Zit wat ongeïnteresseerd te zappen langs de televisiekanalen en word plotsklaps geconfronteerd met ‘White Rabbit’ van Jefferson Airplane. Een Amerikaanse ‘psychedelic rock’ band waar ik, zeker in hun beginjaren, weinig affiniteit mee had. Waar dat gebrek aan waardering vandaan is gekomen, is me een raadsel. Want specifiek dit nummer is in de tussenliggende jaren iconisch geworden. Een officieus volkslied van de andersdenkenden, de dwarsliggers, de creatievelingen. En juist om die reden zou het nummer me moeten hebben aangesproken.
Daar is de laatste jaren wel verandering in gekomen. Zij het om een andere reden dan de appreciatie als ‘alternatieve hymne’. De laatste jaren ben ik de compositorische kwaliteiten meer en meer gaan waarderen. De voortdurende modulatie, die sterke associaties met de ‘Bolero’ van Maurice Ravel oproept. Het hypnotiserende stemgeluid van Grace Slick, de auteur/componist. En de cumulerende opbouw, die je als het ware het nummer in ‘zuigt’.
De tekst kan moeilijk anders dan ‘jaren zestig’ worden genoemd, met nauwelijks verhulde toespelingen op het gebruik van psychedelische drugs als LSD. En ook de vele verwijzingen naar Lewis Carroll’s ‘Alice In Wonderland’ zijn onmiskenbaar. Gedateerd? Ach, de compositie heeft de tijd wonderbaarlijk overleefd.
One pill makes you larger
And one pill makes you small
And the ones that mother gives you
Don’t do anything at all
Go ask Alice
When she’s ten feet tall
And if you go chasing rabbits
And you know you’re going to fall
Tell ‘em a hookah-smoking caterpillar
Has given you the call
Call Alice
When she was just small
When the men on the chessboard
Get up and tell you where to go
And you’ve just had some kind of mushroom
And your mind is moving low
Go ask Alice
I think she’ll know
When logic and proportion
Have fallen sloppy dead
And the White Knight is talking backwards
And the Red Queen’s off with her head
Remember what the dormouse said
Feed your head
Feed your head
Grace Slick – ‘White Rabbit’ (Jefferson Airplane)
De band Jefferson Airplane had overigens een nogal merkwaardige Nederlandse evenknie: Shocking Blue. De stem van frontvrouw Mariska Veres leek sterk op die van Slick en tijdens concerten bracht de band vaak ‘Somebody To Love’ en ‘White Rabbit’ ten gehore. Die evergreens brachten Veres geen succes. Gitarist Robbie van Leeuwen’s compositie ‘Venus’ wel. Shocking Blue, en ook Veres, werden er wereldberoemd mee. En nog steeds heeft Van Leeuwen een aardig jaarinkomen aan de royalties van dat nummer. Het zij hem gegund. Voor mij is ‘Venus’ een aardige oorwurm; ‘White Rabbit’ een icoon van de jaren zestig. Nu wel. Soms zijn nummers als goede wijn: met de jaren worden ze beter.
Of ze blijken in azijn veranderd te zijn.