• Hoogmoed

    Bij een eerdere gelegenheid schreef ik al over helden uit mijn jeugd, die naderhand met een daverende klap van hun, door mijzelf overigens opgerichte, sokkel zijn gelazerd. En dit keer richt ik mijn vileine pijlen op de muziek van de jaren ’70.

    Eén van de revelaties van dat decennium was de supergroep Emerson, Lake & Palmer. Alle drie de musici met een imposante carrière achter de rug: Emerson bij The Nice, Lake bij King Crimson en Palmer bij The Crazy World of Arthur Brown. Inderdaad, de band van ‘Fire’ met de ‘brandende zanger’. In ieder geval hadden de heren hun sporen verdiend.

    Eén van de meest opvallende nummers van hun debuutelpee was ‘Take A Pebble’.

    Just take a pebble and cast it to the sea
    Then watch the ripples that unfold into me
    My face spil so gently into your eyes
    Disturbing the waters of our lives

    Shreds of our memories are lying on your grass
    Wounded words of laughter are graveyards of the past
    Photographs are grey and torn, scattered in your fields
    Letters of our memories are not real

    Well, sadness on your shoulders like a wornout overcoat
    In pockets creased and tattered hang the rags of your hope
    The daybreak is your midnight, the colours have all died
    Disturbing the waters of our lives
    Of our lives, lives, lives.

    Greg Lake – ‘Take A Pebble’

    Geen poëzie voor een bloemlezing, maar ook weer niet al te beroerd. In ieder geval een beloftevol begin.

    Lake kreeg daarna last van hoogmoed. Hij eiste een Perzisch tapijt op het toneel. Kosten: £ 20.000,-. En wee diegene die het waagde dat karpet tegen de pool in te stofzuigen. Ontslag op staande voet. De waanzin ten top. Grenzeloze ego’s. Uit hun verband gerukte persoonlijkheden. Het is dan ook nauwelijks verwonderlijk dat het driemanschap geen al te lang leven beschoren was. Wat er met de Pers is gebeurd, blijft onbekend.

  • Waanzin

    We worden sinds enkele dagen weer vergast op de jaarlijkse editie van de Top 2000. Een leuke aaneenrijging van al dan niet appetijtelijke nummers uit het nabije en verre verleden. Een tamelijk onschuldige opsomming van liedjes met een voorspelbare winnaar.

    Wat niet te voorspellen valt, is de hausse aan beelden die via de televisie-uitzending van dit radioprogramma (!) onze huiskamer in wordt geslingerd. De mensheid op zijn smalst. Volwassen mensen die zich als volslagen idioten gedragen voor hun drie seconden van wereldroem. Hele gezinnen die gewapend met luchtgitaren compleet ‘off sync’ hun miserabele versies van al dan niet iconische hits te berde brengen. En wat te denken van de busladingen met veelal bejaarden die per uur worden aangevoerd om de studio in Beeld & Geluid te bevolken. En die eenmaal binnen compleet hun verstand lijken te verliezen. Een metamorfose die dag én nacht onophoudelijk doorgaat.

    We kunnen ‘live’ getuige zijn van de waanzin die ons land jaarlijks teistert.