• Klare taal

    Nederland heeft gesproken; de stemmen zijn bijna geteld. Jammer genoeg heeft de Heilige Geest vandaag verstek laten gaan, want er worden vandaag veel verschillende talen gesproken die niemand kan verstaan. Verliezers blijken toch winnaars, winnaars blijken slechte verliezers. Eén ding is zeker: de partijen die de afgelopen elf maanden de regering vormden, leveren maar liefst 36 zetels in. Dat is in ieder geval wel klare taal.

    Merkwaardig genoeg is de meest redelijke partij van de vier, het NSC, het kind van de rekening geworden. De partij van oprichter Pieter Omtzigt verliest al haar twintig zetels en verdwijnt uit de Tweede Kamer. De partij die veel van de chaos heeft veroorzaakt, het eenmansorkest uit Venlo, verliest weliswaar fors, maar strijdt nog altijd om de begeerde plek als grootste partij. De kiezer is wispelturig.

    Het schaakspel is ondertussen wel al begonnen. Er is nog weinig te merken van een zoektocht naar overeenkomsten. Nog steeds worden de verschillen benadrukt en combinaties naar het rijk der fabelen verwezen. Het zal dan ook interessant zijn om te zien hoe de woordvoerders de onvermijdelijke verandering in hun standpunten later onder woorden zullen brengen. Het semantische spel is op de wagen.

    Een echt mandaat is echter onduidelijk. Het midden lijkt de enige oplossing. Eén ding is echter wel overduidelijk: het is tijd om over een kiesdrempel na te denken.

    Al is het maar om het stembiljet tot aanvaardbare proporties terug te brengen.

  • Terzake

    Verkiezingsdebat op SBS6. Vier lijsttrekkers en een presentator die het liefst zichzelf hoort praten. Met als gevolg een babylonisch woordgeweld waar op den duur geen touw meer op te trekken en geen peil aan vast te knopen valt. Informatief gehalte: min drie.

    Opvallend detail: drie middenpartijen die stuk voor stuk de partij van de blonde roerganger uitsluiten voor een volgende coalitie. En blondie zelf die weinig anders weet uit te kramen dan dat volgens hem de Nederlanders het allemaal spuugzat zijn. Waar we als Nederlanders klaarblijkelijk spuugzat van zijn, wordt verder niet duidelijk gemaakt. Dat doet waarschijnlijk ook niet terzake.

    Wat ook niet terzake doet, is het feit dat zijn partij – een eenmansorkest met een twitteraccount, aldus een zijner opponenten – de afgelopen maanden werkelijk niets voor elkaar heeft gekregen. Wat ook weer geen wonder is met een dergelijke collectie van non-valeurs. Alle kritiek wordt weggewuifd: andere partijen hebben de chaos veroorzaakt of op z’n minst een adequate oplossing tegengewerkt.

    Wilde Geert verwacht overigens dat zijn partij een recordaantal zetels gaat halen. Waarop dat gebaseerd is, wordt vanzelfsprekend niet verklaard. Maar ook dat doet waarschijnlijk niet terzake.

    Feiten en daden, wat moet je d’r verder mee? Heden ten dage is ook de realiteit behoorlijk relatief.