• Zelfhulpregels

    Al heel jong was hij zich bewust van zijn bijzondere positie. De primus inter pares. De roos onder de anjers. De troef te midden van de gewone speelkaarten. En zijn vader kneedde hem in de techniek die bijzondere positie ten volle uit te nutten. Machiavellisme tot grote hoogten. Wat heb je per slot van rekening aan zaken als fatsoen en medelijden. De ware heerser doet wat het beste is. Zonder aanziens des persoons. Alles moet wijken voor de alfa. Liegen, bedriegen, bedreigen, chanteren; allemaal instrumenten voor een succesvolle carrière. En met vader eenmaal uit de weg, kon er ruim baan worden gemaakt voor nog grotere ambities. Want er is meer dan miljarden op de bank en je eigen naam glimmend op de glasvliesgevels. Een positie binnen de financiële elite leek niet langer bevredigend. Het hoogste ambt lonkte.

    En dus moest hij zichzelf opnieuw uitvinden. Een nieuwe filosofie, een verse tactiek. En een nieuw zelfbeeld. Een rotsvast vertrouwen dat hij geschikt en bekwaam was voor de toppositie. Een set zelfhulpregels diende te worden ontwikkeld. En die regels moesten ontluisterend eenvoudig zijn:

    1 Ik heb altijd gelijk

    2.a Mensen die op Axioma 1 kritiek hebben: ontslaan, wegwerken, ridiculiseren, voor de rechter dagen, chanteren, bedreigen of wat maar nodig is;
    2.b Mensen, organisaties of wie dan ook, die niet gevoelig zijn voor 2.a: afdoen als fake news, overstelpen met een hoop onwaarheden of anderszins niet ter zake doende info;
    2.c In die gevallen dat 2.b niet werkt: creëer een nieuw schandaal of een onvermijdbaar item dat plotseling alle aandacht opeist. Nieuws lost oud zeer op;

    3 Alles beproefd, rest nog de schuld van alle commotie, alle negativiteit, bij je voorganger te leggen. En dat je het uiterste doet om alles weer in goede banen te leiden. Waarna automatisch Axioma 1 in werking treedt.

    Hoe simpel en doorzichtig ook; het bleek te werken.

  • Hele en halve leugens

    Leugenaar.

    Dat zou beoogd informateur Hans Wijers over VVD-frontvrouw Dilan Yesilgöz hebben gezegd.

    Een beschuldigende term die in de politieke arena tot allergische reacties leidt. Zeker wanneer er kort na de verkiezingen pogingen moeten worden gedaan om het zo node gemiste vertrouwen tussen partijen en personen op een enigszins aanvaardbaar niveau terug te krijgen. Dat juist die term tot oververhitting leidt, is overigens zeer merkwaardig. Want het is onder politici toch de gewoonte om de waarheid tot verre grenzen op te rekken. Een ook het tactische campagneleugentje leidt in Den Haag allang niet meer tot wenkbrauwgefrons.

    Niettemin is het in die kringen ‘not done’ elkaar voor leugenaar uit te maken. Er kan naar hartenlust worden gegrossierd in allerlei vormen van rotte vis, maar iemand betichten van onwaarheden leidt onvermijdelijk tot adrenalinestoten en verbaal geweld. Zelfs van lieden die totaal niet aangesproken zijn. De gehele Haagse kongsi is klaarblijkelijk in rep en roer en de algehele stemming is compleet verstierd.

    Dat later vandaag blijkt dat de betreffende informateur die terminologie helemaal niet heeft gebezigd, doet al helemaal niet meer ter zake. Het klimaat is inmiddels dusdanig verpest dat de, naar later blijkt, wel gebezigde term ‘feeks’ voor Yesilgöz onvermijdelijk tot het terugtreden van de heer Wijers leidt. Alsof er niet dagelijks zwaardere beledigingen bon ton zijn voor de dames en heren politici. Alsof de Staten Generaal een veilige haven van fatsoen en wellevendheid vormen. De Haagse bubbel hangt nu eenmaal aan elkaar van hele en halve leugens.

    Wat misschien wel de verklaring is voor de hartgrondige afkeer voor de term ‘leugenaar’. Iedereen voelt zich direct aangesproken.

  • Fatsoen [1]

    De verkiezingen voor de Tweede Kamer zijn in aantocht. De voortekenen zijn onmiskenbaar, want op alle mogelijke en onmogelijke uren van de dag worden we lastig gevallen door lijsttrekkers en andere lieden die hopen op een steile politieke carrière. Mannen en vrouwen die precies komen uitleggen welke glorieuze toekomst van Nederland ze voor ons in petto hebben. En ons en passant duidelijk maken wier schuld het allemaal is, mochten die holle beloften geheel of gedeeltelijk niet bewaarheid worden. De verzekeringsclausules zijn voortijdig gedegen opgesteld.

    Zelfs de ‘blonde roerganger’ zoekt de publiciteit weer, na zijn vlucht in stilte, zogenoemd ten gevolge van een ernstige bedreiging vanuit België. De teruggang in de meeste peilingen daarna, bleken klaarblijkelijk nog bedreigender dan de vage berichten bij onze zuiderburen en dus kunnen we sinds kort de lege one-liners en onbewezen statements weer ten volle over ons heen laten komen. ‘Vandaag Inside’ blijkt het juiste podium om de vroegtijdige terugkeer van deze ‘verloren zoon’ luister bij te zetten. Het programma dat uitblinkt in genuanceerde meningen en intermenselijke fijnbesnaardheid, biedt overduidelijk het juiste decor voor een verse dosis populisme pur sang.

    Maar ook de andere politici vergasten ons op flinke hoeveelheden snedige credo’s en andere kretologieën, die ons moeten doen geloven dat er heilzame jaren aan de einder schemeren. Zeker als we op 29 Oktober de bolletjes bij hun namen met potlood rood kleuren. De ene gênante vertoning na de andere.

    ‘Een fatsoenlijk land’, claimt het CDA. Jammer genoeg lijkt die mogelijkheid al lange tijd uit het zicht. ‘Fatsoen’ is een eigenschap die in een ver verleden nog wel eens opgeld wilde doen in de politiek. En ook in het dagelijkse leven. Nu geldt alleen de gretigheid naar het pluche.

    En dan mag blijkbaar alles.