• Dieptepunt

    We hebben nu al tijdenlang vastberaden geleefd met de veronderstelling dat de tijden van de Ku Klux Klan en ‘white supremacy’ tot een duister verleden behoren. Dat er weliswaar nog lang geen sprake is van raciale gelijkwaardigheid – en zeker niet in de landen waar de verschillen tussen wit en zwart ook in wetten en regels tot uiting waren gebracht – maar dat tegelijkertijd die mensonwaardige segregatie voor een belangrijk deel is afgeschaft. Dat we relevante stappen hebben gezet naar veel evenwichtiger samenleving; uitgaande van simpele, voor de hand liggende vertrekpunten: er is één God, namelijk die van ons allemaal; er is één ras, het menselijk ras; en er is één liefde, namelijk die tussen twee volwassen mensen. Alle andere grondregels zijn pertinente flauwekul, door mensen verzonnen om anderen te minimaliseren, te kleineren, weg te zetten, te discrimineren. Gezond verstand zou die bedrieglijkheid aan het licht moeten brengen.

    Dat laatste blijkt minder en minder het geval. Mensen lijken hun verstand ’s ochtends op het nachtkastje te laten liggen om een minder complexe dag te hebben. Niet nadenken kan je leven aanmerkelijk vergemakkelijken. En hetzelfde geldt voor onwrikbare standpunten en dogmatische overtuigingen. Wetenschap is ook maar een mening, is het niet? In die invallende menselijke duisternis komen demagogen en volksmenners steeds vaker weg met abjecte uitlatingen en infame beledigingen.

    Het voorlopige dieptepunt hebben we gisteren bereikt. De president plaatst een filmpje waarin de voormalige president en zijn ‘first lady’, de Obama’s, als apen worden geportretteerd. Een flagrante vorm van openlijk racisme, die zelfs menig geharnaste Republikein veel te ver gaat. Mr. T. vertrekt echter geen spier, geeft zonder te knipperen een van zijn medewerkers de schuld en gaat over tot de orde van de dag. Excuses aan de beledigde familie Obama komen vanzelfsprekend niet uit zijn mond. De witte puntmutsen in de ‘southern states’ worden voorzichtig uit de kast gehaald en alvast voor voorkomende gelegenheden onder het strijkijzer gelegd. De eerste lynchpartijen hebben we al gezien in Minnesota. De feiten daar worden glashard ontkend en het vereiste onderzoek naar behoren gemanipuleerd. Waarheid kan immers lastig zijn en kritiek leidt alleen maar af.

    Wanneer zullen de eerste kruisen op Capitol Hill branden?

  • Ons soort mensen

    Toevallig zag ik deze week een televisieprogramma over ‘De jonge adel’. Daarbij verwacht je eigenlijk een eigentijds inzicht in een generatie jongere mensen die zich realiseren dat vroegere verworvenheden niet langer automatisch betekenen dat er een gepriviligeerd leven op na kan worden gehouden. Oftewel, de moderne adel dient ook de handen uit de mouwen te steken. Van een relevant verschil in klassen is – gelukkig – niet langer sprake. Geen woorden, maar daden.

    Maar helaas krijgen we een totaal ander beeld voorgeschoteld. De uitgekozen edellieden blijken stuk voor stuk tamelijk wereldvreemde malloten, die er overduidelijk van uitgaan dat zij tot een ander ras behoren dan de rest van de mensheid. De tijd wordt versleten met ter zake doende activiteiten als kleiduivenschieten, slipjachten en ander infantiel vermaak. Zorgen over het dagelijkse leven en hoe er simpelweg brood op de plank moet komen, zijn klaarblijkelijk beneden de waardigheid van deze snobs.

    Met de presentatie van dit gezelschap van adellijke luchtfietsers worden werkelijk alle vooroordelen die ‘gewone’ mensen over ‘ons soort mensen’ hebben, bewaarheid. Uit niets blijkt dat de zogenoemde bevoorrechte posities die de adel zou innemen, ondertussen al lang tot een grijs verleden behoren.

    Dit programma is een farce, een slordig gecomponeerd geheel dat tot doel heeft de kijkcijfers op te krikken met exceptioneel gedrag. De realiteit van de adel is veel te saai voor moderne televisie.

    Gelukkig wel.