• Verkapt

    Nu we meer en meer gewend raken aan obligate leugens en onverholen onwaarheden, raakt de kunst van het omfloerst verpakken van de werkelijkheid in zalvende, leidende en sturende bewoordingen in de vergetelheid. Waar zijn de tijden dat premiers Kamerleden tot wanhoop dreven met een brij aan woorden waar werkelijk geen chocola van te bakken viel? Of de politici die elegant en met verbale elastische vaardigheid al te lastige vragen van journalisten naar een zijspoor verwezen? De tijd, kortom, van enorme kluiten in soepel riet.

    Aan het einde van de dag wordt god weer opgeborgen in een woord.
    Aardappels, kolen, pastinaken: ook de aarde tuimelt in haar ruime zakken terug.

    Landmassa’s slaan het duister om als dekens, aan de hemel vonkt
    Een nachtnet van sterren of zijn het schepen?

    Weet je, liefje, jij zit jezelf niet in de weg en zielsgelukkig ben ik
    Met een vuur gestookt op kolen. Ik leg me te slapen tegen je buik.

    Dit is alles was ik wilde: een huis; ikzelf de vreemdeling daarin.

    Erwin Hurenkamp – ‘II’

    Ontwijkend gedrag. Ontkennen wat evident is. Struisvogelpraat tot poëzie verhoogd.

    Het is van alle tijden. Ouder dan homo sapiens. En kwalijker dan Satan. Wie zonder zonden is, zal ze op deze wijze snel creëren. Niets menselijks is de verkapte leugen vreemd. En dat ‘verkapt’ kan tegenwoordig ook weggelaten worden.

  • Alfa’s

    De wereld komt langzamerhand in handen van alfamannetjes. De potentaten, de dictators, de alleenheersers. Die een volslagen eigen agenda hebben en die werkelijk geen enkel middel schuwen om hun doelen te bereiken. En die doelen hebben uitsluitend met hun eigen gewin te maken. Nietsontziend worden de stukken op het schaakbord geschoven en ruimhartige offers worden niet geschuwd. Zo lang die offers maar door anderen worden gebracht. Hun daden worden begeleid door valse retoriek en evidente leugens. En het maakt hun niet eens uit dat die leugens worden ontmaskerd, want die ontmaskering is ‘fake news’ en wordt al snel ingepakt in tientallen andere onwaarheden. Wat vandaag staand beleid is, geldt morgen bijna als hoogverraad.

    En wee diegenen die kritiek hebben. Of er een andere mening op na houden. Hel en verdoemenis wacht hen. Want in de persoonlijkheidscultus van deze alfa’s passen geen afwijkende opinies. In de Juche-cultuur van Moskou, Beijing en Washington horen geen tegengeluiden te klinken. Zeker niet als de alfa’s het onderling op een akkoordje gooien.

    Misschien niet geheel toevallig tref ik in de bijlage ‘Tijdgeest’ van Trouw het volgende gedicht aan:

    ‘Een staatshoofd wordt in vol ornaat geportretteerd;
    er staat een schaal met kleinfruit
    waaraan uren is gepoetst
    op zijn bureau
    dat onberispelijk is.
    Voor de gelegenheid
    zijn de gordijnen open
    en de binnenplaats is leeg.
    Aan zijn deur staan bloemstukken
    met kakelbonte linten;
    zoetigheden en
    de kaarten met
    de namen en adressen
    van wie hem heeft gelukgewenst
    en wie hem is vergeten.’

    Peter Ghyssaert – ‘Feestelijk portret’

    Een verontustend gedicht, zeker gezien de slotregel. Een slot, dat ook de eerder genoemde lege binnenplaats een sinistere lading geeft. Het is dat we weten dat dit gedicht uit 1997 stamt, anders zouden we de inhoud gemakkelijk kunnen projecteren op het heden. Alle ingrediënten wijzen op de oranje gorilla, inclusief de dreiging voor mensen die hem niet voor de volle honderd procent hebben gesteund.

    Het is zorgelijk dat we overgeleverd zijn aan de strapatsen van drie superego’s. Lieden die volstrekt onbekend zijn met de twee kerneigenschappen die ons als mensen onderscheiden van de besten: medelijden en empathie.

    God bewaar ons.

  • Speelbal

    ’s Nachts zit Rutte in mijn werkkamer. Hij ziet er oud, afgeleefd, ongelukkig, en gespannen uit. Hoe hij in de vredesnaam in mijn werkvertrek terecht is gekomen, blijft een raadsel. En dat, terwijl we toch in een geavanceerd, en daardoor natuurlijk prijzig, alarmsysteem hebben geïnvesteerd. Dat heeft hij nooit kunnen en mogen omzeilen. De conclusie ligt dus al snel voor de hand: ik droom.

    Beeld is gecreëerd met ChatGPT

    Dat weerhoudt me er overigens niet van een heus gesprek met hem aan te knopen.
    “Mark, wat brengt jou naar Groenestein? Da’s toch een hele rit vanuit Brussel?”, doe ik mijn openingszet.
    “Groningen is inderdaad niet naast de deur”, erkent hij. “Maar ik moest je even spreken. Ik voel me namelijk erg ongelukkig in m’n nieuwe job”.
    “Die indruk wek je overigens niet”, weerleg ik. “Het lijkt wel een jofel baantje voor jou”.
    “Dat is het in wezen ook”, doet hij uit de doeken. “Maar ik heb voortdurend te maken met misleidende kretologie, sturend populisme, hele en halve leugens en ego’s ter grootte van een flinke alp”.
    “Helaas heb je zelf flink meegewerkt aan die ontwikkeling”, help ik hem herinneren. “Ik heb je in 2006 al gewaarschuwd voor die zorgwekkende trend in politiek en maatschappij. Daar heb je je niets van aangetrokken. En nu zitten we allemaal met de gebakken peren”.
    “Ik? Meegewerkt aan die trend?”, houdt hij zich van de domme.
    “Kom, Mark, laten we er niet omheen draaien”, zet ik hem streng op het juiste spoor. “Wat te denken van ‘geen actieve herinnering’? Wat was dat voor doorzichtige leugen? En € 1.000,- voor alle hardwerkende Nederlanders? Allemaal kreten en beloften die je nooit hebt waargemaakt. En die je ook niet van plan was waar te maken. Allemaal egoïstische retoriek om jezelf en de partij op een bedenkelijke manier op het schild te hijsen. Je bent een van de architecten van dat soort ‘klets-maar-raak’ strategieën”.
    “Klopt helemaal”, trekt hij het boetekleed aan. “Ik had beter moeten luisteren. Maar gedane zaken nemen geen keer. De vraag is wat we nu moeten doen?”.
    “Die geest krijgen we nooit meer in de fles”, concludeer ik. “Dus jij zult je weg moeten vinden in de slangenkuil van patjepeeërs en non-valeurs”.
    “Dat betekent dus nog jaren slijmen en bruine armen halen”, vat hij geschrokken samen.
    “Ik vrees het wel, Mark”, onderschrijf ik zijn conclusie. “Je bent een speelbal geworden. Een speelbal van politici zoals jij er zelf een was. Je hebt je eigen ellende mede gecreëerd”.

    Hij zucht en staart een ogenblik voor zich uit.
    “Het is niet anders”, klinkt het licht wanhopig. “Dan ga ik maar op dezelfde voet verder. Wat een triest gedoe”.
    Hij oogt lusteloos en vermoeid. De tijd lijkt eindelijk vat op hem te hebben gekregen.
    “Het ga je goed, Mark”, zeg ik tot afscheid.
    Hij verdwijnt door de deur naar de gang. Als ik even later dezelfde deur open, is er niets meer te zien. Alsof hij is opgelost in een rookvlaag.

    ’s Ochtends word ik verkwikt wakker. Ik voel me fris en uitgeslapen. Carpe diem.

  • Oorlog

    Op de radio horen we de volgende luchtbel van de president. Het ministerie van Defensie moet voortaan ministerie van Oorlog gaan heten. Dat klinkt krijgshaftiger, laat de betreffende minister Hegseth weten.

    Dat een dergelijke onzinnige operatie ongetwijfeld honderden miljoenen dollars gaat kosten, maakt deze twee opportunisten zo te horen helemaal niets uit. Nog los van het feit dat heel veel mensen behoorlijke negatieve gevoelens krijgen bij een aanduiding als ‘ministerie van Oorlog’. De associatie met de tijden van ruim tachtig jaar geleden, komen snel naar boven.

    De Amerikanen denken daar klaarblijkelijk anders over; zij zijn ook nog nooit veroverd en overheersd door een vijandige mogendheid. En dus vinden velen van hen dat toch wel een ‘stoere actie’, aldus de eerste commentaren. Kortom, van enige empathie met volkeren die andere, dramatische ervaringen hebben, is in het geheel geen sprake. Alles voor het korte-termijn-effect. Populisme pur sang. De leugen, of in ieder geval de halve waarheid, regeert.

    Amerika,

    een zielige
    vertoning

    in kleur
    of
    zwart-wit,

    een cowboy-
    film

    met begin
    en
    einde.

    Amerika,

    drie maal
    in de rondte
    van je hopsasa.

    Pier van Dijk – ‘Verdacht van poëzie’

    MATA.
    Make America Triggerhappy Again.

  • Geen excuus

    Domheid is geen excuus. Dat mag dan zo zijn, maar hele volksstammen lijken tegenwoordig ook geen excuus nodig te hebben. In the land of the free hebben ze dan ook willens en wetens een president gekozen die het presteerde in zijn eerste termijn ruim 30.000 leugens en onwaarheden te verspreiden. Dat zijn dus ruim 20 per dag. Van die president mag dus bekend worden verondersteld dat hij een onbetrouwbaar sujet is.

    Niettemin met vlag en wimpel herkozen. Om daarna met hernieuwd elan zijn bewind van intimidatie, chantage en leugenachtigheid voort te zetten. Afschaffen dat Ministerie van Onderwijs; mensen gaan ervan nadenken en dat moeten we natuurlijk niet hebben. Universiteiten en hogescholen die wetenschap beoefenen met resultaten die ‘ons’ niet bevallen? Korten op bekostiging! Dat zal ze leren, die linkse radicalen.

    Ongekende handelstarieven opleggen aan landen die menen ‘ons’ de les te kunnen lezen. Om daarna, als de tegenwind al te sterk oprukt, diezelfde tarieven voor een periode van in ieder geval 90 dagen op te schorten. Volgens de woordvoerder was dit altijd al onderdeel van een masterplan. Een bewering die waarschijnlijk niemand, ook de meest hardleerse Republikein, gelooft.
    Hoe het ook zij, feit is wel dat de burgers zo langzamerhand in de gaten krijgen dat de voorlopige rekening van de mallotige acties van ‘hun’ president bij hen terecht komt. Dat zal waarschijnlijk invloed krijgen op de populariteitscijfers van the Donald. Ook onderdeel van het masterplan, waarschijnlijk.

    Maar ook in eigen land kunnen we d’r wat van. Decennialang heeft de ‘Grote Blonde Roerganger’ een zwerm van leugens, halve waarheden en smerige insinuaties naar buiten gebracht. Aantoonbare flauwekul. En toch vertikken mensen het om zelf na te denken. De PPV is met afstand de grootste partij geworden. En wat is ons excuus?