• Schaamteloos

    Gisteravond werden we onaangenaam verrast door een wel heel onverwacht eerbetoon. De loting voor het aankomend WK Voetbal vond plaats en die feitelijk simpele gebeurtenis werd door de FIFA én de organiserende landen, Canada, Mexico en de USA, met reusachtige fietspompen opgeblazen tot een evenement van ongekende grootte,

    En aangezien de USA het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen, werd uiteraard de gelegenheid te baat genomen om de president nog maar eens onvermoed in de spotlight te zetten. Al in een eerder stadium heeft hij zichzelf reeds benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité, zodat alle verwachte glorie vanzelfsprekend op hem zal afstralen. Eventuele tegenvallers komen uiteraard op het conto van anderen.

    Maar nu profiteerde de FIFA van de situatie door vriend en vijand te verrassen met de uitreiking van de tot gisteren niet bestaande FIFA Peace Prize. En die ging uiteraard naar de oranje gorilla. Die vervolgens de regie van deze ingelaste ceremonie overnam en zichzelf de bijbehorende medaille omhing. De schaamteloosheid steeg tot recordhoogte.

    Natuurlijk volgde daarna een uitgebreide uitwisseling van complimenten tussen de right honorable D.J.T. en de van corruptie aan elkaar geplakte voorzitter van de voetbalorganisatie. Te gênant voor woorden, deze kleffe uitruil van overigens nietszeggende loftuitingen. De aanwezige bondscoaches en andere functionarissen zagen het allemaal met lede ogen aan.

    Dit alles is tekenend voor de ongegeneerde wijze waarop de zelfbenoemde elite tegenwoordig te werk gaat. Bescheidenheid, discretie, werken op de achtergrond; het is aan deze nieuwe patriciërs niet besteed.

    Een ander treffend voorbeeld daarvan zagen we later op de avond bij het programma ‘Café Kockelmann’. Daar mocht voormalig PVV-kamerlid Fleur Agema ongehinderd solliciteren naar een hopelijk spoedige burgemeestersfunctie. Om die ambitie kracht bij te zetten, mocht Agema een aantal keren de loftrompet steken over haar eigen vermeende politieke verdiensten. Verdiensten die de rest van Nederland overigens zijn ontgaan, maar dat is slechts een detail. Nergens ook maar iets te bespeuren van terughoudendheid of neutraliteit. Vol op het orgel over de eigen niet bewezen vaardigheden.

    De brutalen hebben ondertussen de hele wereld.

  • Bejaardentehuis

    Het luchtruim van Venezuela is gesloten. Dat althans wordt beweerd door de president die Amerika weer groot gaat maken. Al wekenlang wordt er met regelmaat gevuurd op boten die volgens de Amerikanen druk doende zijn met de smokkel van drugs. Overigens wordt er daarvoor geen spat aan bewijs geleverd, maar dat schijnt heden ten dage niet meer noodzakelijk te zijn. Hoe het ook zij, bij deze raketaanvallen zijn er tot nu toe meer dan 80 doden gevallen.

    De Amerikanen maken er geen half werk van. Minister Hegseth van het departement Oorlog, schijnt zelfs opdracht te hebben gegeven de overlevenden van dergelijke aanvallen alsnog om het leven te brengen. Geen halve maatregelen dus. En voor alle duidelijkheid nog maar eens herhaald: hierbij wordt geen bewijs geleverd.

    Nu rijst de vraag: wat is hierbij de werkelijke agenda van de ‘dealmaker’? Want dat er wat te winnen valt, lijkt buiten kijf. Gezien haar afbraak van Obamacare, kunnen we niet van deze regering verwachten dat de Volksgezondheid een heel prominente plek in de overwegingen heeft ingenomen. Het vermoeden rijst dat de olievelden in en rond Venezuela iets met de vermetele acties te maken hebben.

    De parallel met Oekraïne is dan ook snel gelegd. De alfa’s verdelen de koek en zorgen ervoor dat ze elkaar niet teveel in het vaarwater zitten. We lijken af te stevenen op een vorm van neo-kolonialisme. En Europa staat er machteloos bij. Het knapste jongetje van de klas. Met een klappertjespistool.

    Hoe we het wenden of keren: we hebben in Europa het momentum gemist. De oude wereld is naar het bejaardentehuis verwezen. En niemand is van plan op bezoek te komen.

  • Aanslag

    In Washington DC worden twee reservisten neergeschoten, wat op zich natuurlijk vreselijk is. Beiden worden in kritieke toestand in het ziekenhuis opgenomen en helaas overlijdt een van hen aan haar verwondingen. De dader van deze verwerpelijke aanslag is volgens de eerste berichten een Afghaan, die vier jaar geleden in de asielprocedure is opgenomen. Hij wordt bij de aanslag eveneens neergeschoten en wordt vervolgens zwaargewond afgevoerd. Een grote ellende kortom, maar met bedenkelijke aanleidingen en nog zorgelijker gevolgen.

    Want wat doen die reservisten uit West-Virginia eigenlijk in Washington? Zij verblijven daar op instigatie en bevel van de president zelf. Die beweert met droge ogen dat de hoofdstad ten prooi is gevallen aan desastreuze golven van criminaliteit en dat hij dus wel moet ingrijpen. Het is een flagrante leugen. De werkelijke reden is om de democratische burgemeester een hak te zetten. De aanwezigheid van de reservisten brengt het nodige rumoer teweeg, want mensen voelen zich opgesloten in een politiestaat. Wat de president dan weer glashard ontkent.

    Direct na de aanslag rept de Republikeinse gouverneur van West-Virginia van twee dodelijke slachtoffers. Andermaal een leugen. Later moet hij die voorbarige opmerking uiteraard rechtzetten. Wat hij zonder logische excuses doet. Anderen krijgen vanzelfsprekend de schuld. De gouverneur is het trieste slachtoffer van desinformatie, zo beweert hij.

    Maar ook de president gaat flink tekeer. De Afghaanse dader had nooit toegelaten mogen worden. Dat is de schuld van zijn krachteloze voorganger, Joe Biden. Wat hij er niet bij vertelt, is het feit dat het toch echt de regering Trump is geweest die het uiteindelijke asiel heeft goedgekeurd. Over desinformatie gesproken.

    Om zijn dadendrang kracht bij te zetten, memoreert de president ook nog aan de misstanden met volgens hem ‘honderdduizenden’ Somaliërs in Wisconsin. Dat dat er in werkelijkheid slechts enkele tienduizenden zijn, en dat er van significante problemen hoegenaamd geen sprake is, mag uiteraard de kracht van zijn aanpak niet in de weg staan.

    En zo verwordt een uiterst trieste aanleiding tot een duister spel van leugens, halve waarheden en ongenuanceerd gebral. Met als gevolg dat er grote onrust ontstaat, onschuldige immigranten het slachtoffer worden van radicale maatregelen en dat er de facto niets wordt opgelost. Helaas klinkt dit zo langzamerhand bekend.

  • Onafhankelijk

    Het is 1975. Vandaag wordt de voormalige kolonie Suriname onafhankelijk en ontstaat formeel de Republiek Suriname. Deze dag veroorzaakt euforie in het voormalige wingewest. Men is eindelijk verlost van de allesbepalende overheersing van de voormalige kolonisator en als we de inheemse politici mogen geloven wacht het nieuwe land een gouden toekomst. Daar denken vele Surinamers echter totaal anders over, want velen pakken hun boeltje en boeken een enkele reis naar Nederland. In Suriname zelf ontstaan in de aanloop naar deze dag behoorlijke raciale spanningen, omdat diverse bevolkingsgroepen zich achtergesteld of zelfs gediscrimineerd voelen. Uiteindelijk weet het kabinet Den Uyl veel van die plooien glad te strijken en kan een en ander vandaag z’n officiële beslag krijgen. Koningin Juliana ondertekent de bijbehorende verdragen, gewapend met een indrukwekkend vlindermontuur en haar oudste dochter viert de feestelijkheden in Paramaribo op uitbundige wijze mee.

    Hier in Nederland blijken veel mensen maar matig tevreden over deze gang van zaken. We hebben weliswaar vele decennia lang enorme bedragen verdiend met de exploitatie van West-Indië, maar nu wordt gesproken over financiële ondersteuning en herstelbetalingen vinden velen elke gulden teveel. En die instroom van Surinamers kan ook niet op veel enthousiasme rekenen. Nederland toont zich op z’n smalst.
    In de chauffeurskamer van de EKP in Groningen worden bedenkelijke opmerkingen en ronduit racistische grappen gemaakt over onze ‘nieuwe’ landgenoten. Wie op korte termijn een timmerklus op het programma heeft, kan het best voor Surinaams hout kiezen: “Omdat dat niet werkt”. Hilariteit alom. Verwerpelijke denkbeelden verpakt in rabiate humor. Nederland is op heel veel fronten niet klaar voor deze intocht van mensen uit een land dat toch echt voor kort als ‘Nederland’ werd aangeduid. Sommige landgenoten zijn blijkbaar toch minder in tel dan andere. Een situatie die nog vele jaren blijkt voort te duren en feitelijk tot op de dag van vandaag doorettert. Denk bijvoorbeeld maar eens aan de beschamende Zwarte Piet-discussie. Allemaal bepaald niet fraai.

    In de tussenliggende jaren heeft Suriname stormachtige tijden gekend. Een bloedige staatsgreep door de omhoog gevallen legerleider Bouterse, de strapatsen van halve of hele crimineel Brunswijk, de terugkeer van Bouterse als veroordeelde drugscrimineel én onbeperkt in de staatskas graaiende president en een schier eindeloze rij van corruptiezaken. En de recente vondst van enorme olievelden voor de kust heeft ook al weer aanleiding gegeven voor bedenkelijke regeringsplannen. Het is dan ook de vraag wie gaat profiteren van de mogelijke miljardenwinsten die dit alles gaat opleveren. Het zal vermoedelijk niet de bevolking zijn.

    Het is 2025. Een nationale feestdag in de West. Mensen dansen op straat in Paramaribo en er lijkt een uitbundige stemming in de hoofdstad van dit vijftigjarige land. Nederland kijkt ietwat hoofdschuddend toe. Wat valt er immers te vieren? Onderwijs, zorg en de totale economie zijn grote zorgenkinderen. Die voorlopig niet onder controle zijn. Maar één ding is zeker: de onafhankelijkheid staat als een paal boven water. Het is alleen de vraag welke prijs die onafhankelijkheid heeft gehad.

  • T-Gaza

    Oranje heerst in het Midden-Oosten. De bulldozer van ‘the land of the free’ heeft zoals gewoonlijk weinig subtiele drukmiddelen aangewend om de strijdende partijen tot een voorlopige wapenstilstand te dwingen. En eerlijk is eerlijk: alle diplomatie, alle internationale wandelingen op zeer breekbare eieren, hebben tot nu toe niet tot resultaat geleid. En dus was het misschien tijd voor een andere, wat minder fijnbesnaarde aanpak. En laat dat nu net de specialiteit van ‘the Donald’ zijn.

    Eerst werden de leidinggevenden van Hamas flink onder druk gezet. Niet akkoord met de voorstellen? Dan krijgt Israël carte blanche om Gaza met de grond gelijk te maken. Om daarna geannexeerd te worden. En dat laatste kunnen we dan ook gelijk op de Westelijke Jordaanoever verwachten. Meteen doorpakken.

    Tegelijk kreeg ook Israël de duimschroeven aangedraaid. De president had namelijk zijn zinnen gezet op de Nobelprijs voor de Vrede en dus moest er côute-que-côute de weg naar de vrede worden ingeslagen. En het feit dat Netanyahu zonder ‘oranje’ toestemming een bombardement in Qatar had uitgevoerd, zette ook kwaad bloed. Je krijgt per slot van rekening niet elke dag een vliegtuig van 400 miljoen cadeau. En dus mag je wat voorzichtiger omgaan met zo’n bevriende mogendheid.

    Ben benieuwd of de president nog zo rotsvast achter zijn eigen vredesinitiatieven staat nu de Nobelpenning aan z’n neus voorbijgegaan is. Misschien dat hij zich straks tevreden moet stellen met een golfresort in Gaza of een T-tower in Ramallah. Of beide. Bij hem weet je ’t maar nooit.

  • Nuance

    Gisteravond is Charlie Kirk doodgeschoten. Een bekende rechtse influencer, die blijkbaar een persoon teveel op de lange tenen heeft gestaan. De beelden zijn weliswaar stuitend – de man werd tijdens een drukbezochte bijeenkomst in Utah onder vuur genomen – maar de gevolgen overtreffen dat vele malen. Het lichaam was notabene nog niet eens koud toen de eerste beschuldigingen losbarstten.

    De Republikeinen hadden niet veel tijd nodig om de Democraten als schuldigen aan te wijzen, en andersom klonken ook vurige verwijten. Die kakofonie is vandaag onverminderd voortgegaan, ironisch genoeg op de dag dat the land of the free de grootste binnenlandse aanslag herdenkt. Blijkbaar onvoldoende reden om de zaken eens genuanceerd te bekijken.

    Nu wordt dat ook lastig met een hork als president aan het roer. De man is de belichaming van ongenuanceerdheid en onverdraagzaamheid. Als een dreinend kind slaat deze pathologische narcist om zich heen. Met als gevolg dat we waarschijnlijk nog jaren met de naweeën van deze mafketel zitten opgescheept. Dat kun je natuurlijk ook een roemrijke nalatenschap noemen.

    Maar of je daar trots op moet zijn?

  • Oorlog

    Op de radio horen we de volgende luchtbel van de president. Het ministerie van Defensie moet voortaan ministerie van Oorlog gaan heten. Dat klinkt krijgshaftiger, laat de betreffende minister Hegseth weten.

    Dat een dergelijke onzinnige operatie ongetwijfeld honderden miljoenen dollars gaat kosten, maakt deze twee opportunisten zo te horen helemaal niets uit. Nog los van het feit dat heel veel mensen behoorlijke negatieve gevoelens krijgen bij een aanduiding als ‘ministerie van Oorlog’. De associatie met de tijden van ruim tachtig jaar geleden, komen snel naar boven.

    De Amerikanen denken daar klaarblijkelijk anders over; zij zijn ook nog nooit veroverd en overheersd door een vijandige mogendheid. En dus vinden velen van hen dat toch wel een ‘stoere actie’, aldus de eerste commentaren. Kortom, van enige empathie met volkeren die andere, dramatische ervaringen hebben, is in het geheel geen sprake. Alles voor het korte-termijn-effect. Populisme pur sang. De leugen, of in ieder geval de halve waarheid, regeert.

    Amerika,

    een zielige
    vertoning

    in kleur
    of
    zwart-wit,

    een cowboy-
    film

    met begin
    en
    einde.

    Amerika,

    drie maal
    in de rondte
    van je hopsasa.

    Pier van Dijk – ‘Verdacht van poëzie’

    MATA.
    Make America Triggerhappy Again.

  • President

    De president benoemt zichzelf tot hoofd van de taskforce van de Olympische Spelen in Los Angeles 1926.
    De president gaat een niet bescheiden balzaal aan het Witte Huis bouwen, dat plaats biedt aan maar liefst 2500 gasten.
    De president roept zichzelf uit tot hoofd van het organisatiecomité voor de WK Voetbal.
    De president vindt dat hij het met afstand beste ‘Big Beautiful Deal’ heeft samengesteld.
    De president vindt dat alleen hij in aanmerking kan komen voor de Nobelprijs voor de Vrede.
    De president opteert voor een tweede Rivièra in de Gazastrook, nadat de Palestijnen naar andere oorden zijn verdreven.
    De president wil dat de FED de rente verlaagt; zo niet, dan moet het hoofd worden ontslagen.

    President, president, president. Kan iemand me uitleggen wat het verschil tussen deze megalomane narcist en dictator Kim Jong-un is? Ja, de omvang van het land en het belang van de natie. Dat maakt de vergelijking nog angstaanjagender, want er is verder geen verschil tussen deze malloten.

    Als het niet zo ernstig was, zou je ze niet serieus nemen.

  • Armslag

    De hordes nemen de vrije wereld over. Sprekend voorbeeld: the land of the free. Onder aanvoering van een moderne Atilla de Hun worden zo langzamerhand alle democratische verworvenheden afgebroken en terzijde geschoven. De rechterlijke macht, de mensenrechten, het demonstratierecht en de vrije meningsuiting. Stuk voor stuk elementen van de Westerse beschaving, die echter de autocratische plannen van the Donald behoorlijk in de weg zitten. En dus worden de presidentiële bevoegdheden benut om niet alleen de eigen armslag te vergroten, maar ook om lastige critici de mond te snoeren of simpelweg te elimineren.

    Recent is de stekker uit de Late Show with Stephen Colbert getrokken. Een kritische televisiepresentator die klaarblijkelijk een keer te vaak op de lange tenen van de president heeft gestaan. Rechtstreekse censuur is uiteraard niet aan de orde, en dus wordt de eigenaar van het televisiestation via een omweg gechanteerd om het programma van de buis te halen.

    En zo glijden we langzaam maar zeker naar een wereld waarin de autocraten en dictators de zaken bestieren en de hunnen hun dwaze onderbuikgevoelens kunnen laten prevaleren boven gezond verstand. De opkomst van de hooligans; een ramp voor elke maatschappij, de ouverture voor het einde van de beschaving zoals wij die kennen.

  • Vrede

    De onderhandelingen tussen Oekraïne en Rusland worden hervat, ze heeft de president van the land of the free laten weten. Zijn argumentatie: het onvoorstelbare bloedvergieten moet zo langzamerhand ophouden. Wanneer die hervatting precies zijn beslag moet krijgen, laat hij, ondanks diverse vragen van journalisten, in het midden. Wel maakt hij duidelijk dat dit schijnbaar tastbare vredesinitiatief toch vooral zijn verdienste is. Om aansluitend direct een claim op de Nobelprijs voor de Vrede te leggen.

    De president maakt voorts duidelijk dat Oekraïne forse delen van het soevereine territorium dient op te geven voor een duurzaam vredesproces. Of Oekraïne daarmee instemt, doet klaarblijkelijk niet ter zake. En er wordt geen woord gewijd aan het feit dat Rusland toch echt de agressor in dit conflict is en derhalve nauwelijks verdient ook maar iets van een overwinning te proeven. Die andere president in het Kremlin zal een glimlach niet hebben kunnen onderdrukken bij zoveel vrijgevigheid. Voor die voormalige KGB-er is dit een win-win situatie. Óf het proces gaat door en Rusland kan de overwinning in de Donbas claimen, óf het proces wordt afgewezen en Rusland kan beweren dat de tegenstander blijkbaar geen vrede wil. Een vrijbrief om de desastreuze bombardementen en droneaanvallen met hernieuwde kracht voort te zetten.

    Welke uitkomst dit Oekraïense ‘wurgcontract’ gaat opleveren, is overduidelijk van minder belang voor de man in het Witte Huis. Hij heeft z’n deal met de Oekraïense grondstoffen en mineralen al binnen en kan dus de verdere afwikkeling van het conflict voorlopig rustig afwachten. De peacemaker heeft zijn slag geslagen.

    Er wordt overigens geen woord gerept over de onbegrijpelijke ellende in Gaza, waar de staat Israël werkelijk schofterig tekeer gaat. Blijkbaar is het ‘onvoorstelbare bloedvergieten’ daar van secundair belang. Zoals voor Israël de Gazaanse bevolking blijkbaar ook secundair is.

    Vreemd dat geweld, dood en verdriet op verschillende plekken tot verschillende reacties leidt. Verschillende belangen, waarschijnlijk.