• Schaamteloos

    Gisteravond werden we onaangenaam verrast door een wel heel onverwacht eerbetoon. De loting voor het aankomend WK Voetbal vond plaats en die feitelijk simpele gebeurtenis werd door de FIFA én de organiserende landen, Canada, Mexico en de USA, met reusachtige fietspompen opgeblazen tot een evenement van ongekende grootte,

    En aangezien de USA het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen, werd uiteraard de gelegenheid te baat genomen om de president nog maar eens onvermoed in de spotlight te zetten. Al in een eerder stadium heeft hij zichzelf reeds benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité, zodat alle verwachte glorie vanzelfsprekend op hem zal afstralen. Eventuele tegenvallers komen uiteraard op het conto van anderen.

    Maar nu profiteerde de FIFA van de situatie door vriend en vijand te verrassen met de uitreiking van de tot gisteren niet bestaande FIFA Peace Prize. En die ging uiteraard naar de oranje gorilla. Die vervolgens de regie van deze ingelaste ceremonie overnam en zichzelf de bijbehorende medaille omhing. De schaamteloosheid steeg tot recordhoogte.

    Natuurlijk volgde daarna een uitgebreide uitwisseling van complimenten tussen de right honorable D.J.T. en de van corruptie aan elkaar geplakte voorzitter van de voetbalorganisatie. Te gênant voor woorden, deze kleffe uitruil van overigens nietszeggende loftuitingen. De aanwezige bondscoaches en andere functionarissen zagen het allemaal met lede ogen aan.

    Dit alles is tekenend voor de ongegeneerde wijze waarop de zelfbenoemde elite tegenwoordig te werk gaat. Bescheidenheid, discretie, werken op de achtergrond; het is aan deze nieuwe patriciërs niet besteed.

    Een ander treffend voorbeeld daarvan zagen we later op de avond bij het programma ‘Café Kockelmann’. Daar mocht voormalig PVV-kamerlid Fleur Agema ongehinderd solliciteren naar een hopelijk spoedige burgemeestersfunctie. Om die ambitie kracht bij te zetten, mocht Agema een aantal keren de loftrompet steken over haar eigen vermeende politieke verdiensten. Verdiensten die de rest van Nederland overigens zijn ontgaan, maar dat is slechts een detail. Nergens ook maar iets te bespeuren van terughoudendheid of neutraliteit. Vol op het orgel over de eigen niet bewezen vaardigheden.

    De brutalen hebben ondertussen de hele wereld.

  • Stemmen

    Het is verkiezingsdag, het feest van de democratie. Om dat alles luister bij te zetten, wandelen Clara en ik al redelijk vroeg naar de Haydnschool om daar eens en voor altijd duidelijk te maken waar het de komende vier jaar naar toe moet in dit land.

    De Haydnschool. Eens mijn lagere school, maar inmiddels onherkenbaar gerenoveerd en met elektronische leermiddelen uitgerust. En dus loop ik enigszins verdwaasd en verweesd door de gangen, in slaafse navolging van de niet te missen bewegwijzering. ‘Stembureau’ lezen we op borden en pijlen, zo ongeveer om de vijf meter.

    In het daartoe bestemde klaslokaal – dat ik overigens ook niet herken – zit een viertal mensen indrukwekkend achter een reeks tafels. We groeten en overhandigen onze stempassen en onze ID-bewijzen. Zoals viel te verwachten, worden onze namen hartgrondig gecontroleerd en worden de ID-passen aan alle aanwezigen doorgegeven teneinde elke mogelijkheid van fraude tegen te gaan.
    “Zo’n lange naam kom je niet elke dag tegen”, verklaart de voorzitter de opvallende vertraging.
    Het zal wel. Ik heb m’n hele leven al met dit soort denigrerende behandelingen te maken gehad en Clara is er ondertussen ook wel aan gewend. Elke naam die over twee regels op de ID staat vermeld, wekt blijkbaar achterdocht, wantrouwen en spotzucht. En vaak ook onverklaarbare afgunst.
    “”Dat zal”, bevestig ik. “Maar toch hebben wij desondanks ook maar één stem”.
    Ik steek mijn hand uit en de voorzitter realiseert zich dat hij me nog altijd geen stembiljet heeft gegeven. Hij haast zich me een pak papier aan te reiken.

    In het stemhokje dans ik een moeizame pas-de-deux met een stembiljet ter grootte van een dekbed. En na eenmaal het bolletje van mijn keuze rood te hebben gemaakt, volgt een nog ingewikkelder procedure om het biljet weer toonbaar op te vouwen.

    We deponeren onze stembiljetten in de daarvoor bestemde kliko en groeten het viertal achter de tafels.

    Opgelucht wandelen we terug naar huis. We hebben weer gebruik gemaakt van ons recht. En we hebben duidelijk laten weten wat er de komende tijd allemaal moet gebeuren in Nederland. Er kan geen twijfel over bestaan: onze stemmen klinken luid en duidelijk. Niemand kan zeggen dat hij of zij onze boodschap niet heeft gehoord. En daarmee valt een zware last van onze schouders.