• Dieptepunt

    We hebben nu al tijdenlang vastberaden geleefd met de veronderstelling dat de tijden van de Ku Klux Klan en ‘white supremacy’ tot een duister verleden behoren. Dat er weliswaar nog lang geen sprake is van raciale gelijkwaardigheid – en zeker niet in de landen waar de verschillen tussen wit en zwart ook in wetten en regels tot uiting waren gebracht – maar dat tegelijkertijd die mensonwaardige segregatie voor een belangrijk deel is afgeschaft. Dat we relevante stappen hebben gezet naar veel evenwichtiger samenleving; uitgaande van simpele, voor de hand liggende vertrekpunten: er is één God, namelijk die van ons allemaal; er is één ras, het menselijk ras; en er is één liefde, namelijk die tussen twee volwassen mensen. Alle andere grondregels zijn pertinente flauwekul, door mensen verzonnen om anderen te minimaliseren, te kleineren, weg te zetten, te discrimineren. Gezond verstand zou die bedrieglijkheid aan het licht moeten brengen.

    Dat laatste blijkt minder en minder het geval. Mensen lijken hun verstand ’s ochtends op het nachtkastje te laten liggen om een minder complexe dag te hebben. Niet nadenken kan je leven aanmerkelijk vergemakkelijken. En hetzelfde geldt voor onwrikbare standpunten en dogmatische overtuigingen. Wetenschap is ook maar een mening, is het niet? In die invallende menselijke duisternis komen demagogen en volksmenners steeds vaker weg met abjecte uitlatingen en infame beledigingen.

    Het voorlopige dieptepunt hebben we gisteren bereikt. De president plaatst een filmpje waarin de voormalige president en zijn ‘first lady’, de Obama’s, als apen worden geportretteerd. Een flagrante vorm van openlijk racisme, die zelfs menig geharnaste Republikein veel te ver gaat. Mr. T. vertrekt echter geen spier, geeft zonder te knipperen een van zijn medewerkers de schuld en gaat over tot de orde van de dag. Excuses aan de beledigde familie Obama komen vanzelfsprekend niet uit zijn mond. De witte puntmutsen in de ‘southern states’ worden voorzichtig uit de kast gehaald en alvast voor voorkomende gelegenheden onder het strijkijzer gelegd. De eerste lynchpartijen hebben we al gezien in Minnesota. De feiten daar worden glashard ontkend en het vereiste onderzoek naar behoren gemanipuleerd. Waarheid kan immers lastig zijn en kritiek leidt alleen maar af.

    Wanneer zullen de eerste kruisen op Capitol Hill branden?

  • Eén

    Uiteindelijk is het devies van de Verenigde Staten dan toch op een onvoorspelbare én onvoorstelbare wijze realiteit geworden: ‘E pluribus unum’. Uit velen één. Inderdaad, ze zijn met velen. En inderdaad, de dienst wordt meer en meer uitgemaakt door Eén.

    En wat voor Eén. Een leider van messiaans formaat. Dat is althans zijn zelfanalyse. Een vredestichter, een economische ziener en een machiavellistische superheerser. En dat allemaal in één persoon verenigd. Een unicum in deze era en alle tijdperken die daaraan vooraf zijn gegaan. Iconische presidenten als George Washington en Abraham Lincoln hebben niet voor elkaar gekregen wat deze superheerser in een handomdraai weet op te lossen. Niet alleen zijn eigen bevolking kijkt verbijsterd toe; ook de rest van de wereldbevolking staart stomverbaasd naar deze natuurkracht.

    Vanzelfsprekend kun je je, gewapend met dergelijke ontzagwekkende kwaliteiten, niet laten weerhouden door pure ongemakken als wet- en regelgeving. En waarom zou je je ook bekommeren om feiten als je eigen moraliteit de grens van je vermogen bepaalt. Waarheden kunnen lastig zijn als je doelen hebt bepaald. En bevriende mogendheden moeten vanzelfsprekend de nationale en privé belangen niet in de weg staan.

    En dus wordt letterlijk alles uit de kast gehaald om de wil van de oranje roerganger door te drukken. Groenland wil onafhankelijk zijn? Totaal van ondergeschikt belang. En die Gazanen zitten de plannen voor een heus Trump Resort aan de Palestijnse Rivièra in de weg. Hoe durven ze? Dat de VS ondertussen steeds verder afglijdt naar een schoolvoorbeeld van een autocratie, schijnt weinig Amerikanen te deren. Maar linksom of rechtsom, ze zullen de rekening gepresenteerd krijgen. Gezien de laatste reacties is de rek er bij de EU-lidstaten zo’n beetje uit. Hoewel? De Europese politici lijken nog eerder een lichaamsdeel naar keuze te willen opofferen, dan dat ze werkelijk de stoere daad bij het ferme woord gaan voegen. ‘Alle Menschen werden Brüder’, lijkt het utopische devies.

  • Veiligheid

    Er wordt overlegd over de toekomst van Groenland. Het is bijna te idioot voor woorden, maar desalniettemin waar. De VS hebben een begerig oog laten vallen op dit Deense bezit en dat is uiteraard in ons aller voordeel. Stel je voor dat dit dunbevolkte eiland in de grijpgrage handen van Rusland of China zou vallen. Beide landen hebben complete Armada’s in de Noordelijks IJszee en die wachten alleen het juiste moment af om Groenland in te lijven en een compleet arsenaal aan ballistische raketten op het westelijk halfrond te doen neerkomen. De actie van de VS heeft derhalve alles te maken met ons aller vrijheid.

    Helaas is van deze redenering weinig waar. Er zijn geen Chinese of Russische schepen nabij Groenland en de enige dreiging komt uit de kringen van de regering in Washington DC. De neiging dit eiland in te lijven heeft dan ook weinig te maken met de veiligheidssituatie, maar meer met de riante bodemschatten. En met het prestige van de president uiteraard, die klaar staat om eigenhandig de 51e ster op de ‘Stars and Stripes’ te naaien. Geld en ego, om kort te gaan.

    De Europese leiders lopen ondertussen op eieren. Elk denkbaar scenario valt immers in het nadeel van de ‘Oude Wereld’ uit. En op enige bijval uit Rusland of China hoeven we uiteraard niet te rekenen. Moskou en Beijing blijven angstvallig stil en koesteren hun eigen agenda’s. De 56.000 Groenlanders kunnen op een spoedcursus Engels, naar het schijnt. De werkelijkheid blijkt een stuk triester dan de meest verregaande fantasie.

  • Winterweer

    Nederland is ontregeld. Mensen zijn in vertwijfeling: wat te doen? Journaal, achtergrondrubrieken en talkshows worden gevuld met de prangende vraag: hoe gaan we om met de totaal gewijzigde omstandigheden in ons land en ver daarbuiten? Om vervolgens niet tot eensluidende antwoorden te komen. Deskundigen blijken er afwijkende meningen op na te houden, waardoor de verwarring alsmaar toeneemt. Kortom, het is een chaos.

    Daarbij gaat het niet om de complete ontreddering naar aanleiding van de desastreuze brand in een Zwitsers café, waarbij maar liefst veertig mensen, vooral jongeren, het leven lieten en talloze anderen zwaargewond en zwaar gehavend raakten. Die ramp waren ze zelfs ter plekke na twee dagen alweer vergeten, toen de skilessen werden hervat en de pistes weer drukbevolkt raakten.

    En het gaat ook niet over de compleet illegale actie waarbij de VS een zittend staatshoofd uit zijn eigen woning hebben ontvoerd. Een actie, in strijd met elk internationaal recht dat maar kan worden bedacht. Wat de president er overigens niet van heeft weerhouden en passant gelijksoortige acties tegen Mexico, Cuba, Colombia en Groenland aan te kondigen.

    Nee, het gaat in Nederland over het winterweer. Er ligt sneeuw en het is koud. En daar zijn we niet op ingericht. Onbegrijpelijk, maar waar.

  • Orks

    Wie had aan het begin van dit jaar kunnen bedenken dat ons wereldbeeld compleet op z’n kop zou worden gezet. Opnieuw, moet erbij worden gezegd, want al eerder roerde de ‘reus op lemen voeten’, zoals China voorheen werd genoemd, zich al danig op het wereldtoneel. Gelukkig bleken de Verenigde Staten decennialang een soms wispelturige, maar in de regel betrouwbare metgezel en bondgenoot. Daar is echter, met de installatie van de 47e president plotsklaps een einde aan gekomen. Democratische waarden werden vakkundig aan de kant geschoven, fatsoensnormen bleken ineens niets meer waard en meerjarige overeenkomsten belandden zonder omhaal in de prullenmand.

    De Westelijke Alliantie bestond niet meer; de Amerikaanse bevolking wond er geen doekjes om: America First!

    De verkiezingsslogan bleek geen dichterlijke overdrijving. Er werd serieus werk gemaakt van de inlijving van Groenland, Canada stond eveneens op het menu en recent is de begerige blik op Venezuela gevallen. Uiteraard met het doel het kwaad uit de wereld te helpen. Persoonlijk leed is een offer dat gebracht moet worden, weet de bevolking van Oekraïne inmiddels.

    Helaas niets nieuws. Het zijn dezelfde bewoordingen als altijd. Holle retoriek, nauwelijks verholen machtsdrift.

    Tell me, my life is about to begin,
    tell me that I am a hero.
    Promise me all of your violent dreams,
    light up your body with anger.
    Now, in this ugly world
    it’s time to destroy all this evil.
    Now, when I give the word,
    get ready to fight for your freedom.
    Now.

    ….

    I’ll give you the names of those you must kill.
    All must die with their children.
    Carry their heads to the palace of old.
    Hang them high, let the blood flow.
    Now, in this ugly world,
    break all the chains around us.
    Now, the crusade has begun,
    give us a land fit for heroes.
    Now.

    Stand up and fight for you know we are right.
    We must strike at the lies that have spread like disease through our minds.
    Soon, we’ll have power, every soldier will rest.
    And we’ll spread out our kindness to all who our love now deserve.
    Some of you are going to die.
    Martyrs, of course, to the freedom that I shall provide.

    Peter Gabriel – ‘The Knife’ (uit: ‘Tresspass’)

    Retoriek voor de massa. De hordes die kritiekloos de mis van geweld bijwonen. Die het Capitool bestormen en vervolgens gratie ontvangen. Rechteloosheid tot nieuwe norm verheven. Het doel heiligt alle middelen. Het is alleen de kunst om het doel zo verheven mogelijk te laten klinken. De Mammon regeert onder het mom van weldoenerij en sociale mores.

    Het is het tijdperk van de orks.

  • Schaamteloos

    Gisteravond werden we onaangenaam verrast door een wel heel onverwacht eerbetoon. De loting voor het aankomend WK Voetbal vond plaats en die feitelijk simpele gebeurtenis werd door de FIFA én de organiserende landen, Canada, Mexico en de USA, met reusachtige fietspompen opgeblazen tot een evenement van ongekende grootte,

    En aangezien de USA het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen, werd uiteraard de gelegenheid te baat genomen om de president nog maar eens onvermoed in de spotlight te zetten. Al in een eerder stadium heeft hij zichzelf reeds benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité, zodat alle verwachte glorie vanzelfsprekend op hem zal afstralen. Eventuele tegenvallers komen uiteraard op het conto van anderen.

    Maar nu profiteerde de FIFA van de situatie door vriend en vijand te verrassen met de uitreiking van de tot gisteren niet bestaande FIFA Peace Prize. En die ging uiteraard naar de oranje gorilla. Die vervolgens de regie van deze ingelaste ceremonie overnam en zichzelf de bijbehorende medaille omhing. De schaamteloosheid steeg tot recordhoogte.

    Natuurlijk volgde daarna een uitgebreide uitwisseling van complimenten tussen de right honorable D.J.T. en de van corruptie aan elkaar geplakte voorzitter van de voetbalorganisatie. Te gênant voor woorden, deze kleffe uitruil van overigens nietszeggende loftuitingen. De aanwezige bondscoaches en andere functionarissen zagen het allemaal met lede ogen aan.

    Dit alles is tekenend voor de ongegeneerde wijze waarop de zelfbenoemde elite tegenwoordig te werk gaat. Bescheidenheid, discretie, werken op de achtergrond; het is aan deze nieuwe patriciërs niet besteed.

    Een ander treffend voorbeeld daarvan zagen we later op de avond bij het programma ‘Café Kockelmann’. Daar mocht voormalig PVV-kamerlid Fleur Agema ongehinderd solliciteren naar een hopelijk spoedige burgemeestersfunctie. Om die ambitie kracht bij te zetten, mocht Agema een aantal keren de loftrompet steken over haar eigen vermeende politieke verdiensten. Verdiensten die de rest van Nederland overigens zijn ontgaan, maar dat is slechts een detail. Nergens ook maar iets te bespeuren van terughoudendheid of neutraliteit. Vol op het orgel over de eigen niet bewezen vaardigheden.

    De brutalen hebben ondertussen de hele wereld.

  • Bejaardentehuis

    Het luchtruim van Venezuela is gesloten. Dat althans wordt beweerd door de president die Amerika weer groot gaat maken. Al wekenlang wordt er met regelmaat gevuurd op boten die volgens de Amerikanen druk doende zijn met de smokkel van drugs. Overigens wordt er daarvoor geen spat aan bewijs geleverd, maar dat schijnt heden ten dage niet meer noodzakelijk te zijn. Hoe het ook zij, bij deze raketaanvallen zijn er tot nu toe meer dan 80 doden gevallen.

    De Amerikanen maken er geen half werk van. Minister Hegseth van het departement Oorlog, schijnt zelfs opdracht te hebben gegeven de overlevenden van dergelijke aanvallen alsnog om het leven te brengen. Geen halve maatregelen dus. En voor alle duidelijkheid nog maar eens herhaald: hierbij wordt geen bewijs geleverd.

    Nu rijst de vraag: wat is hierbij de werkelijke agenda van de ‘dealmaker’? Want dat er wat te winnen valt, lijkt buiten kijf. Gezien haar afbraak van Obamacare, kunnen we niet van deze regering verwachten dat de Volksgezondheid een heel prominente plek in de overwegingen heeft ingenomen. Het vermoeden rijst dat de olievelden in en rond Venezuela iets met de vermetele acties te maken hebben.

    De parallel met Oekraïne is dan ook snel gelegd. De alfa’s verdelen de koek en zorgen ervoor dat ze elkaar niet teveel in het vaarwater zitten. We lijken af te stevenen op een vorm van neo-kolonialisme. En Europa staat er machteloos bij. Het knapste jongetje van de klas. Met een klappertjespistool.

    Hoe we het wenden of keren: we hebben in Europa het momentum gemist. De oude wereld is naar het bejaardentehuis verwezen. En niemand is van plan op bezoek te komen.

  • Aanslag

    In Washington DC worden twee reservisten neergeschoten, wat op zich natuurlijk vreselijk is. Beiden worden in kritieke toestand in het ziekenhuis opgenomen en helaas overlijdt een van hen aan haar verwondingen. De dader van deze verwerpelijke aanslag is volgens de eerste berichten een Afghaan, die vier jaar geleden in de asielprocedure is opgenomen. Hij wordt bij de aanslag eveneens neergeschoten en wordt vervolgens zwaargewond afgevoerd. Een grote ellende kortom, maar met bedenkelijke aanleidingen en nog zorgelijker gevolgen.

    Want wat doen die reservisten uit West-Virginia eigenlijk in Washington? Zij verblijven daar op instigatie en bevel van de president zelf. Die beweert met droge ogen dat de hoofdstad ten prooi is gevallen aan desastreuze golven van criminaliteit en dat hij dus wel moet ingrijpen. Het is een flagrante leugen. De werkelijke reden is om de democratische burgemeester een hak te zetten. De aanwezigheid van de reservisten brengt het nodige rumoer teweeg, want mensen voelen zich opgesloten in een politiestaat. Wat de president dan weer glashard ontkent.

    Direct na de aanslag rept de Republikeinse gouverneur van West-Virginia van twee dodelijke slachtoffers. Andermaal een leugen. Later moet hij die voorbarige opmerking uiteraard rechtzetten. Wat hij zonder logische excuses doet. Anderen krijgen vanzelfsprekend de schuld. De gouverneur is het trieste slachtoffer van desinformatie, zo beweert hij.

    Maar ook de president gaat flink tekeer. De Afghaanse dader had nooit toegelaten mogen worden. Dat is de schuld van zijn krachteloze voorganger, Joe Biden. Wat hij er niet bij vertelt, is het feit dat het toch echt de regering Trump is geweest die het uiteindelijke asiel heeft goedgekeurd. Over desinformatie gesproken.

    Om zijn dadendrang kracht bij te zetten, memoreert de president ook nog aan de misstanden met volgens hem ‘honderdduizenden’ Somaliërs in Wisconsin. Dat dat er in werkelijkheid slechts enkele tienduizenden zijn, en dat er van significante problemen hoegenaamd geen sprake is, mag uiteraard de kracht van zijn aanpak niet in de weg staan.

    En zo verwordt een uiterst trieste aanleiding tot een duister spel van leugens, halve waarheden en ongenuanceerd gebral. Met als gevolg dat er grote onrust ontstaat, onschuldige immigranten het slachtoffer worden van radicale maatregelen en dat er de facto niets wordt opgelost. Helaas klinkt dit zo langzamerhand bekend.

  • Onafhankelijk

    Het is 1975. Vandaag wordt de voormalige kolonie Suriname onafhankelijk en ontstaat formeel de Republiek Suriname. Deze dag veroorzaakt euforie in het voormalige wingewest. Men is eindelijk verlost van de allesbepalende overheersing van de voormalige kolonisator en als we de inheemse politici mogen geloven wacht het nieuwe land een gouden toekomst. Daar denken vele Surinamers echter totaal anders over, want velen pakken hun boeltje en boeken een enkele reis naar Nederland. In Suriname zelf ontstaan in de aanloop naar deze dag behoorlijke raciale spanningen, omdat diverse bevolkingsgroepen zich achtergesteld of zelfs gediscrimineerd voelen. Uiteindelijk weet het kabinet Den Uyl veel van die plooien glad te strijken en kan een en ander vandaag z’n officiële beslag krijgen. Koningin Juliana ondertekent de bijbehorende verdragen, gewapend met een indrukwekkend vlindermontuur en haar oudste dochter viert de feestelijkheden in Paramaribo op uitbundige wijze mee.

    Hier in Nederland blijken veel mensen maar matig tevreden over deze gang van zaken. We hebben weliswaar vele decennia lang enorme bedragen verdiend met de exploitatie van West-Indië, maar nu wordt gesproken over financiële ondersteuning en herstelbetalingen vinden velen elke gulden teveel. En die instroom van Surinamers kan ook niet op veel enthousiasme rekenen. Nederland toont zich op z’n smalst.
    In de chauffeurskamer van de EKP in Groningen worden bedenkelijke opmerkingen en ronduit racistische grappen gemaakt over onze ‘nieuwe’ landgenoten. Wie op korte termijn een timmerklus op het programma heeft, kan het best voor Surinaams hout kiezen: “Omdat dat niet werkt”. Hilariteit alom. Verwerpelijke denkbeelden verpakt in rabiate humor. Nederland is op heel veel fronten niet klaar voor deze intocht van mensen uit een land dat toch echt voor kort als ‘Nederland’ werd aangeduid. Sommige landgenoten zijn blijkbaar toch minder in tel dan andere. Een situatie die nog vele jaren blijkt voort te duren en feitelijk tot op de dag van vandaag doorettert. Denk bijvoorbeeld maar eens aan de beschamende Zwarte Piet-discussie. Allemaal bepaald niet fraai.

    In de tussenliggende jaren heeft Suriname stormachtige tijden gekend. Een bloedige staatsgreep door de omhoog gevallen legerleider Bouterse, de strapatsen van halve of hele crimineel Brunswijk, de terugkeer van Bouterse als veroordeelde drugscrimineel én onbeperkt in de staatskas graaiende president en een schier eindeloze rij van corruptiezaken. En de recente vondst van enorme olievelden voor de kust heeft ook al weer aanleiding gegeven voor bedenkelijke regeringsplannen. Het is dan ook de vraag wie gaat profiteren van de mogelijke miljardenwinsten die dit alles gaat opleveren. Het zal vermoedelijk niet de bevolking zijn.

    Het is 2025. Een nationale feestdag in de West. Mensen dansen op straat in Paramaribo en er lijkt een uitbundige stemming in de hoofdstad van dit vijftigjarige land. Nederland kijkt ietwat hoofdschuddend toe. Wat valt er immers te vieren? Onderwijs, zorg en de totale economie zijn grote zorgenkinderen. Die voorlopig niet onder controle zijn. Maar één ding is zeker: de onafhankelijkheid staat als een paal boven water. Het is alleen de vraag welke prijs die onafhankelijkheid heeft gehad.

  • T-Gaza

    Oranje heerst in het Midden-Oosten. De bulldozer van ‘the land of the free’ heeft zoals gewoonlijk weinig subtiele drukmiddelen aangewend om de strijdende partijen tot een voorlopige wapenstilstand te dwingen. En eerlijk is eerlijk: alle diplomatie, alle internationale wandelingen op zeer breekbare eieren, hebben tot nu toe niet tot resultaat geleid. En dus was het misschien tijd voor een andere, wat minder fijnbesnaarde aanpak. En laat dat nu net de specialiteit van ‘the Donald’ zijn.

    Eerst werden de leidinggevenden van Hamas flink onder druk gezet. Niet akkoord met de voorstellen? Dan krijgt Israël carte blanche om Gaza met de grond gelijk te maken. Om daarna geannexeerd te worden. En dat laatste kunnen we dan ook gelijk op de Westelijke Jordaanoever verwachten. Meteen doorpakken.

    Tegelijk kreeg ook Israël de duimschroeven aangedraaid. De president had namelijk zijn zinnen gezet op de Nobelprijs voor de Vrede en dus moest er côute-que-côute de weg naar de vrede worden ingeslagen. En het feit dat Netanyahu zonder ‘oranje’ toestemming een bombardement in Qatar had uitgevoerd, zette ook kwaad bloed. Je krijgt per slot van rekening niet elke dag een vliegtuig van 400 miljoen cadeau. En dus mag je wat voorzichtiger omgaan met zo’n bevriende mogendheid.

    Ben benieuwd of de president nog zo rotsvast achter zijn eigen vredesinitiatieven staat nu de Nobelpenning aan z’n neus voorbijgegaan is. Misschien dat hij zich straks tevreden moet stellen met een golfresort in Gaza of een T-tower in Ramallah. Of beide. Bij hem weet je ’t maar nooit.