• Zelfhulpregels

    Al heel jong was hij zich bewust van zijn bijzondere positie. De primus inter pares. De roos onder de anjers. De troef te midden van de gewone speelkaarten. En zijn vader kneedde hem in de techniek die bijzondere positie ten volle uit te nutten. Machiavellisme tot grote hoogten. Wat heb je per slot van rekening aan zaken als fatsoen en medelijden. De ware heerser doet wat het beste is. Zonder aanziens des persoons. Alles moet wijken voor de alfa. Liegen, bedriegen, bedreigen, chanteren; allemaal instrumenten voor een succesvolle carrière. En met vader eenmaal uit de weg, kon er ruim baan worden gemaakt voor nog grotere ambities. Want er is meer dan miljarden op de bank en je eigen naam glimmend op de glasvliesgevels. Een positie binnen de financiële elite leek niet langer bevredigend. Het hoogste ambt lonkte.

    En dus moest hij zichzelf opnieuw uitvinden. Een nieuwe filosofie, een verse tactiek. En een nieuw zelfbeeld. Een rotsvast vertrouwen dat hij geschikt en bekwaam was voor de toppositie. Een set zelfhulpregels diende te worden ontwikkeld. En die regels moesten ontluisterend eenvoudig zijn:

    1 Ik heb altijd gelijk

    2.a Mensen die op Axioma 1 kritiek hebben: ontslaan, wegwerken, ridiculiseren, voor de rechter dagen, chanteren, bedreigen of wat maar nodig is;
    2.b Mensen, organisaties of wie dan ook, die niet gevoelig zijn voor 2.a: afdoen als fake news, overstelpen met een hoop onwaarheden of anderszins niet ter zake doende info;
    2.c In die gevallen dat 2.b niet werkt: creëer een nieuw schandaal of een onvermijdbaar item dat plotseling alle aandacht opeist. Nieuws lost oud zeer op;

    3 Alles beproefd, rest nog de schuld van alle commotie, alle negativiteit, bij je voorganger te leggen. En dat je het uiterste doet om alles weer in goede banen te leiden. Waarna automatisch Axioma 1 in werking treedt.

    Hoe simpel en doorzichtig ook; het bleek te werken.

  • Alfa’s

    De wereld komt langzamerhand in handen van alfamannetjes. De potentaten, de dictators, de alleenheersers. Die een volslagen eigen agenda hebben en die werkelijk geen enkel middel schuwen om hun doelen te bereiken. En die doelen hebben uitsluitend met hun eigen gewin te maken. Nietsontziend worden de stukken op het schaakbord geschoven en ruimhartige offers worden niet geschuwd. Zo lang die offers maar door anderen worden gebracht. Hun daden worden begeleid door valse retoriek en evidente leugens. En het maakt hun niet eens uit dat die leugens worden ontmaskerd, want die ontmaskering is ‘fake news’ en wordt al snel ingepakt in tientallen andere onwaarheden. Wat vandaag staand beleid is, geldt morgen bijna als hoogverraad.

    En wee diegenen die kritiek hebben. Of er een andere mening op na houden. Hel en verdoemenis wacht hen. Want in de persoonlijkheidscultus van deze alfa’s passen geen afwijkende opinies. In de Juche-cultuur van Moskou, Beijing en Washington horen geen tegengeluiden te klinken. Zeker niet als de alfa’s het onderling op een akkoordje gooien.

    Misschien niet geheel toevallig tref ik in de bijlage ‘Tijdgeest’ van Trouw het volgende gedicht aan:

    ‘Een staatshoofd wordt in vol ornaat geportretteerd;
    er staat een schaal met kleinfruit
    waaraan uren is gepoetst
    op zijn bureau
    dat onberispelijk is.
    Voor de gelegenheid
    zijn de gordijnen open
    en de binnenplaats is leeg.
    Aan zijn deur staan bloemstukken
    met kakelbonte linten;
    zoetigheden en
    de kaarten met
    de namen en adressen
    van wie hem heeft gelukgewenst
    en wie hem is vergeten.’

    Peter Ghyssaert – ‘Feestelijk portret’

    Een verontustend gedicht, zeker gezien de slotregel. Een slot, dat ook de eerder genoemde lege binnenplaats een sinistere lading geeft. Het is dat we weten dat dit gedicht uit 1997 stamt, anders zouden we de inhoud gemakkelijk kunnen projecteren op het heden. Alle ingrediënten wijzen op de oranje gorilla, inclusief de dreiging voor mensen die hem niet voor de volle honderd procent hebben gesteund.

    Het is zorgelijk dat we overgeleverd zijn aan de strapatsen van drie superego’s. Lieden die volstrekt onbekend zijn met de twee kerneigenschappen die ons als mensen onderscheiden van de besten: medelijden en empathie.

    God bewaar ons.

  • Autocratie

    Bewoners van de ‘Nieuwe Wereld’ achten de kans dat hun land binnen vier jaar een autocratie is, ongeveer 50 procent. Dat zijn zonder meer schrikbarende cijfers en het zegt allemaal een hoop over de toestand in de wereld. ‘The land of the free’ wordt gegijzeld door een stel volslagen idioten, die nota bene democratisch gekozen zijn. Op de een of andere manier klinkt dat allemaal heel bekend.

    De president heeft zelf al op de voorkeur voor een alleenheerschappij gehint. In een nonchalant uitgesproken bijzin parkeerde hij de zogenoemd ‘gebleken’ voorkeur van grote groepen van zijn kiezers voor een dictator. Vanzelfsprekend zonder daarbij ook maar iets van een bewijs te leveren. Want de waarheid kan natuurlijk een goede verkiezingscampagne niet in de weg zitten. Er geldt één simpele regel: wat the Donald zegt is waar; een andere waarheid is fake news. Nu ik erover nadenk: dergelijke simpele regels maken je eigen leven een stuk gemakkelijker. Dat geldt echter niet voor je medemensen. But who cares?