• Herstelbetalingen

    Het Koninklijk paar brengt een officieel staatsbezoek aan Suriname. En uiteraard spitst alle aandacht zich toe op het niet bepaald verheffende verleden dat Nederland met deze nog jonge natie heeft. Omzichtig wordt door beide partijen een weg gevonden in het beladen onderwerp ‘slavernij’. Twee jaar geleden heeft onze Koning al excuses aangeboden en zelfs om vergiffenis gevraagd. En bij dit bezoek wordt die vergiffenis, aan de hand van voor ons ondoorgrondelijke rituelen, verleend. We zijn een stap dichter bij elkaar gekomen.

    Helaas wordt dat proces van ‘Wiedergutmachung’ ruw verstoord door lieden met nogal controversiële en rauwdouwerige meningen. Zeker wanneer een beladen onderwerp als ‘herstelbetalingen’ voorzichtig aan de orde wordt gesteld. Eeuwenlang hebben we Suriname uitgemolken en beroofd van zijn bodemschatten, maar al de idee daarvoor mogelijk iets terug te geven, bezorgt sommige mensen een zinderende uitslag. Onmiddellijk worden de nazaten van de schandelijk uitgebuite mensen uitgemaakt voor ‘geldwolven’ en vallen er termen als ‘dollars in de ogen’. Veel zelfverklaarde rechtspopulisten schieten bij voorbaat in de kramp bij de simpele gedachte dat we wellicht iets terug moeten betalen van de miljarden die we aan Suriname en haar bevolking ontfutseld hebben.

    Waarin een klein land heel klein kan zijn. Kom een Nederlander aan zijn portemonnee en de onredelijke waanzin slaat toe.

    Vanzelfsprekend barsten de nationalistische furies los op sociale media. Hele en halve waarheden, drogredenen, gekunstelde redeneringen en schandelijk racisme blijken plots hand in hand te kunnen gaan om de hand op de knip te kunnen houden. Het komt bij deze ‘hardliners’ blijkbaar niet op om eerst eens een gesprek aan te gaan, te horen wat eventuele beweegredenen van de andere zijde zouden kunnen zijn. Het kolonialisme is nog altijd niet ver weg.

    De prinsenvlag wappert nog met veel elan, naar het schijnt. En de bruine hemden liggen gestreken in de kast.

  • Faux pas

    Veertien dagen geleden pakte de NRC ruim uit met een zeer onthullend artikel over de uitlatingen van de toen net benoemde informateur Hans Wijers. Deze D’66-prominent zou op een openbare bijeenkomst VVD-voorvrouw Dilan Yesilgöz voor “leugenaar” hebben uitgemaakt. Wijers bleek zich dat niet meer te kunnen herinneren, maar bood niettemin direct zijn excuses aan. Een dag later kwam naar buiten dat hij in een privé app-groep diezelfde Yesilgöz als “die feeks van de VVD” had betiteld, een onbetamelijke uitdrukking die meteen zijn lot bepaalde: Wijers ruimde het veld. En de rust keerde voorlopig terug.

    De auteur van het bewuste artikel, Hugo Logtenberg, had ’s avonds in een talkshow op nogal hooghartige wijze gereageerd op de kritiek op de snelle, ja wellicht té snelle publicatie van een verhaal dat desastreus zou blijken voor Wijers in zijn bepaald prominente positie. Logtenberg reageerde vol dedain: alle journalistieke principes zouden zijn gehanteerd en het stuk zou via meerdere bronnen tot stand zijn gekomen.

    Een dag later meldde journalist Eric Smit van ‘Follow the Money’ zich met de bekentenis dat hij de gewraakte uitspraak van ‘leugenaar’ zou hebben gedaan. Van de zijde van de NRC bleef het oorverdovend stil.

    Pas nadat collega-krant De Volkskrant aankondigde met een publicatie te komen waarin maar liefst zes getuigen verklaren dat de uitleg van Smit klopt, volgde rectificatie van de NRC. En excuses aan Wijers. Met als uitleg dat de krant in werkelijkheid minder bronnen had dan ze voorgaf. Van Logtenberg hebben we overigens geen woord meer gehoord. Het laat zich raden waarom.

    Hoe kan een kwaliteitskrant als de NRC zó in de fout gaan? En welke schade is hierdoor toegebracht aan de journalistiek? BBB-vicepremier Mona Keijzer putte uit deze geschiedenis blijkbaar vertrouwen en stelde en passant de onafhankelijkheid van de NOS inzake de Israël-Palestina kwestie ter discussie. De onvermijdelijke schade aan de tegenmacht neemt ze blijkbaar op de koop toe.

    Wat overblijft is het afgrijzen over de schaamteloze incompetentie van betrokkenen. ‘Sorry’ is blijkbaar het toverwoord waarmee alle ‘faux pas’ de wereld uit kunnen worden geholpen. De slachtoffers zijn de enigen die nog lange tijd de schrijnende wonden voelen.