’s Morgens download ik een opname van 23 oktober 1970. Een zogenoemde matrix van de twee bestaande opnames van deze show in Santa Monica. Terecht dat geluidstechnicus Jim (geen achternamen in deze schaduwwereld) er veel aandacht aan heeft besteed. Pink Floyd is op z’n best en de setlist is om van te watertanden.

Met hoge verwachtingen start ik dan ook de quad-uitvoering van deze matrix. En die verwachtingen worden in het geheel niet teleurgesteld. Ondanks de hoge leeftijd van de gebruikte banden (55 jaar!) klinkt deze nieuwe bewerking fenomenaal. En het is meteen duidelijk waarom Pink Floyd in die dagen al een legendarische ‘live’ band was. Een geheel eigen, hypnotiserend geluid, dat helaas in de loop der decennia meer en meer ‘mainstream’ is geworden. De combinatie van de vier muzikanten, de vier ego’s zo men wil, leidde niet alleen tot schitterende muziekstukken, maar helaas ook tot onderlinge fricties. En onenigheid met het publiek. De ontlading van dat laatste – het spuugincident in Montréal 1977 – leidde de deconfiture van de band in. Het zou nooit meer zo worden als het was.

Ons rest dit soort prachtige bewerkingen van aloude, prima opnames. En een jaloersmakende setlist.

Tracks:
01 – Astronomy Domine
02 – Green Is The Colour
03 – Careful With That Axe, Eugene
04 – Fat Old Sun
05 – Set The Controls For The Heart Of The Sun
06 – Cymbaline
07 – A Saucerful Of Secrets
08 – Atom Heart Mother
09 – Interstellar Overdrive

Een hommage aan gebundelde creativiteit. Een eerbetoon aan experimenteerdrift. En een bewijs dat improvisatiedrang en muzikale vaardigheid tot Olympische resultaten kunnen leiden.

For the time being…