• Absent

    Het is een grijze, koude dag. De wind is guur en het nodigt totaal niet uit naar buiten te gaan. Helaas moet dat wel gebeuren, want ik moet naar de bloedafname in verband met mijn afspraak met de reumatoloog volgende week. Niets ernstigs, alleen een evaluatiegesprek om in overleg te bepalen welke doseringen van welke medicijnen uiteindelijk soelaas zullen brengen. Een kwestie van voortschrijdend inzicht, zoals zo vaak.

    Eenmaal weer terug zoek ik de warmte en het comfort van mijn werkkamer op. De muziekkeuze valt op ‘Nursery Cryme’ van Genesis in de oorspronkelijke bezetting, met Peter Gabriel en Steve Hackett. Het album dateert uit 1971, de periode voordat de band ongegeneerd de commerciële kant opstuurde. Het nummer ‘For Absent Friends’ trekt mijn aandacht. En niet alleen wegens de tekst; die is prachtig.

    ‘Sunday at six, when they close both the gates
    A widowed pair, still sitting there
    Wonder if they’re late for church
    And it’s cold, so they fasten their coats
    And cross the grass, they’re always last.

    Passing by the padlocked swings
    The roundabout still turning
    Ahead they see a small girl
    On her way home with a pram.

    Inside the archway the prior greets them
    With a courteous nod, he’s close to God
    Looking back at days of four
    Instead of two, years seem so few
    Heads bent in prayer for friends not there.

    Leaving two pence on the plate
    They hurry down the pat hand through the gate
    And wait to board the bus
    That ambles down the street.’

    Peter Gabriel – ‘For Absent Friends’

    Een onderschat nummer, dat wellicht door z’n geringe lengte volstrekt ten onrechte min of meer als een ‘filler’ is beschouwd. De tekst is, zoals gezegd, prachtig en komt deze middag opeens opvallend binnen. Een herkenbaar en ontroerend verhaal, waar vrijwel iedereen wel raakvlakken mee heeft. Het zou in een poëziebundel niet misstaan.

    Een tekst die emotioneert; omvattend in z’n beknoptheid. Het komt best goed met die medicijnen, weet ik opeens.

  • Bloedeloos

    Voor de zoveelste keer in korte tijd bevind ik me bij de Bloedafname in het ziekenhuis. Sinds het vermoeden en later de diagnose reumatische artritis is uitgesproken, heb ik een schier onvoorstelbare hoeveelheid bloed in deze ruimte achtergelaten. Uiteraard begrijp ik dat veel kan worden afgeleid uit de waarden die in dit levensvocht kunnen worden gevonden, maar er lijkt mij toch ook een grens te zitten aan de hoeveelheid bloed die men kan missen. Je zou denken dat de medici daar wat clementer mee zouden kunnen zijn.

    Er zit overigens ook een grens aan de hoeveelheid smakeloze outfits die een mens kan verdragen. Wat we in de gangen en wachtkamers van dit hospitaal aan wanstaltigheid voorbij zien lopen, is nauwelijks voor te stellen. Het is ook alsof niemand zich erom bekommert. Korte broeken, vormeloze truien, slobberige schoenen, morsige trainingspakken en wat dies meer zij. En dan hebben we het nog niet eens over de kapsels die hier voorbij deinen. Het lijkt wel alsof alle kappers in deze omgeving last van staar hebben.

    Een bloedeloze bende met elkaar.

  • Onderzoeken

    Naar de reumatoloog. We zijn gaan lopen, een welkome wandeling op een ietwat druilerige dag. Ik voel me enigszins gespannen, want vandaag zal hopelijk het verdict worden uitgesproken naar aanleiding van een reeks medische onderzoeken die ik in de afgelopen weken heb ondergaan. Ik hoop wel dat er snel duidelijkheid komt, want mijn handen beginnen ongemakkelijk pijnlijk te worden. Schrijven en tikken gaan gelukkig nog wel, maar andere activiteiten blijken soms lastig.

    Vorige week naar de Bloedafname geweest. Bloedonderzoek in aanloop tot het gesprek van vandaag. En gisteren een longfunctietest in verband met mogelijke afwijkingen die een relatie met reuma kunnen aantonen. Dat was een hoop geblaas en gepuf. Uitslag: niets bijzonders te zien. Dat klonk in ieder geval hoopvol.

    Het consult met de reumatoloog is enigszins verwarrend. Waar de longarts gisteren stelde dat er nauwelijks afwijkingen vielen te constateren, komt de reumatoloog tot de conclusie dat die er wel degelijk zijn. In ieder geval voldoende aanleiding voor een vervolgonderzoek in het UMC Groningen. Er is op dit moment nog niet vast te stellen welke vorm van reuma hier aan de orde is. Jammer, voorlopig ben ik nog niet uit de medische tredmolen.