Gedichten zijn er in soorten en maten. Het grappige aan die voor de hand liggende vaststelling is dat die ‘maten’ er niets toe doen; en dat er slechts twee ‘soorten’ zijn: goede en slechte. ‘Size doesn’t matter; quality does’.

Dat geldt zeker ook voor het volgende vers:

Het verzet dat je pleegt
is dat je weigert te spreken
waar je zwijgen moet.
Breng zo de wereld dichterbij
die nooit bewaarheid wordt.
Dit is geen raad
maar een gebod.

Erik Spinoy – ‘Logica’ (uit: ‘Fratsen’)

Een treffend bewijs dat niet iedereen dezelfde logica hoeft te hanteren. Niemand is verplicht te antwoorden en wie zwijgt, stemt zeker niet altijd toe. Bevelen worden stilzwijgend genegeerd en niet automatisch opgevolgd. Sociale mores blijken niet voor iedereen in gelijke mate te gelden.

In die zin is dit gedicht een oproep tot verzet, tot stille strijd. En tot begrip voor mensen die wellicht andere denkwijzen hanteren dan de gangbare. De sterkste heeft niet altijd gelijk, al kan hij proberen dat gelijk door te drukken. Zwijgzaamheid van de wederpartij is dan geen bewijs van overwinning, maar van misplaatste zegeroes.

Dit gedicht zou eigenlijk een van de ruim bemeten wanden van de nieuw te bouwen balzaal van het Witte Huis kunnen sieren. In goud, uiteraard, want spreken is slechts zilver.