Uiteindelijk is het devies van de Verenigde Staten dan toch op een onvoorspelbare én onvoorstelbare wijze realiteit geworden: ‘E pluribus unum’. Uit velen één. Inderdaad, ze zijn met velen. En inderdaad, de dienst wordt meer en meer uitgemaakt door Eén.
En wat voor Eén. Een leider van messiaans formaat. Dat is althans zijn zelfanalyse. Een vredestichter, een economische ziener en een machiavellistische superheerser. En dat allemaal in één persoon verenigd. Een unicum in deze era en alle tijdperken die daaraan vooraf zijn gegaan. Iconische presidenten als George Washington en Abraham Lincoln hebben niet voor elkaar gekregen wat deze superheerser in een handomdraai weet op te lossen. Niet alleen zijn eigen bevolking kijkt verbijsterd toe; ook de rest van de wereldbevolking staart stomverbaasd naar deze natuurkracht.
Vanzelfsprekend kun je je, gewapend met dergelijke ontzagwekkende kwaliteiten, niet laten weerhouden door pure ongemakken als wet- en regelgeving. En waarom zou je je ook bekommeren om feiten als je eigen moraliteit de grens van je vermogen bepaalt. Waarheden kunnen lastig zijn als je doelen hebt bepaald. En bevriende mogendheden moeten vanzelfsprekend de nationale en privé belangen niet in de weg staan.
En dus wordt letterlijk alles uit de kast gehaald om de wil van de oranje roerganger door te drukken. Groenland wil onafhankelijk zijn? Totaal van ondergeschikt belang. En die Gazanen zitten de plannen voor een heus Trump Resort aan de Palestijnse Rivièra in de weg. Hoe durven ze? Dat de VS ondertussen steeds verder afglijdt naar een schoolvoorbeeld van een autocratie, schijnt weinig Amerikanen te deren. Maar linksom of rechtsom, ze zullen de rekening gepresenteerd krijgen. Gezien de laatste reacties is de rek er bij de EU-lidstaten zo’n beetje uit. Hoewel? De Europese politici lijken nog eerder een lichaamsdeel naar keuze te willen opofferen, dan dat ze werkelijk de stoere daad bij het ferme woord gaan voegen. ‘Alle Menschen werden Brüder’, lijkt het utopische devies.