• Schaamteloos

    Gisteravond werden we onaangenaam verrast door een wel heel onverwacht eerbetoon. De loting voor het aankomend WK Voetbal vond plaats en die feitelijk simpele gebeurtenis werd door de FIFA én de organiserende landen, Canada, Mexico en de USA, met reusachtige fietspompen opgeblazen tot een evenement van ongekende grootte,

    En aangezien de USA het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen, werd uiteraard de gelegenheid te baat genomen om de president nog maar eens onvermoed in de spotlight te zetten. Al in een eerder stadium heeft hij zichzelf reeds benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité, zodat alle verwachte glorie vanzelfsprekend op hem zal afstralen. Eventuele tegenvallers komen uiteraard op het conto van anderen.

    Maar nu profiteerde de FIFA van de situatie door vriend en vijand te verrassen met de uitreiking van de tot gisteren niet bestaande FIFA Peace Prize. En die ging uiteraard naar de oranje gorilla. Die vervolgens de regie van deze ingelaste ceremonie overnam en zichzelf de bijbehorende medaille omhing. De schaamteloosheid steeg tot recordhoogte.

    Natuurlijk volgde daarna een uitgebreide uitwisseling van complimenten tussen de right honorable D.J.T. en de van corruptie aan elkaar geplakte voorzitter van de voetbalorganisatie. Te gênant voor woorden, deze kleffe uitruil van overigens nietszeggende loftuitingen. De aanwezige bondscoaches en andere functionarissen zagen het allemaal met lede ogen aan.

    Dit alles is tekenend voor de ongegeneerde wijze waarop de zelfbenoemde elite tegenwoordig te werk gaat. Bescheidenheid, discretie, werken op de achtergrond; het is aan deze nieuwe patriciërs niet besteed.

    Een ander treffend voorbeeld daarvan zagen we later op de avond bij het programma ‘Café Kockelmann’. Daar mocht voormalig PVV-kamerlid Fleur Agema ongehinderd solliciteren naar een hopelijk spoedige burgemeestersfunctie. Om die ambitie kracht bij te zetten, mocht Agema een aantal keren de loftrompet steken over haar eigen vermeende politieke verdiensten. Verdiensten die de rest van Nederland overigens zijn ontgaan, maar dat is slechts een detail. Nergens ook maar iets te bespeuren van terughoudendheid of neutraliteit. Vol op het orgel over de eigen niet bewezen vaardigheden.

    De brutalen hebben ondertussen de hele wereld.

  • Ruk naar rechts

    Soms kunnen er vreemde situaties ontstaan in het dagelijkse leven. Wie immers had kunnen bedenken dat heel progressief Nederland blij is dat de nog hangende restzetel niet naar D’66 is gegaan. Dat die vervolgens bij de SP is beland, blijkt van ondergeschikt belang. Want hoezeer die partij zich ook beijvert voor de laagste klassen in het land en hoe sympathiek hun voorman Jimmy ook overkomt, sinds het vertrek van de Mao uit Oss is het bergafwaarts gegaan met de Brabantse socialisten.

    D’66 blijft dus steken op 26 zetels. Daarmee wordt de door de VVD zo felbegeerde ruk naar rechts vrijwel onmogelijk. En aangezien de PVV en het Baudet-forum bij voorbaat zijn uitgesloten, blijken 75 zetels het maximum ter rechterzijde. Dat lijkt niet op stabiliteit.

    Dus zal er worden gekeken naar de middenoplossing. En is het afwachten hoe lang de VVD haar verzet volhoudt. Die partij maakte een schuiver naar rechts, in de hoop naar beide kanten hard to get te kunnen spelen in het geval van fors zetelverlies. Geheel onverwacht bleef dat verlies erg beperkt. Gelukkig voor de lijsttrekker, maar de partij manoeuvreerde zich daarmee in een politiek vacuüm. En het zal voorzichtig laveren worden om geloofwaardig terug te schuiven. Of Yesilgöz die geloofwaardigheid zal kunnen etaleren, is zeer de vraag. Al te rigoureus stelling nemen, kan een voortijdige breuk in je carrière opleveren. Benieuwd wie er zich inmiddels aan de zijlijn warmlopen.

    Basisplaatsen zijn ook in de politiek nimmer zeker.

  • Toekomstige branden

    De Algemene Beschouwingen, afgelopen week in de Tweede Kamer. Met wederom een schaamteloos agressieve ‘blonde roerganger’, die zoals gewoonlijk als een dolle tekeer gaat en messcherpe beledigingen niet schuwt. Dat zijn partij in het kabinet Schoof op zijn one issue ‘asiel’, in het geheel niets voor elkaar heeft gekregen, is allang vergeten.

    PVV-minister Bulldozer, die alle betrokken ambtelijke geledingen en relevante adviescolleges onbeschoft negeerde, bleek niet in staat ook maar één steekhoudende maatregel ten uitvoer te brengen. Maar dat is, zo redeneert het enige PPV-lid, geheel te wijten aan het frustrerende gedrag van andere partijen. Om vervolgens vol op het orgel te gaan. Nog nooit van Kafka gehoord, die aan het begin van de vorige eeuw al wist dat “woorden wegbereiders van toekomstige daden zijn, vonken van toekomstige branden”.

    Die ‘toekomstige branden’ hebben we gisteren kunnen zien. Een hoop losgeslagen hooligans die overduidelijk het rellen tot grote hoogte willen brengen, heeft Den Haag geterroriseerd. Nietsontziend sloopwerk; domheid tot kwaliteit verheven.

    ‘Achterbaks de wegen van liegende mooipraters
    giftig als slangen zijn ze,
    slijmerig als slakken.
    Al vroeg hebben ze voor slinkse praktijken gekozen.
    Voor goede raad zijn ze doof.

    Haat laait in ons op; we zijn maar mensen.
    Het liefst zouden we ze met de koppen tegen elkaar slaan,
    tanden door de lip.
    Bloed willen we hen zien spugen.
    Smoor, Rechtvaardige, het kwade in de klem.’

    Margryt Poortstra – ‘Rechtvaardigheid zal uitgaan’ (bewerking van Psalm 58)

    De vrijheid om te demonstreren misbruikt door hordes hunnen. De echo van de PVV-tirade klonk luid. De ‘hoodies’ regeren de straat.

  • Zwaar weer

    De VVD verkeert in zwaar weer. De partij zakt in de peilingen, het verkiezingsprogramma lijkt de plank volledig mis te slaan en partijleider en beoogd lijsttrekker Yesilgöz begaat de ene communicatiefout na de andere populistische blunder.

    De paniek op het hoofdkantoor moet inmiddels wel tot aardige hoogten zijn gestegen, want ik mocht gisteravond aan telefoontje van een partijprominent ontvangen met de vraag of ik eens wilde komen praten over een mogelijke wijziging van de gang van zaken. Ik? Een dinosaurus? Bijna twintig jaar geleden heb ik na de desastreuze verkiezingen van 2006, al gepleit voor een verfrissing van de kieslijst. De denktank waarvoor men mij had uitgenodigd, kwam na analyse van de dramatisch verlopen verkiezingen al snel tot de conclusie dat de partij moest zien af te reken met het klassiek rechtse imago dat tot dan toe werd gekoesterd. In de navolgende maanden en jaren heb ik met diverse ‘talenten’ binnen de partij diepgravende gesprekken gevoerd. En uiteindelijk is door de partijleiding gekozen voor slechts enkelen van hen. En dan ook nog de enkelen die door communicatieklasjes en politieke schooltjes al compleet gehersenspoeld waren. Zodat er een claim op vernieuwingsdrang kon worden gelegd en verder iedereen op z’n stoeltje kon blijven zitten. En nu moet uitgerekend ik, een gepensioneerd hoogleraar, zoveel jaar na dato de koers van de partij weer proberen te gaan verleggen? Lijkt me een mismatch. En bovendien: het leed is al geschied. De partij heeft al een flater geslagen met een programma waarop de PVV trots zou zijn. Dit is niet langer mijn partij meer. Ik heb dan ook vriendelijk bedankt voor de eer. Ik kan mijn tijd wel zinvoller besteden. Het gras moet node gemaaid.

  • Toneelstuk [1]

    De NAVO-top is inmiddels al weer een paar dagen achter de rug. Een opgeklopt circus dat Den Haag en omstreken dagenlang compleet heeft ontregeld. Werkelijke een complete chaos, met talloze verkeersopstoppingen en grote ontoegankelijke wijken in de residentie. Een pompeus mediacircus met de president als glorieus middelpunt.

    Niet alleen werd the Donald door de aanwezige overige regeringsleiders onthaald alsof de Messias wederom voet op aarde had gezet, maar de Nederlandse regering had bovendien nog een extra masserende verrassing in petto. Alle overige presidenten en premiers moesten zich tevreden stellen met een vijfsterren onderkomen in Grand Hotel Huis ter Duin, maar voor de ‘oranje bulldozer’ was nota bene een overnachting op paleis Huis ten Bosch gearrangeerd. Compleet met ontbijt met onze Koning, Koningin en de Prinses van Oranje. Dat laatste in dit geval een passende titel. De president glunderde van oor tot oor over zoveel – in zijn ogen terecht – gepriviligeerd eerbetoon aan zijn adres. Het kon allemaal niet op.

    Wanneer we echter de balans van de top opmaken, dan komen we tot de simpele conclusie dat alle heisa heeft geleid tot tweeëneenhalf uur vergaderen. Waarvan de uitkomst van tevoren al vaststond. Kosten dezes: € 180 miljoen.

    All the world’s a stage.

    Dat geldt overigens voor het binnenlandse politieke theater. Dat wordt steeds meer tot een farce, een toneelstuk. Hoe de dames en heren zich ook misdragen, electoraal worden ze klaarblijkelijk niet afgestraft. Neem de PVV-fractie: die weigert in te stemmen met wetsvoorstellen met betrekking tot asiel. Wetsvoorstellen van hun eigen minister nota bene. Een absurde spagaat, gezien het feit dat datzelfde asielbeleid toch mag worden gekwalificeerd als hét politieke kroonjuweel van deze eenmanspartij.

    Geloof overigens maar niet dat dergelijk gechicaneer ten koste gaat van de zetelpeilingen. Integendeel, lijkt eerder de realiteit. En zo glijden we dag na dag, week na week, steeds verder af van een maatschappij waar het gezonde verstand prevaleert.

    De hordes hebben de macht gegrepen. Tijd om ons af te zonderen.

  • Retoriek

    VVD-leider Yesilgöz sluit een nieuwe samenwerking met de PVV uit. Niet zozeer om inhoudelijke aspecten, maar meer vanwege de bestuursstijl van de blonde roerganger en diens onbetrouwbaarheid, laat ze desgevraagd weten.

    Die uitspraken moet ik even op me laten inwerken. De VVD heeft dus geen bezwaar tegen de standpunten van de PVV, hoezeer die ook in strijd zijn met fatsoen, goede zeden en, ach detail, de Grondwet. Zo werkt politiek heden ten dage dus. Partijen nemen geen principiële besluiten om niet het beoogd electoraat te verliezen. Maar we focussen ons op personen of op bevolkingsgroepen, die we met rappe oneliners zwart maken. Waar of niet, is volstrekt irrelevant.

    Politiek heeft niets meer met feiten te maken, alleen met retoriek. En liefst hol. Want die klinkt het luidst als je evenzeer holle vaten gebruikt. En die zijn ruim voorhanden in de diverse fracties. De kiezer zal het ondertussen allemaal om het even zijn. Het publiek interesseert zich allang niet meer voor de feiten. Een al helemaal niet meer voor de politiek.

    En zo drijft de maatschappij langzaam uiteen. Tot de vlam in de pan slaat. Dan hebben we repressie of revolutie. Beide even erg.

  • Zijlijn

    Om 9.00 uur ’s morgens het lang verbeide bericht: het kabinet valt. Of preciezer: de ‘blonde roerganger’ trekt de stekker uit de regering en vaardigt de oekaze uit aan ‘zijn’ bewindslieden om zich terug te trekken.

    Daarmee komt er een einde aan dit merkwaardige, gearrangeerde huwelijk van VVD, NSC, BBB en PVV. Een onmogelijke combinatie, zoals vooraf werd vastgesteld en achteraf is bewezen. Een club met dusdanig tegengestelde belangen dat enige voortgang op essentiële terreinen vooraf al tot de onmogelijkheden leek te behoren. Fijnslijper Omtzigt pleitte voor rechtstatelijkheid, agrarische sloopkogel Van der Plas loog de boeren enige onmogelijkheden voor en gladjakker Yesilgöz observeerde en wachtte haar momenten af. En de Asielkoming? Die zweette van het eerste moment al peentjes. Bang dat zijn onuitvoerbare ideeën ontmaskerd zouden worden. Bang dat duidelijk zou worden in welke mate hij zijn achterban heeft voorgelogen. Bang dat zou worden onthuld met welk een kudde non-valeurs zijn partij de Tweede Kamer heeft besmeurd.

    En dus werd er telkens krampachtig de aandacht gevestigd op de niet bestaande asielcrisis. En een week geleden, toen pijnlijk aan de oppervlakte kwam dat het kabinet werkelijk niets tot stand heeft gebracht, gooide Geert de handdoek. Zijn actieplan met punten die al aantoonbaar onuitvoerbaar zijn gebleken, moesten worden omarmd door de andere partijen. Dat bleek de nooduitgang die hij zocht.

    De PVV keert terug naar de zijlijn en zal daar blijven ook. Geert is nu eenmaal weinig meer dan een van de stuurlui. Geert Walders, kortgezegd.

  • Geen excuus

    Domheid is geen excuus. Dat mag dan zo zijn, maar hele volksstammen lijken tegenwoordig ook geen excuus nodig te hebben. In the land of the free hebben ze dan ook willens en wetens een president gekozen die het presteerde in zijn eerste termijn ruim 30.000 leugens en onwaarheden te verspreiden. Dat zijn dus ruim 20 per dag. Van die president mag dus bekend worden verondersteld dat hij een onbetrouwbaar sujet is.

    Niettemin met vlag en wimpel herkozen. Om daarna met hernieuwd elan zijn bewind van intimidatie, chantage en leugenachtigheid voort te zetten. Afschaffen dat Ministerie van Onderwijs; mensen gaan ervan nadenken en dat moeten we natuurlijk niet hebben. Universiteiten en hogescholen die wetenschap beoefenen met resultaten die ‘ons’ niet bevallen? Korten op bekostiging! Dat zal ze leren, die linkse radicalen.

    Ongekende handelstarieven opleggen aan landen die menen ‘ons’ de les te kunnen lezen. Om daarna, als de tegenwind al te sterk oprukt, diezelfde tarieven voor een periode van in ieder geval 90 dagen op te schorten. Volgens de woordvoerder was dit altijd al onderdeel van een masterplan. Een bewering die waarschijnlijk niemand, ook de meest hardleerse Republikein, gelooft.
    Hoe het ook zij, feit is wel dat de burgers zo langzamerhand in de gaten krijgen dat de voorlopige rekening van de mallotige acties van ‘hun’ president bij hen terecht komt. Dat zal waarschijnlijk invloed krijgen op de populariteitscijfers van the Donald. Ook onderdeel van het masterplan, waarschijnlijk.

    Maar ook in eigen land kunnen we d’r wat van. Decennialang heeft de ‘Grote Blonde Roerganger’ een zwerm van leugens, halve waarheden en smerige insinuaties naar buiten gebracht. Aantoonbare flauwekul. En toch vertikken mensen het om zelf na te denken. De PPV is met afstand de grootste partij geworden. En wat is ons excuus?

  • Interpunctie

    De minister heeft ferme plannen. En lijkt niet van zins zich door wie dan ook van de uitvoering daarvan te laten afbrengen. Om een en ander kracht bij te zetten en om haar eigen struise imago verder te stutten, kiest ze voor een volstrekt eigen idioom. Een idioom waarin begrippen als ‘medemenselijkheid’, ‘empathie’ en ‘morele waarden’ in ieder geval geen plaats lijken te hebben.

    Bovendien heeft de minister zich een spreekwijze aangemeten, die doet vermoeden dat de interpunctie van haar zinnen op de een of andere manier op enig moment is gaan afwijken van regulier Nederlands. Een afwijking die overigens meer partijgenoten schijnen te hebben ontwikkeld. Maar toegegeven, deze minister heeft de meest uitgesproken variant daarvan tot bloei gebracht. Zij spreekt in zinnen als: “Want dit is. Nederland. En wij zijn. Nederlanders. En we moeten. De stroom. Aan gelukzoekers. Met alle middelen. Indammen”.

    Dat uitgangspunt zorgt ervoor dat ze dag en nacht onvermoeibaar in de weer is om de dreigende tsunami aan asielzoekers drastisch te beperken en voor haar is geen moeite teveel om het strengste asielbeleid ooit tot wasdom te laten komen. En met dat hoge ideaal voor ogen, geeft het natuurlijk geen pas om je te laten afleiden door triviale zaken als ambtelijke adviezen, rapporten van de Raad van State, negatieve consultaties door de inspectie en anderszins ongetwijfeld goedbedoelde ruis. Kritiek op die solitaire wijze van handelen wordt dan ook eenvoudig maar doeltreffend afgedaan met drie woorden:

    “Ik ben beleid”.