• Blackstar

    Het is vandaag tien jaar geleden dat David Robert Jones overleed. En de muziekwereld behoorlijk ontredderd achterliet. ‘Starman’ was niet meer. De muzikale kameleon, beter bekend onder zijn artiestennaam David Bowie, had ons verlaten. Wat ons restte, was zijn requiem: ‘Blackstar’.

    Zoals velen van mijn generatie, leerde ik Bowie kennen door zijn iconische ‘Ziggy Stardust’-album. Wellicht het eerste album waarbij werkelijk alles tot in detail was uitgevoerd en doordacht: de hoes, de muziek, maar zeker ook het fascinerende androgyne personage van Ziggy. De plaats zorgde voor enthousiaste reacties en iedereen keek vol spanning uit naar de opvolger. Bowie niet. Die nam afscheid van ‘Starman’ en schakelde door naar het volgende type: de schizofrene ‘Aladdin Sane’. Wij, als publiek, waren  verbijsterd.

    Het was niet de eerste, en zeker niet de laatste gedaanteverwisseling van Bowie. ‘The Man Who Sold The World’ werd ‘Hunky Dory’. De wereldster van ‘Let’s Dance’ ging relatief anoniem verder als frontman van Tin Machine. Bowie marcheerde altijd voor de troepen uit. Tot aan zijn dood. Het einde, dat hij ook majestueus in muziek én beeld omzette.

    Daarom noteer ik hier de tekst van wat over het algemeen als zijn ‘magnum opus’ wordt beschouwd:

    Persoonlijk zou ik eerder voor ‘Changes’ van hetzelfde album hebben gekozen. Maar dit is uiteraard ook prima. ‘Lazarus’ kwam altijd weer boven water; alleen tien jaar geleden niet meer.