• Wachtkamer [2]

    We zijn andermaal in het ziekenhuis, want ik moet een CT-scan ondergaan. Hoewel de diagnose met medische zekerheid is gesteld, moet deze scan toch de mogelijk ergens aanwezige twijfel zien weg te nemen. Of misschien is het ook wel zo dat de medische tredmolen, ondanks tegengeluiden en tussentijdse conclusies, simpelweg voortdraait. Hoe het ook zij, we melden ons op de afdeling Radiologie.

    Uiteraard hebben we ons van tevoren online aangemeld en houden de aldus verkregen QR-code voor het de elektronische lezer. Dat floept op groen, met de mededeling ‘U bent aangemeld’.
    Een lege wachtkamer. We nemen plaats. Nog geen minuut later komt de verpleegkundige me halen. Een vorm van verborgen werkeloosheid? Of gewoon uitstekende planning?
    De gang naar de behandelruimte is een trip down memory lane. Tweeënveertig jaar geleden maakte ik diezelfde gang, weliswaar in een ander ziekenhuis. Destijds een heel medisch circus: ik moest me helemaal uitkleden, kreeg een operatiejasje en een ongemakkelijke lumbaalpunctie. Nu alleen jasje en dasje uit en af.
    “Gaat u hier maar liggen”.
    Zelfs met schoenen aan. Geschuif en gezoem. Drie minuten later zijn we klaar.

    Dát is vooruitgang.

  • Toneelstuk [1]

    De NAVO-top is inmiddels al weer een paar dagen achter de rug. Een opgeklopt circus dat Den Haag en omstreken dagenlang compleet heeft ontregeld. Werkelijke een complete chaos, met talloze verkeersopstoppingen en grote ontoegankelijke wijken in de residentie. Een pompeus mediacircus met de president als glorieus middelpunt.

    Niet alleen werd the Donald door de aanwezige overige regeringsleiders onthaald alsof de Messias wederom voet op aarde had gezet, maar de Nederlandse regering had bovendien nog een extra masserende verrassing in petto. Alle overige presidenten en premiers moesten zich tevreden stellen met een vijfsterren onderkomen in Grand Hotel Huis ter Duin, maar voor de ‘oranje bulldozer’ was nota bene een overnachting op paleis Huis ten Bosch gearrangeerd. Compleet met ontbijt met onze Koning, Koningin en de Prinses van Oranje. Dat laatste in dit geval een passende titel. De president glunderde van oor tot oor over zoveel – in zijn ogen terecht – gepriviligeerd eerbetoon aan zijn adres. Het kon allemaal niet op.

    Wanneer we echter de balans van de top opmaken, dan komen we tot de simpele conclusie dat alle heisa heeft geleid tot tweeëneenhalf uur vergaderen. Waarvan de uitkomst van tevoren al vaststond. Kosten dezes: € 180 miljoen.

    All the world’s a stage.

    Dat geldt overigens voor het binnenlandse politieke theater. Dat wordt steeds meer tot een farce, een toneelstuk. Hoe de dames en heren zich ook misdragen, electoraal worden ze klaarblijkelijk niet afgestraft. Neem de PVV-fractie: die weigert in te stemmen met wetsvoorstellen met betrekking tot asiel. Wetsvoorstellen van hun eigen minister nota bene. Een absurde spagaat, gezien het feit dat datzelfde asielbeleid toch mag worden gekwalificeerd als hét politieke kroonjuweel van deze eenmanspartij.

    Geloof overigens maar niet dat dergelijk gechicaneer ten koste gaat van de zetelpeilingen. Integendeel, lijkt eerder de realiteit. En zo glijden we dag na dag, week na week, steeds verder af van een maatschappij waar het gezonde verstand prevaleert.

    De hordes hebben de macht gegrepen. Tijd om ons af te zonderen.