beheerst gedragen. Tegennatuurlijk. Rationeel. En dus moeilijk vol te houden.