• La cucina Italiana

    De Italiaanse keuken wordt tot Werelderfgoed verklaard. En de Italianen zijn het daar uiteraard hartgrondig mee eens. Dat valt ook moeilijk anders te verwachten, want het chauvinisme komt snel naar boven wanneer het om nationale of nationalistische zaken gaat. Zo vinden Grieken hun feta een ultieme vorm van erfgoed, de Spanjaarden zullen eenzelfde pleidooi houden voor paella en de Britten voor fish & chips. Culinaire kwaliteit doet daarbij niet ter zake. Het gaat alleen en uitsluitend om de emotionele waarde bij de eigen bevolking. In die zin is er van één Europese identiteit in het geheel geen sprake.

    Terug naar ‘la cucina Italiana’. Op de keper beschouwd een onzinnige term, omdat het land ten diepste verdeeld is over de authenticiteit van het leeuwendeel der recepten. In Napels worden andere regels gehanteerd dan in Rome. De pastavarianten van Sicilië zijn toch echt heel verschillend van die van Südtirol. En in Piemonte zijn ze van mening dat zij de meest originele vitello tonata kunnen produceren. In Aosta menen ze overigens hetzelfde. In die zin zijn ze het in ‘De Laars’ volstrekt met elkaar oneens.

    De eenheid ontstaat pas als de strijd moet worden aangebonden met het vijandige buitenland. Als Turkse restaurateurs zich voordoen als de brengers van ’s lands trots: de pizza. Als de arrogante Fransen zich onbeschaamd enige als onvervalst Italiaans te boek staande recepten toe-eigenen. Dan ontstaat de Italiaanse furie. ‘La cucina Italiana’ moet onvervalst Italiaans blijven. En andere moeten daar met hun poten afblijven.

    Stronzi!

  • Testperiode

    Het roer gaat andermaal om, oordeelt de reumatoloog. De combinatie prednisolon/leflunomide leidt niet tot het gewenste resultaat, dus zullen we met iets anders de vervelende ontstekingen moeten zien te tackelen. Trial and error; een veelbeproefde methodiek op tal van vakgebieden. Alleen minder leuk als je zelf het lijdend voorwerp bent. Dan ervaar je de ‘trial’ als per definitie te lang en de ‘error’ als moeilijk te verteren uitkomst.

    Het hemd is altijd nog nader dan de rok.

    Natuurlijk, ik heb weinig aanleiding tot klagen. Het ongemak ten gevolge van de reumatische artritis is tot nu toe zonder meer binnen acceptabele perken gebleven. Stramme vingers, gevoelige voeten; dat is het wel ongeveer. En ondanks de malheur met de handen, is de vaardigheid tot schrijven en typen op dit moment een stuk verbeterd ten opzichte van enkele weken geleden, voordat de medicatie z’n werk begon te doen. In die zin kunnen we spreken van progressie.

    Het glas hoort half vol te zijn.

    Geduld is dan ook een schone zaak.

    Andermaal een belegen cliché, dat helaas maar al te waar is. En aan de andere kant:

    Wachten duurt ontzettend lang.

    Wij, mensen willen duidelijkheid. En we willen oplossingen. Nu. Niet over enkele maanden, en ook niet over enkele weken. Nu. Als dat niet mogelijk is p en dat is het vrijwel nooit – worden we kriebelig, geïrriteerd en zeker ongeduldig. Ze leven we allemaal vanuit onze eigen bubbels. Met onze eigen, asociale, onredelijke regels.

    Ik ga een testperiode van acht weken in. En ik ga me beheerst gedragen. Tegennatuurlijk. Rationeel. En dus moeilijk vol te houden.

  • Schaamteloos

    Gisteravond werden we onaangenaam verrast door een wel heel onverwacht eerbetoon. De loting voor het aankomend WK Voetbal vond plaats en die feitelijk simpele gebeurtenis werd door de FIFA én de organiserende landen, Canada, Mexico en de USA, met reusachtige fietspompen opgeblazen tot een evenement van ongekende grootte,

    En aangezien de USA het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen, werd uiteraard de gelegenheid te baat genomen om de president nog maar eens onvermoed in de spotlight te zetten. Al in een eerder stadium heeft hij zichzelf reeds benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité, zodat alle verwachte glorie vanzelfsprekend op hem zal afstralen. Eventuele tegenvallers komen uiteraard op het conto van anderen.

    Maar nu profiteerde de FIFA van de situatie door vriend en vijand te verrassen met de uitreiking van de tot gisteren niet bestaande FIFA Peace Prize. En die ging uiteraard naar de oranje gorilla. Die vervolgens de regie van deze ingelaste ceremonie overnam en zichzelf de bijbehorende medaille omhing. De schaamteloosheid steeg tot recordhoogte.

    Natuurlijk volgde daarna een uitgebreide uitwisseling van complimenten tussen de right honorable D.J.T. en de van corruptie aan elkaar geplakte voorzitter van de voetbalorganisatie. Te gênant voor woorden, deze kleffe uitruil van overigens nietszeggende loftuitingen. De aanwezige bondscoaches en andere functionarissen zagen het allemaal met lede ogen aan.

    Dit alles is tekenend voor de ongegeneerde wijze waarop de zelfbenoemde elite tegenwoordig te werk gaat. Bescheidenheid, discretie, werken op de achtergrond; het is aan deze nieuwe patriciërs niet besteed.

    Een ander treffend voorbeeld daarvan zagen we later op de avond bij het programma ‘Café Kockelmann’. Daar mocht voormalig PVV-kamerlid Fleur Agema ongehinderd solliciteren naar een hopelijk spoedige burgemeestersfunctie. Om die ambitie kracht bij te zetten, mocht Agema een aantal keren de loftrompet steken over haar eigen vermeende politieke verdiensten. Verdiensten die de rest van Nederland overigens zijn ontgaan, maar dat is slechts een detail. Nergens ook maar iets te bespeuren van terughoudendheid of neutraliteit. Vol op het orgel over de eigen niet bewezen vaardigheden.

    De brutalen hebben ondertussen de hele wereld.

  • Sinterklaas

    Pakjesavond.

    In mijn jeugd een van de hoogtepunten in het kinderlijk jaar. Een spannende periode ging daaraan vooraf; een periode waarin je gedrag gedurende  de afgelopen maanden op z’n merites werd beoordeeld door de Goedheiligman. En een periode van grofweg veertien dagen waarin je het zekere voor het onzekere nam en dientengevolge je longen uit je lijf zong bij de zorgvuldig geplaatste schoen.

    Met de toename der jaren namen ook de vragen omtrent dit bizarre volksfeest toe. Hoe immers wist Sinterklaas de surprises door de smalle rookafvoer van de in die dagen gebruikelijke gaskachels te krijgen? Wij hadden zelf dan wel een open haard, waar de betwiste cadeaubezorging met enige fantasie daadwerkelijk doorgang kon vinden, maar bij andere vriendjes en vriendinnetjes bestond die mogelijkheid overduidelijk niet. De twijfel sloeg weliswaar toe, maar de angst om onverantwoorde risico’s te nemen met de potentiële cadeaustroom verminderde slechts mondjesmaat. En dus klonk elke avond het gezang bij schoen met wortel.

    Die angst werd voor een belangrijk deel gevoed door Zwarte Piet. In tegenstelling tot veel mensen van kleur tegenwoordig, die zich blijkbaar beschadigd en beschimpt hebben gevoeld door de traditionele Pieterman Knecht, heb ik Piet nooit gezien als een karikatuur van de zwarte medemens. Eerder als een moeilijk te controleren figuur die bepaald bedreigend kon zijn voor kinderen die niet al te onderdanig hadden gefunctioneerd gedurende de lukraak gehanteerde evaluatieperiode. De zwarte gezichten waren angstaanjagend; de roe en de zak fungeerden als stok achter de deur.

    In de laatste jaren heeft Piet die afschrikwekkende attributen verloren. Roe en zak verdwenen als eerste, en daarna werd de zwarte kleur in de ban gedaan. Wat overbleef, was een onschuldige kwibus. Een mafketel, die zich als een komiek gedroeg. En dus langzaam z’n functie verloor. En met de langzame aftocht van de Pieten raakt ook Sint Nicolaas meer en meer buiten beeld. Want wat moeten we met een eenzame oude bisschop omringd door mallotige paladijnen?

    De Kerstman rukt meedogenloos op. Die heeft niets te maken met slavernij-connecties en moeilijk uit te leggen pedagogische controverses. Alleen de rendieren zouden wellicht problemen kunnen geven met actiecomités als Animal Rights, maar ook daarbij voorzie ik geen onoverkomelijke moeilijkheden.

    De stoomboot kan aan de ketting; Ozosnel mag naar het rusthuis. En Sinterklaas kan eindelijk z’n rol als pensionado aan de Costa naar tevredenheid invullen.

    ’t Heerlijk avondje is verdwenen, de makkers hebben hun geraas allang gestaakt.

  • Sonnet

    Ik krijg een artikel onder ogen, waarin onomwonden wordt gesteld dat het sonnet, ook ten tijde van de Grote Bard, een achterhaalde versvorm was. Een boude bewering, en het is dan ook zeer de vraag of er enige waarheid in schuilt. In Elizabethaans Engeland deed het sonnet, meer specifiek het Shakespeareaans sonnet, zeker nog opgeld. Het kenmerkende aan deze variant is het afwijkende couplettenschema: 4-4-4-2 in plaats van de traditionele 4-4-3-3. En uiteraard het daarmee verbonden rijmschema: ababa-cdcd-efef-gg. Een strak poëtisch korset, dat echter toch meer ruimte biedt voor lenig taalgebruik dan de orthodoxe variant.

    De grote William wist er in ieder geval wel raad mee. En dat manifesteerde zich direct al bij Sonnet 1.

    From fairest creatures we desire increase,
    That thereby beauty’s rose might never die,
    But as the riper should by time decease,
    His tender heir might bear his memory;

    But thou, contracted to thine own bright eyes,
    Feed’st thy light’s flame with self-substantial fuel,
    Making a famine where abundance lies,
    Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel.

    Thou that art now the world’s fresh ornament
    And only herald to the gaudy spring,
    Within thine own bud buriest thy content,
    And, tender churl, mak’st waste in niggarding.

    Pity the world, or else this glutton be,
    To eat the world’s due, by the grave and thee.

    William Shakespeare – ‘Sonnet 1’

    Als je zo kunt dichten, wat zul je dan malen om welke versvorm er wordt gebruikt. ‘The Swan’ had er in ieder geval geen boodschap aan. En terecht.

  • Herstelbetalingen

    Het Koninklijk paar brengt een officieel staatsbezoek aan Suriname. En uiteraard spitst alle aandacht zich toe op het niet bepaald verheffende verleden dat Nederland met deze nog jonge natie heeft. Omzichtig wordt door beide partijen een weg gevonden in het beladen onderwerp ‘slavernij’. Twee jaar geleden heeft onze Koning al excuses aangeboden en zelfs om vergiffenis gevraagd. En bij dit bezoek wordt die vergiffenis, aan de hand van voor ons ondoorgrondelijke rituelen, verleend. We zijn een stap dichter bij elkaar gekomen.

    Helaas wordt dat proces van ‘Wiedergutmachung’ ruw verstoord door lieden met nogal controversiële en rauwdouwerige meningen. Zeker wanneer een beladen onderwerp als ‘herstelbetalingen’ voorzichtig aan de orde wordt gesteld. Eeuwenlang hebben we Suriname uitgemolken en beroofd van zijn bodemschatten, maar al de idee daarvoor mogelijk iets terug te geven, bezorgt sommige mensen een zinderende uitslag. Onmiddellijk worden de nazaten van de schandelijk uitgebuite mensen uitgemaakt voor ‘geldwolven’ en vallen er termen als ‘dollars in de ogen’. Veel zelfverklaarde rechtspopulisten schieten bij voorbaat in de kramp bij de simpele gedachte dat we wellicht iets terug moeten betalen van de miljarden die we aan Suriname en haar bevolking ontfutseld hebben.

    Waarin een klein land heel klein kan zijn. Kom een Nederlander aan zijn portemonnee en de onredelijke waanzin slaat toe.

    Vanzelfsprekend barsten de nationalistische furies los op sociale media. Hele en halve waarheden, drogredenen, gekunstelde redeneringen en schandelijk racisme blijken plots hand in hand te kunnen gaan om de hand op de knip te kunnen houden. Het komt bij deze ‘hardliners’ blijkbaar niet op om eerst eens een gesprek aan te gaan, te horen wat eventuele beweegredenen van de andere zijde zouden kunnen zijn. Het kolonialisme is nog altijd niet ver weg.

    De prinsenvlag wappert nog met veel elan, naar het schijnt. En de bruine hemden liggen gestreken in de kast.

  • Absent

    Het is een grijze, koude dag. De wind is guur en het nodigt totaal niet uit naar buiten te gaan. Helaas moet dat wel gebeuren, want ik moet naar de bloedafname in verband met mijn afspraak met de reumatoloog volgende week. Niets ernstigs, alleen een evaluatiegesprek om in overleg te bepalen welke doseringen van welke medicijnen uiteindelijk soelaas zullen brengen. Een kwestie van voortschrijdend inzicht, zoals zo vaak.

    Eenmaal weer terug zoek ik de warmte en het comfort van mijn werkkamer op. De muziekkeuze valt op ‘Nursery Cryme’ van Genesis in de oorspronkelijke bezetting, met Peter Gabriel en Steve Hackett. Het album dateert uit 1971, de periode voordat de band ongegeneerd de commerciële kant opstuurde. Het nummer ‘For Absent Friends’ trekt mijn aandacht. En niet alleen wegens de tekst; die is prachtig.

    ‘Sunday at six, when they close both the gates
    A widowed pair, still sitting there
    Wonder if they’re late for church
    And it’s cold, so they fasten their coats
    And cross the grass, they’re always last.

    Passing by the padlocked swings
    The roundabout still turning
    Ahead they see a small girl
    On her way home with a pram.

    Inside the archway the prior greets them
    With a courteous nod, he’s close to God
    Looking back at days of four
    Instead of two, years seem so few
    Heads bent in prayer for friends not there.

    Leaving two pence on the plate
    They hurry down the pat hand through the gate
    And wait to board the bus
    That ambles down the street.’

    Peter Gabriel – ‘For Absent Friends’

    Een onderschat nummer, dat wellicht door z’n geringe lengte volstrekt ten onrechte min of meer als een ‘filler’ is beschouwd. De tekst is, zoals gezegd, prachtig en komt deze middag opeens opvallend binnen. Een herkenbaar en ontroerend verhaal, waar vrijwel iedereen wel raakvlakken mee heeft. Het zou in een poëziebundel niet misstaan.

    Een tekst die emotioneert; omvattend in z’n beknoptheid. Het komt best goed met die medicijnen, weet ik opeens.

  • Vlek

    In mijn werkkamer klinkt het album ‘Harvest’ van Neil Young. Een iconische plaat waar ik veel goede herinneringen aan heb. Deze elpee dateert uit 1972, een periode waarin ik gelukkig nog onbezonnen en vrij van zorgen in het leven stond. Als ik het me goed herinner, zat ik in de derde klas van het Thorbecke College, weliswaar al ingedeeld op de afdeling Athenaeum, maar nog voor de ietwat zenuwslopende vakkenkeuze. Ik voetbalde in de A1 van Helpman om het kampioenschap en had ondertussen een uitnodiging voor Oranje onder 15 gehad. Mijn debuut in het eerste elftal zou niet al te lang op zich laten wachten.

    Dat jaar zou naast ‘Harvest’ ook ‘The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars’ van David Bowie het licht zien; een ander album dat veel invloed op mijn muziekvoorkeur heeft gehad. Of wat te denken van ‘Transformer’ van Lou Reed. Of Çan’t Buy A Thrill’ het openingsalbum van Steely Dan. Of het gelijknamige debuutalbum van Roxy Music. Een totaal ander muziekgenre diende zich aan. Maar ook de ‘oudere’ bands roerden zich.

    Een greep uit de dat jaar verschenen elpees:
    ‘The Great Wazoo’ – Frank Zappa
    ‘Darwin’ – Banco del Mutuo Soccorso
    ‘Machine Head’ – Deep Purple
    ‘Argus’ – Wishbone Ash
    ‘Sailin’ Shoes’ – Little Feat
    ‘Europe ‘72’ – Grateful Dead
    ‘Per Un Amico’ – Premiate Forneria Marconi
    ‘Something/Anything’ – Todd Rundgren
    ‘666’ – Aphrodite’s Child
    ‘Eat A Peach’ – The Allman Brothers Band
    ‘Ege Bamyasi’ – Can
    ‘Thick As A Brick’ – Jethro Tull
    ‘Foxtrot’ – Genesis
    ‘Exile On Main St.’ – The Rolling Stones
    ‘Close To The Edge’ – Yes
    ‘Pink Moon’ – Nick Drake

    Mijn geliefde Pink Floyd vergastte ons op ‘Obscured By Clouds’, een tot op de dag van vandaag sterk onderschat album. Kortom, een tijdperk vol licht, een jaar van positivisme. Een jaar waar ik met veel plezier op terugkijk.

    Ik loop naar beneden en vertel Clara dat ik zojuist Neil Young heb geluisterd.
    “Harvest”, klinkt het. “Prachtige plaat. Maar ‘A Man Needs A Maid’ zou nu toch echt niet meer kunnen, vind je niet?”.

    Ze heeft uiteraard gelijk. Maar jammer dat ook dat fijne jaar 1972 een behoorlijke vlek heeft opgelopen.

  • Bejaardentehuis

    Het luchtruim van Venezuela is gesloten. Dat althans wordt beweerd door de president die Amerika weer groot gaat maken. Al wekenlang wordt er met regelmaat gevuurd op boten die volgens de Amerikanen druk doende zijn met de smokkel van drugs. Overigens wordt er daarvoor geen spat aan bewijs geleverd, maar dat schijnt heden ten dage niet meer noodzakelijk te zijn. Hoe het ook zij, bij deze raketaanvallen zijn er tot nu toe meer dan 80 doden gevallen.

    De Amerikanen maken er geen half werk van. Minister Hegseth van het departement Oorlog, schijnt zelfs opdracht te hebben gegeven de overlevenden van dergelijke aanvallen alsnog om het leven te brengen. Geen halve maatregelen dus. En voor alle duidelijkheid nog maar eens herhaald: hierbij wordt geen bewijs geleverd.

    Nu rijst de vraag: wat is hierbij de werkelijke agenda van de ‘dealmaker’? Want dat er wat te winnen valt, lijkt buiten kijf. Gezien haar afbraak van Obamacare, kunnen we niet van deze regering verwachten dat de Volksgezondheid een heel prominente plek in de overwegingen heeft ingenomen. Het vermoeden rijst dat de olievelden in en rond Venezuela iets met de vermetele acties te maken hebben.

    De parallel met Oekraïne is dan ook snel gelegd. De alfa’s verdelen de koek en zorgen ervoor dat ze elkaar niet teveel in het vaarwater zitten. We lijken af te stevenen op een vorm van neo-kolonialisme. En Europa staat er machteloos bij. Het knapste jongetje van de klas. Met een klappertjespistool.

    Hoe we het wenden of keren: we hebben in Europa het momentum gemist. De oude wereld is naar het bejaardentehuis verwezen. En niemand is van plan op bezoek te komen.

  • Faux pas

    Veertien dagen geleden pakte de NRC ruim uit met een zeer onthullend artikel over de uitlatingen van de toen net benoemde informateur Hans Wijers. Deze D’66-prominent zou op een openbare bijeenkomst VVD-voorvrouw Dilan Yesilgöz voor “leugenaar” hebben uitgemaakt. Wijers bleek zich dat niet meer te kunnen herinneren, maar bood niettemin direct zijn excuses aan. Een dag later kwam naar buiten dat hij in een privé app-groep diezelfde Yesilgöz als “die feeks van de VVD” had betiteld, een onbetamelijke uitdrukking die meteen zijn lot bepaalde: Wijers ruimde het veld. En de rust keerde voorlopig terug.

    De auteur van het bewuste artikel, Hugo Logtenberg, had ’s avonds in een talkshow op nogal hooghartige wijze gereageerd op de kritiek op de snelle, ja wellicht té snelle publicatie van een verhaal dat desastreus zou blijken voor Wijers in zijn bepaald prominente positie. Logtenberg reageerde vol dedain: alle journalistieke principes zouden zijn gehanteerd en het stuk zou via meerdere bronnen tot stand zijn gekomen.

    Een dag later meldde journalist Eric Smit van ‘Follow the Money’ zich met de bekentenis dat hij de gewraakte uitspraak van ‘leugenaar’ zou hebben gedaan. Van de zijde van de NRC bleef het oorverdovend stil.

    Pas nadat collega-krant De Volkskrant aankondigde met een publicatie te komen waarin maar liefst zes getuigen verklaren dat de uitleg van Smit klopt, volgde rectificatie van de NRC. En excuses aan Wijers. Met als uitleg dat de krant in werkelijkheid minder bronnen had dan ze voorgaf. Van Logtenberg hebben we overigens geen woord meer gehoord. Het laat zich raden waarom.

    Hoe kan een kwaliteitskrant als de NRC zó in de fout gaan? En welke schade is hierdoor toegebracht aan de journalistiek? BBB-vicepremier Mona Keijzer putte uit deze geschiedenis blijkbaar vertrouwen en stelde en passant de onafhankelijkheid van de NOS inzake de Israël-Palestina kwestie ter discussie. De onvermijdelijke schade aan de tegenmacht neemt ze blijkbaar op de koop toe.

    Wat overblijft is het afgrijzen over de schaamteloze incompetentie van betrokkenen. ‘Sorry’ is blijkbaar het toverwoord waarmee alle ‘faux pas’ de wereld uit kunnen worden geholpen. De slachtoffers zijn de enigen die nog lange tijd de schrijnende wonden voelen.