• Orks

    Wie had aan het begin van dit jaar kunnen bedenken dat ons wereldbeeld compleet op z’n kop zou worden gezet. Opnieuw, moet erbij worden gezegd, want al eerder roerde de ‘reus op lemen voeten’, zoals China voorheen werd genoemd, zich al danig op het wereldtoneel. Gelukkig bleken de Verenigde Staten decennialang een soms wispelturige, maar in de regel betrouwbare metgezel en bondgenoot. Daar is echter, met de installatie van de 47e president plotsklaps een einde aan gekomen. Democratische waarden werden vakkundig aan de kant geschoven, fatsoensnormen bleken ineens niets meer waard en meerjarige overeenkomsten belandden zonder omhaal in de prullenmand.

    De Westelijke Alliantie bestond niet meer; de Amerikaanse bevolking wond er geen doekjes om: America First!

    De verkiezingsslogan bleek geen dichterlijke overdrijving. Er werd serieus werk gemaakt van de inlijving van Groenland, Canada stond eveneens op het menu en recent is de begerige blik op Venezuela gevallen. Uiteraard met het doel het kwaad uit de wereld te helpen. Persoonlijk leed is een offer dat gebracht moet worden, weet de bevolking van Oekraïne inmiddels.

    Helaas niets nieuws. Het zijn dezelfde bewoordingen als altijd. Holle retoriek, nauwelijks verholen machtsdrift.

    Retoriek voor de massa. De hordes die kritiekloos de mis van geweld bijwonen. Die het Capitool bestormen en vervolgens gratie ontvangen. Rechteloosheid tot nieuwe norm verheven. Het doel heiligt alle middelen. Het is alleen de kunst om het doel zo verheven mogelijk te laten klinken. De Mammon regeert onder het mom van weldoenerij en sociale mores.

    Het is het tijdperk van de orks.

  • Klare taal

    Nederland heeft gesproken; de stemmen zijn bijna geteld. Jammer genoeg heeft de Heilige Geest vandaag verstek laten gaan, want er worden vandaag veel verschillende talen gesproken die niemand kan verstaan. Verliezers blijken toch winnaars, winnaars blijken slechte verliezers. Eén ding is zeker: de partijen die de afgelopen elf maanden de regering vormden, leveren maar liefst 36 zetels in. Dat is in ieder geval wel klare taal.

    Merkwaardig genoeg is de meest redelijke partij van de vier, het NSC, het kind van de rekening geworden. De partij van oprichter Pieter Omtzigt verliest al haar twintig zetels en verdwijnt uit de Tweede Kamer. De partij die veel van de chaos heeft veroorzaakt, het eenmansorkest uit Venlo, verliest weliswaar fors, maar strijdt nog altijd om de begeerde plek als grootste partij. De kiezer is wispelturig.

    Het schaakspel is ondertussen wel al begonnen. Er is nog weinig te merken van een zoektocht naar overeenkomsten. Nog steeds worden de verschillen benadrukt en combinaties naar het rijk der fabelen verwezen. Het zal dan ook interessant zijn om te zien hoe de woordvoerders de onvermijdelijke verandering in hun standpunten later onder woorden zullen brengen. Het semantische spel is op de wagen.

    Een echt mandaat is echter onduidelijk. Het midden lijkt de enige oplossing. Eén ding is echter wel overduidelijk: het is tijd om over een kiesdrempel na te denken.

    Al is het maar om het stembiljet tot aanvaardbare proporties terug te brengen.