• Faux pas

    Veertien dagen geleden pakte de NRC ruim uit met een zeer onthullend artikel over de uitlatingen van de toen net benoemde informateur Hans Wijers. Deze D’66-prominent zou op een openbare bijeenkomst VVD-voorvrouw Dilan Yesilgöz voor “leugenaar” hebben uitgemaakt. Wijers bleek zich dat niet meer te kunnen herinneren, maar bood niettemin direct zijn excuses aan. Een dag later kwam naar buiten dat hij in een privé app-groep diezelfde Yesilgöz als “die feeks van de VVD” had betiteld, een onbetamelijke uitdrukking die meteen zijn lot bepaalde: Wijers ruimde het veld. En de rust keerde voorlopig terug.

    De auteur van het bewuste artikel, Hugo Logtenberg, had ’s avonds in een talkshow op nogal hooghartige wijze gereageerd op de kritiek op de snelle, ja wellicht té snelle publicatie van een verhaal dat desastreus zou blijken voor Wijers in zijn bepaald prominente positie. Logtenberg reageerde vol dedain: alle journalistieke principes zouden zijn gehanteerd en het stuk zou via meerdere bronnen tot stand zijn gekomen.

    Een dag later meldde journalist Eric Smit van ‘Follow the Money’ zich met de bekentenis dat hij de gewraakte uitspraak van ‘leugenaar’ zou hebben gedaan. Van de zijde van de NRC bleef het oorverdovend stil.

    Pas nadat collega-krant De Volkskrant aankondigde met een publicatie te komen waarin maar liefst zes getuigen verklaren dat de uitleg van Smit klopt, volgde rectificatie van de NRC. En excuses aan Wijers. Met als uitleg dat de krant in werkelijkheid minder bronnen had dan ze voorgaf. Van Logtenberg hebben we overigens geen woord meer gehoord. Het laat zich raden waarom.

    Hoe kan een kwaliteitskrant als de NRC zó in de fout gaan? En welke schade is hierdoor toegebracht aan de journalistiek? BBB-vicepremier Mona Keijzer putte uit deze geschiedenis blijkbaar vertrouwen en stelde en passant de onafhankelijkheid van de NOS inzake de Israël-Palestina kwestie ter discussie. De onvermijdelijke schade aan de tegenmacht neemt ze blijkbaar op de koop toe.

    Wat overblijft is het afgrijzen over de schaamteloze incompetentie van betrokkenen. ‘Sorry’ is blijkbaar het toverwoord waarmee alle ‘faux pas’ de wereld uit kunnen worden geholpen. De slachtoffers zijn de enigen die nog lange tijd de schrijnende wonden voelen.

  • Hele en halve leugens

    Leugenaar.

    Dat zou beoogd informateur Hans Wijers over VVD-frontvrouw Dilan Yesilgöz hebben gezegd.

    Een beschuldigende term die in de politieke arena tot allergische reacties leidt. Zeker wanneer er kort na de verkiezingen pogingen moeten worden gedaan om het zo node gemiste vertrouwen tussen partijen en personen op een enigszins aanvaardbaar niveau terug te krijgen. Dat juist die term tot oververhitting leidt, is overigens zeer merkwaardig. Want het is onder politici toch de gewoonte om de waarheid tot verre grenzen op te rekken. Een ook het tactische campagneleugentje leidt in Den Haag allang niet meer tot wenkbrauwgefrons.

    Niettemin is het in die kringen ‘not done’ elkaar voor leugenaar uit te maken. Er kan naar hartenlust worden gegrossierd in allerlei vormen van rotte vis, maar iemand betichten van onwaarheden leidt onvermijdelijk tot adrenalinestoten en verbaal geweld. Zelfs van lieden die totaal niet aangesproken zijn. De gehele Haagse kongsi is klaarblijkelijk in rep en roer en de algehele stemming is compleet verstierd.

    Dat later vandaag blijkt dat de betreffende informateur die terminologie helemaal niet heeft gebezigd, doet al helemaal niet meer ter zake. Het klimaat is inmiddels dusdanig verpest dat de, naar later blijkt, wel gebezigde term ‘feeks’ voor Yesilgöz onvermijdelijk tot het terugtreden van de heer Wijers leidt. Alsof er niet dagelijks zwaardere beledigingen bon ton zijn voor de dames en heren politici. Alsof de Staten Generaal een veilige haven van fatsoen en wellevendheid vormen. De Haagse bubbel hangt nu eenmaal aan elkaar van hele en halve leugens.

    Wat misschien wel de verklaring is voor de hartgrondige afkeer voor de term ‘leugenaar’. Iedereen voelt zich direct aangesproken.