Het is een grijze, koude dag. De wind is guur en het nodigt totaal niet uit naar buiten te gaan. Helaas moet dat wel gebeuren, want ik moet naar de bloedafname in verband met mijn afspraak met de reumatoloog volgende week. Niets ernstigs, alleen een evaluatiegesprek om in overleg te bepalen welke doseringen van welke medicijnen uiteindelijk soelaas zullen brengen. Een kwestie van voortschrijdend inzicht, zoals zo vaak.
Eenmaal weer terug zoek ik de warmte en het comfort van mijn werkkamer op. De muziekkeuze valt op ‘Nursery Cryme’ van Genesis in de oorspronkelijke bezetting, met Peter Gabriel en Steve Hackett. Het album dateert uit 1971, de periode voordat de band ongegeneerd de commerciële kant opstuurde. Het nummer ‘For Absent Friends’ trekt mijn aandacht. En niet alleen wegens de tekst; die is prachtig.
‘Sunday at six, when they close both the gates
A widowed pair, still sitting there
Wonder if they’re late for church
And it’s cold, so they fasten their coats
And cross the grass, they’re always last.
Passing by the padlocked swings
The roundabout still turning
Ahead they see a small girl
On her way home with a pram.
Inside the archway the prior greets them
With a courteous nod, he’s close to God
Looking back at days of four
Instead of two, years seem so few
Heads bent in prayer for friends not there.
Leaving two pence on the plate
They hurry down the pat hand through the gate
And wait to board the bus
That ambles down the street.’
Peter Gabriel – ‘For Absent Friends’
Een onderschat nummer, dat wellicht door z’n geringe lengte volstrekt ten onrechte min of meer als een ‘filler’ is beschouwd. De tekst is, zoals gezegd, prachtig en komt deze middag opeens opvallend binnen. Een herkenbaar en ontroerend verhaal, waar vrijwel iedereen wel raakvlakken mee heeft. Het zou in een poëziebundel niet misstaan.
Een tekst die emotioneert; omvattend in z’n beknoptheid. Het komt best goed met die medicijnen, weet ik opeens.
