• Verkapt

    Nu we meer en meer gewend raken aan obligate leugens en onverholen onwaarheden, raakt de kunst van het omfloerst verpakken van de werkelijkheid in zalvende, leidende en sturende bewoordingen in de vergetelheid. Waar zijn de tijden dat premiers Kamerleden tot wanhoop dreven met een brij aan woorden waar werkelijk geen chocola van te bakken viel? Of de politici die elegant en met verbale elastische vaardigheid al te lastige vragen van journalisten naar een zijspoor verwezen? De tijd, kortom, van enorme kluiten in soepel riet.

    Aan het einde van de dag wordt god weer opgeborgen in een woord.
    Aardappels, kolen, pastinaken: ook de aarde tuimelt in haar ruime zakken terug.

    Landmassa’s slaan het duister om als dekens, aan de hemel vonkt
    Een nachtnet van sterren of zijn het schepen?

    Weet je, liefje, jij zit jezelf niet in de weg en zielsgelukkig ben ik
    Met een vuur gestookt op kolen. Ik leg me te slapen tegen je buik.

    Dit is alles was ik wilde: een huis; ikzelf de vreemdeling daarin.

    Erwin Hurenkamp – ‘II’

    Ontwijkend gedrag. Ontkennen wat evident is. Struisvogelpraat tot poëzie verhoogd.

    Het is van alle tijden. Ouder dan homo sapiens. En kwalijker dan Satan. Wie zonder zonden is, zal ze op deze wijze snel creëren. Niets menselijks is de verkapte leugen vreemd. En dat ‘verkapt’ kan tegenwoordig ook weggelaten worden.

  • Grip

    Het begon met kleine dingen. Een koffiekopje dat plotseling verplaatst bleek. Een geopende brief die een dag later ongeopend ergens anders weer opdook.

    In het begin besteedde hij daar weinig aandacht aan. Maar op een gegeven moment werd het meer dan uitsluitend lastig. Zijn auto stond op een andere plek dan waar hij hem had achtergelaten. De route naar zijn werk die plots gewijzigd was. Dergelijke ongemakken zorgden ervoor dat hij beter begon op te letten. En het werd duidelijk: er zat een scheur in de tijd.

    Waar de tijd normaal een vloeiend verloop kende, scheen nu het ene moment niet op het volgende aan te sluiten. Alsof er momenten ontbraken. Alsof er een dag ontbrak.

    Daar schrok hij enorm van. En de wetenschapper in hem zorgde ervoor dat hij de proef op de som ging nemen. Hij noteerde waar hij zijn auto parkeerde, maakte foto’s van de route naar werk en ruimde alles in huis volgens strak omlijnde plannen op. De resultaten waren onbevredigend. De locaties op de foto’s bleken niet met de realiteit van de volgende dag overeen te komen. De notities van de parkeerplekken klopte niet. En zijn huisraad leek een eigen leven te leiden. Toen begon hij zich te realiseren dat hij zijn grip op de werkelijkheid aan het verliezen was.

    De paniek sloeg toe.

  • Bedrieglijk

    Zou een fraai onderwerp voor een verhaal – misschien zelfs een hele roman – kunnen zijn: erachter komen dat dat alle huizen, scholen, gebouwen en/of plekken uit je herinnering niet meer blijken te bestaan. Dat geeft voeding aan een aantal vragen. Klopt mijn herinnering wel? Of is de werkelijkheid veranderd? Heeft mijn leven zich zo voltrokken als ik altijd heb gedacht? Is er een parallel bestaan en zo ja, hoe ben ik van het ene naar het andere geschakeld? Totale verwarring zou het resultaat kunnen zijn.

    Als ik naar mijn eigen leven kijk, dan kan ik een redelijk imposante lijst van verdwenen locaties opnoemen:

    (Oude) Academisch Ziekenhuis Groningen, Oostersingel
    Kleuterschool De Jasmijn, Haydnlaan
    Basisschool Joseph Haydn, Haydnlaan
    Oude en Nieuwe Rooms-Katholieke Ziekenhuis, Verlengde Hereweg en Van Swietenlaan
    Thorbecke College, Hofstraat
    Sportpark Coendersborgh, Helperzoom
    Centrale Interfaculteit, Kraneweg 74
    Faculteit Sociologie, Grote Markt
    ’t Hijgend Hert, Papengang

    Alsof een fors gedeelte van mijn jeugd en mijn jonge volwassenheid is weggevaagd. Of nooit als zodanig heeft bestaan. En eigenlijk is dat best een beangstigende gedachte. Hoe bedrieglijk is ons geheugen? Hoe bedrieglijk zijn de reële ontwikkelingen? En hoe bedrieglijk is de relatie die wij tussen beide vormen?