• De prijs van stijl

    Aan het begin van de middag wordt er aangebeld. Onverwacht, wat in ons geval bijzonder is. Vrijwel iedereen kondigt zijn of haar komst van tevoren bij ons aan en ‘bezoekers’, zoals collectanten, weten in de regel de weg naar de voordeur niet te vinden. Te ver van de openbare weg, te imponerend blijkbaar.

    Ik hoor Clara de voordeur openen en even later mijn naam roepen. En dus spoed ik me naar de salon bij de voordeur. Het blijkt de kleermaker te zijn. Met een fors aantal kledingzakken. De doorpassessie is enkele weken geleden al geweest, dus dit is het echte werk.

    Zoals gebruikelijk beginnen we met de shirts. En al snel blijkt dat het uitgebreide meetwerk van weken geleden niet voor niets is geweest. De shirts zitten als gegoten, en ook de ietwat strakkere, ‘modernere’ snit kan de goedkeuring van Clara wegdragen. De eerste klap is in dit geval ruim een daalder waard.

    Dan beginnen we aan de broeken, de jasjes en de vesten. Ook hierbij heeft Clara flink haar stempel gedrukt op de uiteindelijke snit. Onder het motto ‘weg met die slobberige Britse academische stijl’ is gekozen voor een wat meer ‘mediterrane’ pasvorm. En hoewel ik aanvankelijk mijn bedenkingen had, met ik erkennen dat het uiteindelijke resultaat, zoals altijd een compromis, fraai is.

    Een kleine drie kwartier later kunnen we de kleermaker tevreden de hand schudden. Graag tot de volgende keer. Dat geloof ik ook wel, want de factuur die hij ons aan het eind overhandigt begint aardig op de Miljoenennota te lijken.

    Stijl kost geld. Kwaliteit kost nog veel meer. En een combinatie brengt je bijna aan de bedelstaf.

  • Maattabel

    Tegen elf uur gaat de bel. De kleermaker. Ik heb afgelopen week contact gezocht met de bedoeling de garderobe weer eens te laten aanvullen. Pakken, vesten en overhemden kunnen een vernieuwing gebruiken. En om alles weer perfecte pasvorm te geven, komt ‘mijn’ kleermaker langs om alle maten te controleren. En om de gewenste stoffen uit te zoeken, vanzelfsprekend.

    Na de koffie begint de bezoeking. Want ik vind dit allerminst een prettige bezigheid. Aan mijn lijf liever geen polonaise. Maar dit heeft gelukkig een doel. Ik weet inmiddels uit lange ervaring dat maatkleding het summum van draagcomfort geeft. En dus bezit ik mijn ziel in lijdzaamheid.

    DE KLEERMAKER IS ONONTBEERLIJK – Deskundigen zijn het erover eens: het pak is nog altijd de elegantste kleding die een man kan dragen. Dat alles natuurlijk onder de voorwaarde dat kleur en stof juist zijn gekozen en de pasvorm uitstekend is. En juist in dat laatste zit ‘m de kneep. We leven immers in een land dat al tientallen jaren wordt getiranniseerd door de confectie. En waarin het cliché ‘doe maar gewoon…’ voor velen klaarblijkelijk een levensmotto is geworden dat ze rigoureus doortrekken naar hun kledij. Niet voor niets werd Amsterdam in de Financial Times omschreven als “the capital of casual clothes (…) a perfect destination if you want to escape from fashion”.
    Het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft berekend dat de Nederlandse man slechts anderhalf procent van zijn inkomen besteedt aan kleding. En dat is te zien: een korte wandeling door een willekeurige winkelstraat in een willekeurige stad en je kunt niet om de conclusie heen: Nederlanders gaan slecht gekleed.

    Gelukkig is er de laatste jaren een voorzichtige kentering merkbaar. Gelukkig zijn er steeds meer lieden die boven de grauwe middelmaat wensen uit te steken, die er geen punt van maken dat ze zich luxe kunnen veroorloven en die zich op alle mogelijke manieren wensen te onderscheiden. Snobisme mag weer.
    Die trend valt gelukkig ook in mannenkleding waar te nemen. Het maatpak rukt onweerstaanbaar op en dat is een ontwikkeling waar eenieder zich over kan verheugen.
    Helaas heeft deze ontwikkeling ook tot gevolg dat er onder het kopje ‘maatpak’ allerlei semi-fabrieksmatige quasi-confectie wordt aangeboden. Laten we daarom voor eens en voor altijd duidelijk stellen: een maatpak is een pak dat speciaal voor de klant wordt vervaardigd aan de hand van een individuele maattabel. Kortom, de klant wordt op alle denkbare en ondenkbare plaatsen gemeten. Dit is een secuur en cruciaal werk. Is de maattabel eenmaal vastgesteld, dan is de keuze vervolgens: wordt het pak met de hand of met een machine gemaakt? Waarbij de eerste variant uiteraard kwalitatief de voorkeur geniet.

    Een uurtje later staan er mystieke getallen op een onbegrijpelijk formulier: mijn maattabel. En heb ik een prettige keuze uit de beschikbare stoffen gemaakt. Of een passessie over zes weken me schikt? Ja, hoor. Tegenwoordig hoef ik geen agenda meer te raadplegen. Dat is ook een comfort dat ik ondertussen ben gaan waarderen.