Sneeuwwitje is verbijsterd. Na twintig jaar trouwe dienst verlaten maar liefst zeven dwergen het kabouterhuis. Deze trouweloze gnomen kunnen zich niet langer vinden in de Noordkoreaanse roergangersmethode waarmee ‘Witje’ het gezamenlijke huis bestiert. En dat, terwijl de huisregels nog wel zo simpel en transparant zijn: alleen de mening van Sneeuwwitje telt. Dwergen kunnen ook geen lid worden van de VVE; het is een kwestie van kost en inwoning én de woorden van de roerganger herhalen en herhalen. Het leven kan simpel zijn.

Maar de dwergen zijn dus in opstand gekomen. Ze willen inspraak. Ze willen serieus genomen worden. En ze vinden dat Sneeuwwitje de laatste maanden een potje heeft gemaakt van het onderhoud van het gezamenlijke huis. Dat is allemaal tegen het zere been. De onbetwiste leider blijkt niet gediend van een dergelijke revolte en wijst de dwergen de deur. De inwonende ork Dion toont zich loyaal aan de Meester. Hij is blij dat de ‘matennaaiers’ ‘opgetieft’ zijn. Voor wie het niet mocht weten: Dion is een expert op het gebied van naaierij, in welke vorm dan ook. Zijn woorden zijn dus bepaald niet loos. Maar wel hol.

De zeven dissidente dwergen zijn inmiddels druk doende een eigen huis te timmeren. Helaas is de beschikbare ruimte, rechts van het midden van het bos, beperkt. We wachten dan ook af of alle dwarsliggers uiteindelijk een plek zullen vinden. Sneeuwwitje kijkt aangedaan uit het raam. Het is een stuk stiller in huis.