• Waanzin

    We worden sinds enkele dagen weer vergast op de jaarlijkse editie van de Top 2000. Een leuke aaneenrijging van al dan niet appetijtelijke nummers uit het nabije en verre verleden. Een tamelijk onschuldige opsomming van liedjes met een voorspelbare winnaar.

    Wat niet te voorspellen valt, is de hausse aan beelden die via de televisie-uitzending van dit radioprogramma (!) onze huiskamer in wordt geslingerd. De mensheid op zijn smalst. Volwassen mensen die zich als volslagen idioten gedragen voor hun drie seconden van wereldroem. Hele gezinnen die gewapend met luchtgitaren compleet ‘off sync’ hun miserabele versies van al dan niet iconische hits te berde brengen. En wat te denken van de busladingen met veelal bejaarden die per uur worden aangevoerd om de studio in Beeld & Geluid te bevolken. En die eenmaal binnen compleet hun verstand lijken te verliezen. Een metamorfose die dag én nacht onophoudelijk doorgaat.

    We kunnen ‘live’ getuige zijn van de waanzin die ons land jaarlijks teistert.

  • Diepe kras

    Af en toe kunnen schaduwen uit het verleden je plots compleet overvallen. Zaken, voorvallen, gebeurtenissen, emoties waarvan je denkt, je hoopte dat je ze op een veilige plek had weggeborgen. Dat je ze verwerkt had. Dat ze weliswaar tot je verleden behoren, maar dat de negatieve, ingrijpende implicaties in gesloten kluizen zijn weggestopt. Maar diezelfde voorvallen en gebeurtenissen blijken onverwacht dicht aan de oppervlakte te liggen. Slechts een flinterdun velletje blijkt over die diepe wonden te zijn gegroeid. Het littekenweefsel is soms pijnlijker dan de herinnering aan de oorspronkelijke wond.

    Deze week overviel me de herinnering aan mijn diepste depressie, decennia geleden. Clara en ik spraken over iets totaal anders, maar op de een of andere manier maakte mijn brein een connectie met die vermaledijde periode in mijn leven, met als absolute dieptepunt een radicale keuze bij een onbewaakte overweg. Met als gevolg dat ik meteen vol schoot, zeer tot verbazing en verbijstering van Clara. Uiteraard was de uitleg snel verschaft en de link snel gelegd, maar tot een heuse verklaring van mijn plotselinge emoties konden we niet komen. Die is er wellicht ook niet.

    Een diepe kras. De realisatie dat alles waar je om geeft in je leven plotseling ondergeschikt raakt aan je wanhoop. Dat alles wat je bestaan verrijkt, wat het waardevol en leefbaar maakt, er opeens niet meer toe doet. En dat alles daarna afhangt van een onbegrijpelijk rationele keuze: rechts of links, kop of munt, zwart of wit, nul of een. Alsof alles wat ons tot mensen maakt, geheel is verdwenen. Alsof we geen mensen meer zijn. Dat is misschien nog wel het meest verontrustende. Dat alle nuance uit je leven is verdwenen.