• Alfa’s

    De wereld komt langzamerhand in handen van alfamannetjes. De potentaten, de dictators, de alleenheersers. Die een volslagen eigen agenda hebben en die werkelijk geen enkel middel schuwen om hun doelen te bereiken. En die doelen hebben uitsluitend met hun eigen gewin te maken. Nietsontziend worden de stukken op het schaakbord geschoven en ruimhartige offers worden niet geschuwd. Zo lang die offers maar door anderen worden gebracht. Hun daden worden begeleid door valse retoriek en evidente leugens. En het maakt hun niet eens uit dat die leugens worden ontmaskerd, want die ontmaskering is ‘fake news’ en wordt al snel ingepakt in tientallen andere onwaarheden. Wat vandaag staand beleid is, geldt morgen bijna als hoogverraad.

    En wee diegenen die kritiek hebben. Of er een andere mening op na houden. Hel en verdoemenis wacht hen. Want in de persoonlijkheidscultus van deze alfa’s passen geen afwijkende opinies. In de Juche-cultuur van Moskou, Beijing en Washington horen geen tegengeluiden te klinken. Zeker niet als de alfa’s het onderling op een akkoordje gooien.

    Misschien niet geheel toevallig tref ik in de bijlage ‘Tijdgeest’ van Trouw het volgende gedicht aan:

    ‘Een staatshoofd wordt in vol ornaat geportretteerd;
    er staat een schaal met kleinfruit
    waaraan uren is gepoetst
    op zijn bureau
    dat onberispelijk is.
    Voor de gelegenheid
    zijn de gordijnen open
    en de binnenplaats is leeg.
    Aan zijn deur staan bloemstukken
    met kakelbonte linten;
    zoetigheden en
    de kaarten met
    de namen en adressen
    van wie hem heeft gelukgewenst
    en wie hem is vergeten.’

    Peter Ghyssaert – ‘Feestelijk portret’

    Een verontustend gedicht, zeker gezien de slotregel. Een slot, dat ook de eerder genoemde lege binnenplaats een sinistere lading geeft. Het is dat we weten dat dit gedicht uit 1997 stamt, anders zouden we de inhoud gemakkelijk kunnen projecteren op het heden. Alle ingrediënten wijzen op de oranje gorilla, inclusief de dreiging voor mensen die hem niet voor de volle honderd procent hebben gesteund.

    Het is zorgelijk dat we overgeleverd zijn aan de strapatsen van drie superego’s. Lieden die volstrekt onbekend zijn met de twee kerneigenschappen die ons als mensen onderscheiden van de besten: medelijden en empathie.

    God bewaar ons.

  • Armslag

    De hordes nemen de vrije wereld over. Sprekend voorbeeld: the land of the free. Onder aanvoering van een moderne Atilla de Hun worden zo langzamerhand alle democratische verworvenheden afgebroken en terzijde geschoven. De rechterlijke macht, de mensenrechten, het demonstratierecht en de vrije meningsuiting. Stuk voor stuk elementen van de Westerse beschaving, die echter de autocratische plannen van the Donald behoorlijk in de weg zitten. En dus worden de presidentiële bevoegdheden benut om niet alleen de eigen armslag te vergroten, maar ook om lastige critici de mond te snoeren of simpelweg te elimineren.

    Recent is de stekker uit de Late Show with Stephen Colbert getrokken. Een kritische televisiepresentator die klaarblijkelijk een keer te vaak op de lange tenen van de president heeft gestaan. Rechtstreekse censuur is uiteraard niet aan de orde, en dus wordt de eigenaar van het televisiestation via een omweg gechanteerd om het programma van de buis te halen.

    En zo glijden we langzaam maar zeker naar een wereld waarin de autocraten en dictators de zaken bestieren en de hunnen hun dwaze onderbuikgevoelens kunnen laten prevaleren boven gezond verstand. De opkomst van de hooligans; een ramp voor elke maatschappij, de ouverture voor het einde van de beschaving zoals wij die kennen.