• Scan

    Longarts De Meeuw belt vanmorgen om te vertellen dat er geen aan reuma gerelateerde afwijkingen tijdens de scan zijn gevonden. Zoals hij ook benadrukte, goed nieuws.

    Om vervolgens een heel betoog af te steken over mijn COPD en de mogelijkheid van een ‘puffer’. Een steeds terugkerende discussie. Op de een of andere manier krijg ik de dames en heren medici niet aan het verstand dat ik geen beperkingen ervaar vanwege die longbeschadiging. Uiteraard heeft mijn jarenlange roken een sterk nadelig effect gehad op de kwaliteit van het ademhalingsgestel, maar de situatie is niet zodanig dat ik kortademig ben of gehinderd wordt bij wat zwaardere activiteiten. Al die informatie schijnt op de een of andere manier nooit in mijn medische dossier te geraken, zodat dit soort gesprekken telkens dienen te worden gevoerd.

    Ook nu weer een onnodig gehamer op longfunctietests en wat dies meer zij. Heel vermoeiend. We hebben uiteindelijk afgesproken dat er een test gaat plaatsvinden op de wat langere termijn. We groeten en verbreken de verbinding. Een half uur later komt er een email binnen met de bevestiging van die afspraak: 9 September a.s.

    Medici schijnen allemaal een probleem met hun gehoor te hebben.

  • Wachtkamer [2]

    We zijn andermaal in het ziekenhuis, want ik moet een CT-scan ondergaan. Hoewel de diagnose met medische zekerheid is gesteld, moet deze scan toch de mogelijk ergens aanwezige twijfel zien weg te nemen. Of misschien is het ook wel zo dat de medische tredmolen, ondanks tegengeluiden en tussentijdse conclusies, simpelweg voortdraait. Hoe het ook zij, we melden ons op de afdeling Radiologie.

    Uiteraard hebben we ons van tevoren online aangemeld en houden de aldus verkregen QR-code voor het de elektronische lezer. Dat floept op groen, met de mededeling ‘U bent aangemeld’.
    Een lege wachtkamer. We nemen plaats. Nog geen minuut later komt de verpleegkundige me halen. Een vorm van verborgen werkeloosheid? Of gewoon uitstekende planning?
    De gang naar de behandelruimte is een trip down memory lane. Tweeënveertig jaar geleden maakte ik diezelfde gang, weliswaar in een ander ziekenhuis. Destijds een heel medisch circus: ik moest me helemaal uitkleden, kreeg een operatiejasje en een ongemakkelijke lumbaalpunctie. Nu alleen jasje en dasje uit en af.
    “Gaat u hier maar liggen”.
    Zelfs met schoenen aan. Geschuif en gezoem. Drie minuten later zijn we klaar.

    Dát is vooruitgang.