• Fatsoen [1]

    De verkiezingen voor de Tweede Kamer zijn in aantocht. De voortekenen zijn onmiskenbaar, want op alle mogelijke en onmogelijke uren van de dag worden we lastig gevallen door lijsttrekkers en andere lieden die hopen op een steile politieke carrière. Mannen en vrouwen die precies komen uitleggen welke glorieuze toekomst van Nederland ze voor ons in petto hebben. En ons en passant duidelijk maken wier schuld het allemaal is, mochten die holle beloften geheel of gedeeltelijk niet bewaarheid worden. De verzekeringsclausules zijn voortijdig gedegen opgesteld.

    Zelfs de ‘blonde roerganger’ zoekt de publiciteit weer, na zijn vlucht in stilte, zogenoemd ten gevolge van een ernstige bedreiging vanuit België. De teruggang in de meeste peilingen daarna, bleken klaarblijkelijk nog bedreigender dan de vage berichten bij onze zuiderburen en dus kunnen we sinds kort de lege one-liners en onbewezen statements weer ten volle over ons heen laten komen. ‘Vandaag Inside’ blijkt het juiste podium om de vroegtijdige terugkeer van deze ‘verloren zoon’ luister bij te zetten. Het programma dat uitblinkt in genuanceerde meningen en intermenselijke fijnbesnaardheid, biedt overduidelijk het juiste decor voor een verse dosis populisme pur sang.

    Maar ook de andere politici vergasten ons op flinke hoeveelheden snedige credo’s en andere kretologieën, die ons moeten doen geloven dat er heilzame jaren aan de einder schemeren. Zeker als we op 29 Oktober de bolletjes bij hun namen met potlood rood kleuren. De ene gênante vertoning na de andere.

    ‘Een fatsoenlijk land’, claimt het CDA. Jammer genoeg lijkt die mogelijkheid al lange tijd uit het zicht. ‘Fatsoen’ is een eigenschap die in een ver verleden nog wel eens opgeld wilde doen in de politiek. En ook in het dagelijkse leven. Nu geldt alleen de gretigheid naar het pluche.

    En dan mag blijkbaar alles.

  • Kampioen

    Voetbal is toch echt een onvoorspelbare sport. We hebben in de afgelopen weken redelijk intensief het verloop van de EK voor vrouwen gevolgd. Voor Nederland een schier kansloze missie, nadat we tegen Engeland met 4-0 compleet van het veld werden geveegd. Dat was overigens zo’n beetje de enige redelijk goede wedstrijd van de regerende kampioen, want gedurende de rest van het toernooi leek het allemaal naar niks. Doelpunten in de laatste minuut, verlengingen, penaltyseries met absurd veel missers. Allemaal heel vermakelijk, maar niets van doen met goed voetbal.

    Mede naar aanleiding daarvan is er een storm van kritiek losgebarsten over het vrouwenvoetbal. Advocaat Job Knoester vergeleek de wedstrijden in ‘Vandaag Inside’, de talkshow die uitblinkt door genuanceerde opinies, met jongensvoetbal onder de 14 jaar. De rapen waren meteen gaar. Niemand die zich afvraagt welke deskundigheid Knoester op dit terrein meebrengt. Iedereen vol op het orgel.

    Natuurlijk valt het vrouwenvoetbal niet te vergelijken met jongens-, laat staan mannenvoetbal. Daarvoor ontberen vrouwen kracht, lengte en snelheid. Vrouwenvoetbal moet haar eigen kracht gaan ontdekken, zoals bijvoorbeeld vrouwenhockey dat ook heeft gedaan. Voorbarige, ondeskundige kritiek helpt daarbij niet. Een onbevangen analyse des te meer. Maar het succes van het moment is tegenwoordig heilig op de televisie. Kwaliteit van inbreng veel minder.

    Ondanks het matige voetbal haalde Engeland op de boven beschreven manier de finale. Tegen de torenhoge favoriet Spanje. En jawel, een goal tegen de verhouding in, verlengingen, penalty’s met wederom veel missers en Engeland is de oude en nieuwe kampioen.

    Hetgeen op zich ook een prestatie is.

    Heel Engeland geraakt vervolgens in euforie. Vergeten is alle ellende van de Brexit, de schrijnende armoede en de deplorabele toestand van de nationale zorg. Mensen staan juichend op straat en de pubs draaien overuren.

    De Romeinen wisten het al: geeft het volk brood en spelen. In de moderne tijd is dat verworden tot een nieuwe variant: spelen. Voor het brood moeten ze zelf maar zorgen.