Ik krijg een artikel onder ogen, waarin onomwonden wordt gesteld dat het sonnet, ook ten tijde van de Grote Bard, een achterhaalde versvorm was. Een boude bewering, en het is dan ook zeer de vraag of er enige waarheid in schuilt. In Elizabethaans Engeland deed het sonnet, meer specifiek het Shakespeareaans sonnet, zeker nog opgeld. Het kenmerkende aan deze variant is het afwijkende couplettenschema: 4-4-4-2 in plaats van de traditionele 4-4-3-3. En uiteraard het daarmee verbonden rijmschema: ababa-cdcd-efef-gg. Een strak poëtisch korset, dat echter toch meer ruimte biedt voor lenig taalgebruik dan de orthodoxe variant.

De grote William wist er in ieder geval wel raad mee. En dat manifesteerde zich direct al bij Sonnet 1.

From fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty’s rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory;

But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed’st thy light’s flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,
Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel.

Thou that art now the world’s fresh ornament
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content,
And, tender churl, mak’st waste in niggarding.

Pity the world, or else this glutton be,
To eat the world’s due, by the grave and thee.

William Shakespeare – ‘Sonnet 1’

Als je zo kunt dichten, wat zul je dan malen om welke versvorm er wordt gebruikt. ‘The Swan’ had er in ieder geval geen boodschap aan. En terecht.