Soeth van Groeninghen

BLAUWDRUK

NOTITIES, BESCHOUWINGEN EN VERZINSELS

  • Testperiode

    Het roer gaat andermaal om, oordeelt de reumatoloog. De combinatie prednisolon/leflunomide leidt niet tot het gewenste resultaat, dus zullen we met iets anders de vervelende ontstekingen moeten zien te tackelen. Trial and error; een veelbeproefde methodiek op tal van vakgebieden. Alleen minder leuk als je zelf het lijdend voorwerp bent. Dan ervaar je de ‘trial’ als per definitie te lang en de ‘error’ als moeilijk te verteren uitkomst.

    Het hemd is altijd nog nader dan de rok.

    Natuurlijk, ik heb weinig aanleiding tot klagen. Het ongemak ten gevolge van de reumatische artritis is tot nu toe zonder meer binnen acceptabele perken gebleven. Stramme vingers, gevoelige voeten; dat is het wel ongeveer. En ondanks de malheur met de handen, is de vaardigheid tot schrijven en typen op dit moment een stuk verbeterd ten opzichte van enkele weken geleden, voordat de medicatie z’n werk begon te doen. In die zin kunnen we spreken van progressie.

    Het glas hoort half vol te zijn.

    Geduld is dan ook een schone zaak.

    Andermaal een belegen cliché, dat helaas maar al te waar is. En aan de andere kant:

    Wachten duurt ontzettend lang.

    Wij, mensen willen duidelijkheid. En we willen oplossingen. Nu. Niet over enkele maanden, en ook niet over enkele weken. Nu. Als dat niet mogelijk is p en dat is het vrijwel nooit – worden we kriebelig, geïrriteerd en zeker ongeduldig. Ze leven we allemaal vanuit onze eigen bubbels. Met onze eigen, asociale, onredelijke regels.

    Ik ga een testperiode van acht weken in. En ik ga me beheerst gedragen. Tegennatuurlijk. Rationeel. En dus moeilijk vol te houden.

  • Schaamteloos

    Gisteravond werden we onaangenaam verrast door een wel heel onverwacht eerbetoon. De loting voor het aankomend WK Voetbal vond plaats en die feitelijk simpele gebeurtenis werd door de FIFA én de organiserende landen, Canada, Mexico en de USA, met reusachtige fietspompen opgeblazen tot een evenement van ongekende grootte,

    En aangezien de USA het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen, werd uiteraard de gelegenheid te baat genomen om de president nog maar eens onvermoed in de spotlight te zetten. Al in een eerder stadium heeft hij zichzelf reeds benoemd tot voorzitter van het organisatiecomité, zodat alle verwachte glorie vanzelfsprekend op hem zal afstralen. Eventuele tegenvallers komen uiteraard op het conto van anderen.

    Maar nu profiteerde de FIFA van de situatie door vriend en vijand te verrassen met de uitreiking van de tot gisteren niet bestaande FIFA Peace Prize. En die ging uiteraard naar de oranje gorilla. Die vervolgens de regie van deze ingelaste ceremonie overnam en zichzelf de bijbehorende medaille omhing. De schaamteloosheid steeg tot recordhoogte.

    Natuurlijk volgde daarna een uitgebreide uitwisseling van complimenten tussen de right honorable D.J.T. en de van corruptie aan elkaar geplakte voorzitter van de voetbalorganisatie. Te gênant voor woorden, deze kleffe uitruil van overigens nietszeggende loftuitingen. De aanwezige bondscoaches en andere functionarissen zagen het allemaal met lede ogen aan.

    Dit alles is tekenend voor de ongegeneerde wijze waarop de zelfbenoemde elite tegenwoordig te werk gaat. Bescheidenheid, discretie, werken op de achtergrond; het is aan deze nieuwe patriciërs niet besteed.

    Een ander treffend voorbeeld daarvan zagen we later op de avond bij het programma ‘Café Kockelmann’. Daar mocht voormalig PVV-kamerlid Fleur Agema ongehinderd solliciteren naar een hopelijk spoedige burgemeestersfunctie. Om die ambitie kracht bij te zetten, mocht Agema een aantal keren de loftrompet steken over haar eigen vermeende politieke verdiensten. Verdiensten die de rest van Nederland overigens zijn ontgaan, maar dat is slechts een detail. Nergens ook maar iets te bespeuren van terughoudendheid of neutraliteit. Vol op het orgel over de eigen niet bewezen vaardigheden.

    De brutalen hebben ondertussen de hele wereld.

  • Sinterklaas

    Pakjesavond.

    In mijn jeugd een van de hoogtepunten in het kinderlijk jaar. Een spannende periode ging daaraan vooraf; een periode waarin je gedrag gedurende  de afgelopen maanden op z’n merites werd beoordeeld door de Goedheiligman. En een periode van grofweg veertien dagen waarin je het zekere voor het onzekere nam en dientengevolge je longen uit je lijf zong bij de zorgvuldig geplaatste schoen.

    Met de toename der jaren namen ook de vragen omtrent dit bizarre volksfeest toe. Hoe immers wist Sinterklaas de surprises door de smalle rookafvoer van de in die dagen gebruikelijke gaskachels te krijgen? Wij hadden zelf dan wel een open haard, waar de betwiste cadeaubezorging met enige fantasie daadwerkelijk doorgang kon vinden, maar bij andere vriendjes en vriendinnetjes bestond die mogelijkheid overduidelijk niet. De twijfel sloeg weliswaar toe, maar de angst om onverantwoorde risico’s te nemen met de potentiële cadeaustroom verminderde slechts mondjesmaat. En dus klonk elke avond het gezang bij schoen met wortel.

    Die angst werd voor een belangrijk deel gevoed door Zwarte Piet. In tegenstelling tot veel mensen van kleur tegenwoordig, die zich blijkbaar beschadigd en beschimpt hebben gevoeld door de traditionele Pieterman Knecht, heb ik Piet nooit gezien als een karikatuur van de zwarte medemens. Eerder als een moeilijk te controleren figuur die bepaald bedreigend kon zijn voor kinderen die niet al te onderdanig hadden gefunctioneerd gedurende de lukraak gehanteerde evaluatieperiode. De zwarte gezichten waren angstaanjagend; de roe en de zak fungeerden als stok achter de deur.

    In de laatste jaren heeft Piet die afschrikwekkende attributen verloren. Roe en zak verdwenen als eerste, en daarna werd de zwarte kleur in de ban gedaan. Wat overbleef, was een onschuldige kwibus. Een mafketel, die zich als een komiek gedroeg. En dus langzaam z’n functie verloor. En met de langzame aftocht van de Pieten raakt ook Sint Nicolaas meer en meer buiten beeld. Want wat moeten we met een eenzame oude bisschop omringd door mallotige paladijnen?

    De Kerstman rukt meedogenloos op. Die heeft niets te maken met slavernij-connecties en moeilijk uit te leggen pedagogische controverses. Alleen de rendieren zouden wellicht problemen kunnen geven met actiecomités als Animal Rights, maar ook daarbij voorzie ik geen onoverkomelijke moeilijkheden.

    De stoomboot kan aan de ketting; Ozosnel mag naar het rusthuis. En Sinterklaas kan eindelijk z’n rol als pensionado aan de Costa naar tevredenheid invullen.

    ’t Heerlijk avondje is verdwenen, de makkers hebben hun geraas allang gestaakt.

© 2025 Blauwdruk IJsselland BV

Elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen, locaties en/of personages berust op louter toeval of is een voortvloeisel van de fantasie van de auteur.