• Dieptepunt

    We hebben nu al tijdenlang vastberaden geleefd met de veronderstelling dat de tijden van de Ku Klux Klan en ‘white supremacy’ tot een duister verleden behoren. Dat er weliswaar nog lang geen sprake is van raciale gelijkwaardigheid – en zeker niet in de landen waar de verschillen tussen wit en zwart ook in wetten en regels tot uiting waren gebracht – maar dat tegelijkertijd die mensonwaardige segregatie voor een belangrijk deel is afgeschaft. Dat we relevante stappen hebben gezet naar veel evenwichtiger samenleving; uitgaande van simpele, voor de hand liggende vertrekpunten: er is één God, namelijk die van ons allemaal; er is één ras, het menselijk ras; en er is één liefde, namelijk die tussen twee volwassen mensen. Alle andere grondregels zijn pertinente flauwekul, door mensen verzonnen om anderen te minimaliseren, te kleineren, weg te zetten, te discrimineren. Gezond verstand zou die bedrieglijkheid aan het licht moeten brengen.

    Dat laatste blijkt minder en minder het geval. Mensen lijken hun verstand ’s ochtends op het nachtkastje te laten liggen om een minder complexe dag te hebben. Niet nadenken kan je leven aanmerkelijk vergemakkelijken. En hetzelfde geldt voor onwrikbare standpunten en dogmatische overtuigingen. Wetenschap is ook maar een mening, is het niet? In die invallende menselijke duisternis komen demagogen en volksmenners steeds vaker weg met abjecte uitlatingen en infame beledigingen.

    Het voorlopige dieptepunt hebben we gisteren bereikt. De president plaatst een filmpje waarin de voormalige president en zijn ‘first lady’, de Obama’s, als apen worden geportretteerd. Een flagrante vorm van openlijk racisme, die zelfs menig geharnaste Republikein veel te ver gaat. Mr. T. vertrekt echter geen spier, geeft zonder te knipperen een van zijn medewerkers de schuld en gaat over tot de orde van de dag. Excuses aan de beledigde familie Obama komen vanzelfsprekend niet uit zijn mond. De witte puntmutsen in de ‘southern states’ worden voorzichtig uit de kast gehaald en alvast voor voorkomende gelegenheden onder het strijkijzer gelegd. De eerste lynchpartijen hebben we al gezien in Minnesota. De feiten daar worden glashard ontkend en het vereiste onderzoek naar behoren gemanipuleerd. Waarheid kan immers lastig zijn en kritiek leidt alleen maar af.

    Wanneer zullen de eerste kruisen op Capitol Hill branden?

  • Klare taal

    Nederland heeft gesproken; de stemmen zijn bijna geteld. Jammer genoeg heeft de Heilige Geest vandaag verstek laten gaan, want er worden vandaag veel verschillende talen gesproken die niemand kan verstaan. Verliezers blijken toch winnaars, winnaars blijken slechte verliezers. Eén ding is zeker: de partijen die de afgelopen elf maanden de regering vormden, leveren maar liefst 36 zetels in. Dat is in ieder geval wel klare taal.

    Merkwaardig genoeg is de meest redelijke partij van de vier, het NSC, het kind van de rekening geworden. De partij van oprichter Pieter Omtzigt verliest al haar twintig zetels en verdwijnt uit de Tweede Kamer. De partij die veel van de chaos heeft veroorzaakt, het eenmansorkest uit Venlo, verliest weliswaar fors, maar strijdt nog altijd om de begeerde plek als grootste partij. De kiezer is wispelturig.

    Het schaakspel is ondertussen wel al begonnen. Er is nog weinig te merken van een zoektocht naar overeenkomsten. Nog steeds worden de verschillen benadrukt en combinaties naar het rijk der fabelen verwezen. Het zal dan ook interessant zijn om te zien hoe de woordvoerders de onvermijdelijke verandering in hun standpunten later onder woorden zullen brengen. Het semantische spel is op de wagen.

    Een echt mandaat is echter onduidelijk. Het midden lijkt de enige oplossing. Eén ding is echter wel overduidelijk: het is tijd om over een kiesdrempel na te denken.

    Al is het maar om het stembiljet tot aanvaardbare proporties terug te brengen.