• Subtiel

    ’s Morgensvroeg verschijnt de druktemaker met een aanhanger vol ijzerwerk. Eind vorige week heeft hij de herziene voorstellen aan ons getoond en zijn we akkoord gegaan met de plannen. En nu zijn die plannen klaarblijkelijk al omgezet in metalen realiteit.

    Even later wordt er driftig met grondboren gewerkt om de betonnen poeren, die het hekwerk moeten schragen, in de grond te doen verzinken. Tegen half elf nodigen we de man uit voor koffie op het terras – het is vandaag prachtig weer – en ondertussen is de halve ijzervoorraad verwerkt.

    Kort na de lunch komt de man trots vertellen dat de klus geklaard is. En inderdaad, het privégedeelte van de voortuin is subtiel, maar onontkoombaar afgescheiden van het publieke gedeelte. Kortom, we mogen tevreden zijn.

    Na de nodige loftuitingen onzerzijds, verdwijnen bus en aanhanger via de oprit uit het zicht. We zijn verguld met het eindresultaat. En hopelijk zijn we nu verlost van de ongevraagde en zeker ongenode gasten die zich aan ons willen opdringen. Hoeven we ons daarover in ieder geval niet meer druk te maken.

  • Vrijbrief

    Wat ik al vermoedde, gebeurt dus ook. Een flink aantal van de ‘buren’ die we gisteren hebben ontmoet, nemen de gelegenheid te baat voor een wandeling door Park Groenestein. En gebruiken die wandeling ook om ons even te groeten op het terras achter het huis. Blijkbaar heeft de kennismaking hun een vrijbrief gegeven alle bordjes met ‘privé terrein’ volledig te negeren en vrijpostig onze privacy met voeten te treden.

    En hoe vertellen we hen dat we daar toch niet echt van gediend zijn? Wij lopen ook niet bij hen de tuin binnen? We mogen uitzien naar de dag waarop het – weliswaar bescheiden – hekwerk wordt geplaatst. Al zal ook dat vermoedelijk zorgen voor een verkoeling van de relaties. Wat ons dan weer een reden verschaft om volgend jaar niet op ‘burendag’ te verschijnen.

    Zo werken we nadelen om in voordelen.

  • Schiphol

    Gisteren waren we op weg naar Schiphol. Wout en Emma zouden na aankomst aldaar doorreizen naar Calabria. En ik zou terugkeren naar Groningen. Ieder z’n deel.

    De afrit bij de luchthaven bleek ook het begin van een behoorlijke file. Stuk voor stuk mensen die een bestemming hadden. Of die mensen kwamen halen die een bestemming hadden. Hier vindt de moderne diaspora plaats. In ieder geval scheen iedereen behoorlijk haast te hebben, wat tot het nodige asociale weggedrag leidde.

    Vanmiddag pingt mijn telefoon. Vanuit Calabria laat WhatsApp me weten dat er bericht is. Foto’s van de diaspora. Wout en Emma blakend in de zon, een lokkende zee in de achtergrond. Emma in vakantiepose met een Moors kasteel als decor. Wout achter het bier op een terras. En een zonovergoten strand met gretige badgasten.

    Het lijkt allemaal ver weg en dat is het eigenlijk ook. De locatiegegevens maken duidelijk dat het hemelsbreed 1725 kilometer hier vandaan is. En toch zo dichtbij.