• ‘Raving and drooling’

    De aanslag, gisteren in Sydney, drukt ons nog maar weer eens met de neus op de feiten. Er is een schier onoplosbaar probleem tussen Israël en de islamitische wereld. Met als gevolg dat de joodse gemeenschap wereldwijd te maken heeft met antisemitisme en bedreiging. Uiteraard volkomen ten onrechte. Helaas moeten we constateren dat de activiteiten van de Israëlische regering daar geen goed aan doen. De verwerpelijke acties in Gaza zijn een schoolvoorbeeld van staatsterreur en discriminatie. En wellicht genocide, hoewel dat blijkbaar een semantische discussie is.

    Hoe het ook zij; ik sta na al die jaren nog steeds verbaasd dat mensen zo onverdraagzaam zijn en elkaar oneindig veel leed aan doen. De massa valt klaarblijkelijk voor karretjes te spannen. ‘Raving and drooling’ blijken profetische woorden.

  • Faux pas

    Veertien dagen geleden pakte de NRC ruim uit met een zeer onthullend artikel over de uitlatingen van de toen net benoemde informateur Hans Wijers. Deze D’66-prominent zou op een openbare bijeenkomst VVD-voorvrouw Dilan Yesilgöz voor “leugenaar” hebben uitgemaakt. Wijers bleek zich dat niet meer te kunnen herinneren, maar bood niettemin direct zijn excuses aan. Een dag later kwam naar buiten dat hij in een privé app-groep diezelfde Yesilgöz als “die feeks van de VVD” had betiteld, een onbetamelijke uitdrukking die meteen zijn lot bepaalde: Wijers ruimde het veld. En de rust keerde voorlopig terug.

    De auteur van het bewuste artikel, Hugo Logtenberg, had ’s avonds in een talkshow op nogal hooghartige wijze gereageerd op de kritiek op de snelle, ja wellicht té snelle publicatie van een verhaal dat desastreus zou blijken voor Wijers in zijn bepaald prominente positie. Logtenberg reageerde vol dedain: alle journalistieke principes zouden zijn gehanteerd en het stuk zou via meerdere bronnen tot stand zijn gekomen.

    Een dag later meldde journalist Eric Smit van ‘Follow the Money’ zich met de bekentenis dat hij de gewraakte uitspraak van ‘leugenaar’ zou hebben gedaan. Van de zijde van de NRC bleef het oorverdovend stil.

    Pas nadat collega-krant De Volkskrant aankondigde met een publicatie te komen waarin maar liefst zes getuigen verklaren dat de uitleg van Smit klopt, volgde rectificatie van de NRC. En excuses aan Wijers. Met als uitleg dat de krant in werkelijkheid minder bronnen had dan ze voorgaf. Van Logtenberg hebben we overigens geen woord meer gehoord. Het laat zich raden waarom.

    Hoe kan een kwaliteitskrant als de NRC zó in de fout gaan? En welke schade is hierdoor toegebracht aan de journalistiek? BBB-vicepremier Mona Keijzer putte uit deze geschiedenis blijkbaar vertrouwen en stelde en passant de onafhankelijkheid van de NOS inzake de Israël-Palestina kwestie ter discussie. De onvermijdelijke schade aan de tegenmacht neemt ze blijkbaar op de koop toe.

    Wat overblijft is het afgrijzen over de schaamteloze incompetentie van betrokkenen. ‘Sorry’ is blijkbaar het toverwoord waarmee alle ‘faux pas’ de wereld uit kunnen worden geholpen. De slachtoffers zijn de enigen die nog lange tijd de schrijnende wonden voelen.

  • T-Gaza

    Oranje heerst in het Midden-Oosten. De bulldozer van ‘the land of the free’ heeft zoals gewoonlijk weinig subtiele drukmiddelen aangewend om de strijdende partijen tot een voorlopige wapenstilstand te dwingen. En eerlijk is eerlijk: alle diplomatie, alle internationale wandelingen op zeer breekbare eieren, hebben tot nu toe niet tot resultaat geleid. En dus was het misschien tijd voor een andere, wat minder fijnbesnaarde aanpak. En laat dat nu net de specialiteit van ‘the Donald’ zijn.

    Eerst werden de leidinggevenden van Hamas flink onder druk gezet. Niet akkoord met de voorstellen? Dan krijgt Israël carte blanche om Gaza met de grond gelijk te maken. Om daarna geannexeerd te worden. En dat laatste kunnen we dan ook gelijk op de Westelijke Jordaanoever verwachten. Meteen doorpakken.

    Tegelijk kreeg ook Israël de duimschroeven aangedraaid. De president had namelijk zijn zinnen gezet op de Nobelprijs voor de Vrede en dus moest er côute-que-côute de weg naar de vrede worden ingeslagen. En het feit dat Netanyahu zonder ‘oranje’ toestemming een bombardement in Qatar had uitgevoerd, zette ook kwaad bloed. Je krijgt per slot van rekening niet elke dag een vliegtuig van 400 miljoen cadeau. En dus mag je wat voorzichtiger omgaan met zo’n bevriende mogendheid.

    Ben benieuwd of de president nog zo rotsvast achter zijn eigen vredesinitiatieven staat nu de Nobelpenning aan z’n neus voorbijgegaan is. Misschien dat hij zich straks tevreden moet stellen met een golfresort in Gaza of een T-tower in Ramallah. Of beide. Bij hem weet je ’t maar nooit.

  • Gordiaanse knoop

    Sinds een paar dagen vliegt er allerlei wapentuig van Israël richting Iran en vice versa. Al met al creëert dat een tamelijk hachelijke situatie. En elke regering heeft een schijnbaar plausibele verklaring voor dit plotseling oplaaiende wapengekletter. De dreiging van het Iraanse atoomwapen, het desastreuze oorlogsgeweld in Gaza, de subversieve acties van Hezbollah, de tweederangs behandeling van Palestijnen in het Beloofde Land.

    Het is een schier eindeloze reeks van onderlinge verwijten waaraan het totale gebrek aan vertrouwen ten grondslag ligt. En dat zorgt voor een ongelooflijk complex probleem, een Gordiaanse knoop. Een probleem dat steeds lastiger valt op te lossen, omdat bittere verwijten en agressieve acties op elkaar worden gestapeld en we steeds verder van de onvermijdelijke onderhandelingstafel lijken af te drijven. Weliswaar wordt er buiten het zicht van de wereld blijkbaar nog steeds onderhandeld door allerlei strijdende partijen, maar de onwrikbare posities die worden ingenomen, voorkomen tot nu toe enigszins baanbrekende resultaten. Gevolg: dood en verderf zover het oog reikt.

    Daar helpt zelfs de Rijdende Rechter niet.

  • Vrede

    De onderhandelingen tussen Oekraïne en Rusland worden hervat, ze heeft de president van the land of the free laten weten. Zijn argumentatie: het onvoorstelbare bloedvergieten moet zo langzamerhand ophouden. Wanneer die hervatting precies zijn beslag moet krijgen, laat hij, ondanks diverse vragen van journalisten, in het midden. Wel maakt hij duidelijk dat dit schijnbaar tastbare vredesinitiatief toch vooral zijn verdienste is. Om aansluitend direct een claim op de Nobelprijs voor de Vrede te leggen.

    De president maakt voorts duidelijk dat Oekraïne forse delen van het soevereine territorium dient op te geven voor een duurzaam vredesproces. Of Oekraïne daarmee instemt, doet klaarblijkelijk niet ter zake. En er wordt geen woord gewijd aan het feit dat Rusland toch echt de agressor in dit conflict is en derhalve nauwelijks verdient ook maar iets van een overwinning te proeven. Die andere president in het Kremlin zal een glimlach niet hebben kunnen onderdrukken bij zoveel vrijgevigheid. Voor die voormalige KGB-er is dit een win-win situatie. Óf het proces gaat door en Rusland kan de overwinning in de Donbas claimen, óf het proces wordt afgewezen en Rusland kan beweren dat de tegenstander blijkbaar geen vrede wil. Een vrijbrief om de desastreuze bombardementen en droneaanvallen met hernieuwde kracht voort te zetten.

    Welke uitkomst dit Oekraïense ‘wurgcontract’ gaat opleveren, is overduidelijk van minder belang voor de man in het Witte Huis. Hij heeft z’n deal met de Oekraïense grondstoffen en mineralen al binnen en kan dus de verdere afwikkeling van het conflict voorlopig rustig afwachten. De peacemaker heeft zijn slag geslagen.

    Er wordt overigens geen woord gerept over de onbegrijpelijke ellende in Gaza, waar de staat Israël werkelijk schofterig tekeer gaat. Blijkbaar is het ‘onvoorstelbare bloedvergieten’ daar van secundair belang. Zoals voor Israël de Gazaanse bevolking blijkbaar ook secundair is.

    Vreemd dat geweld, dood en verdriet op verschillende plekken tot verschillende reacties leidt. Verschillende belangen, waarschijnlijk.