• Faux pas

    Veertien dagen geleden pakte de NRC ruim uit met een zeer onthullend artikel over de uitlatingen van de toen net benoemde informateur Hans Wijers. Deze D’66-prominent zou op een openbare bijeenkomst VVD-voorvrouw Dilan Yesilgöz voor “leugenaar” hebben uitgemaakt. Wijers bleek zich dat niet meer te kunnen herinneren, maar bood niettemin direct zijn excuses aan. Een dag later kwam naar buiten dat hij in een privé app-groep diezelfde Yesilgöz als “die feeks van de VVD” had betiteld, een onbetamelijke uitdrukking die meteen zijn lot bepaalde: Wijers ruimde het veld. En de rust keerde voorlopig terug.

    De auteur van het bewuste artikel, Hugo Logtenberg, had ’s avonds in een talkshow op nogal hooghartige wijze gereageerd op de kritiek op de snelle, ja wellicht té snelle publicatie van een verhaal dat desastreus zou blijken voor Wijers in zijn bepaald prominente positie. Logtenberg reageerde vol dedain: alle journalistieke principes zouden zijn gehanteerd en het stuk zou via meerdere bronnen tot stand zijn gekomen.

    Een dag later meldde journalist Eric Smit van ‘Follow the Money’ zich met de bekentenis dat hij de gewraakte uitspraak van ‘leugenaar’ zou hebben gedaan. Van de zijde van de NRC bleef het oorverdovend stil.

    Pas nadat collega-krant De Volkskrant aankondigde met een publicatie te komen waarin maar liefst zes getuigen verklaren dat de uitleg van Smit klopt, volgde rectificatie van de NRC. En excuses aan Wijers. Met als uitleg dat de krant in werkelijkheid minder bronnen had dan ze voorgaf. Van Logtenberg hebben we overigens geen woord meer gehoord. Het laat zich raden waarom.

    Hoe kan een kwaliteitskrant als de NRC zó in de fout gaan? En welke schade is hierdoor toegebracht aan de journalistiek? BBB-vicepremier Mona Keijzer putte uit deze geschiedenis blijkbaar vertrouwen en stelde en passant de onafhankelijkheid van de NOS inzake de Israël-Palestina kwestie ter discussie. De onvermijdelijke schade aan de tegenmacht neemt ze blijkbaar op de koop toe.

    Wat overblijft is het afgrijzen over de schaamteloze incompetentie van betrokkenen. ‘Sorry’ is blijkbaar het toverwoord waarmee alle ‘faux pas’ de wereld uit kunnen worden geholpen. De slachtoffers zijn de enigen die nog lange tijd de schrijnende wonden voelen.

  • Ruk naar rechts

    Soms kunnen er vreemde situaties ontstaan in het dagelijkse leven. Wie immers had kunnen bedenken dat heel progressief Nederland blij is dat de nog hangende restzetel niet naar D’66 is gegaan. Dat die vervolgens bij de SP is beland, blijkt van ondergeschikt belang. Want hoezeer die partij zich ook beijvert voor de laagste klassen in het land en hoe sympathiek hun voorman Jimmy ook overkomt, sinds het vertrek van de Mao uit Oss is het bergafwaarts gegaan met de Brabantse socialisten.

    D’66 blijft dus steken op 26 zetels. Daarmee wordt de door de VVD zo felbegeerde ruk naar rechts vrijwel onmogelijk. En aangezien de PVV en het Baudet-forum bij voorbaat zijn uitgesloten, blijken 75 zetels het maximum ter rechterzijde. Dat lijkt niet op stabiliteit.

    Dus zal er worden gekeken naar de middenoplossing. En is het afwachten hoe lang de VVD haar verzet volhoudt. Die partij maakte een schuiver naar rechts, in de hoop naar beide kanten hard to get te kunnen spelen in het geval van fors zetelverlies. Geheel onverwacht bleef dat verlies erg beperkt. Gelukkig voor de lijsttrekker, maar de partij manoeuvreerde zich daarmee in een politiek vacuüm. En het zal voorzichtig laveren worden om geloofwaardig terug te schuiven. Of Yesilgöz die geloofwaardigheid zal kunnen etaleren, is zeer de vraag. Al te rigoureus stelling nemen, kan een voortijdige breuk in je carrière opleveren. Benieuwd wie er zich inmiddels aan de zijlijn warmlopen.

    Basisplaatsen zijn ook in de politiek nimmer zeker.

  • Midden

    Heb in al mijn jaren nog nooit zoveel politici in zo weinig dagen gezien. De televisie rookt bijna van een ongekende lijsttrekker-dichtheid. Ze berijden allemaal hun gekende stokpaardjes. En ze benadrukken allen de verschillen met de andere partijen. Vanzelfsprekend in hun eigen voordeel. Obstakels voor toekomstige samenwerking worden opgeworpen, coalitiegenoten worden bij voorbaat uitgesloten. Allemaal voor de bühne, omdat de uiteindelijke regeringssamenstelling feitelijk al vastligt.

    De blonde roerganger heeft zich daar al bij neergelegd, al beweert hij te vuur en te zwaard dat zijn partij straks de grootste zal zijn en andere partijen niet om hem heen zullen kunnen. En als ze dat wel doen, dat ze dan ondemocratisch handelen. Waar die bewering op gestoeld is, blijft volkomen onduidelijk. Dat de partijen die ertoe doen, hem gaan uitsluiten, staat ondertussen wel vast. Wie gaat immers nog weer in zee met de meest onbetrouwbare – en belangrijker nog: de meest onbekwame – partij van de hele Tweede Kamer? Het antwoord: niemand met z’n volle verstand.

    En dus gaat het deze keer niet over rechts of links, maar door het midden. GL-PvdA, D’66, CDA en VVD kunnen elkaar met alle mogelijke energie bestrijden, maar zullen na 29 oktober toch echt hun overeenkomsten moeten zoeken. Wat er nu gebeurt, is weinig meer dan de opmaat van de onderhandelingen die eind deze week zullen beginnen. In die zin is de hele campagne een nauwelijks interessant toneelstuk.

    Maar goed, het volk wil vermaakt worden en daar doen de dames en heren politici graag aan mee.
    En de talkshows.
    En de zetelpeilers, de politieke duiders en verdere analisten.
    Verkiezingen zijn een verdienmodel geworden. En het is duidelijk wie uiteindelijk de noodzakelijke gelden moeten opbrengen.

    In die zin zijn de debatten onvermijdelijk.

    Helaas.