Ik keer de plaat op de draaitafel om en laat de naald op de begingroef zakken. Even later klinkt de befaamde ‘ping’ door de kamer. Het iconische begin van ‘Echoes’ van Pink Floyd. Bij uitstek het nummer dat de muzikale omslag van de band markeert. Het begin van Pink Floyd als superband.

Ik herinner me nog dat ik de kerstvakantie van 1971 bij neef Eduard doorbracht. Op een van die dagen kwam een goede vriend van hem langs en toonde de bekende hoes met het oor en waterrimpels. Gezien onze ervaringen met ‘Ummagumma’ en ‘Atom Heart Mother’ waren de verwachtingen hoog gespannen.

Kant 1 bleek aardig. Wat experimenteel geweld en wat aardige songs. En een explosief geweldig nummer dat direct indruk maakte: ‘One Of These Days’. Jammer genoeg geen overstelpende indruk. Kant 2 dan maar. Bij de eerste ‘ping’ was onze aandacht getrokken. Ruim 23 minuten later keken we elkaar verbijsterd aan. Zonder wat te zeggen ging de naald andermaal naar de eerste groef. En daarna nog een keer.

‘Echoes’ is in de loop der jaren voor mij een blijvertje gebleken. Ik vond het dan ook jammer dat deze song van de setlist van Pink Floyd ‘live’ verdween. En het deed me veel deugd dat David Gilmour het weer opnam voor z’n ‘On An Island’-tour. De wisselwerking met Richard Wright bleek magisch.

‘Overhead the albatross
Hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves
In labyrinths of coral caves
The echo of a distant time
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine

And no one showed us to the land
And no one knows the wheres or whys
But something stirs and something tries
And starts to climb towards the light

Strangers passing in the street
By chance two separate glances meet
And I am you and what I see is me
And do I take you by the hand?
And lead you through the land?
And help me understand the best I can?

And no one calls us to move on
And no one forces down our eyes
And no one speaks and no one tries
And no one flies around the sun

Cloudless everyday you fall
Upon my waking eyes
Inviting and inciting me to rise
And through the window in the wall
Come streaming in on sunlight wings
A million bright ambassadors of morning

And no one sings me lullabies
And no one makes me close my eyes
And so I throw the windows wide
Callin’ you across the sky

Roger Waters – ‘Echoes’

Door het overlijden van Wright behoort die magie tot het verleden. Nick Mason heeft het nummer, samen met z’n ‘Saucers’ nog ‘live’ gebracht, maar dat was een surrogate uitvoering.

We zullen het met het origineel en de latere publieksopnames moeten doen. En met onze herinneringen, uiteraard.