• Eén

    Uiteindelijk is het devies van de Verenigde Staten dan toch op een onvoorspelbare én onvoorstelbare wijze realiteit geworden: ‘E pluribus unum’. Uit velen één. Inderdaad, ze zijn met velen. En inderdaad, de dienst wordt meer en meer uitgemaakt door Eén.

    En wat voor Eén. Een leider van messiaans formaat. Dat is althans zijn zelfanalyse. Een vredestichter, een economische ziener en een machiavellistische superheerser. En dat allemaal in één persoon verenigd. Een unicum in deze era en alle tijdperken die daaraan vooraf zijn gegaan. Iconische presidenten als George Washington en Abraham Lincoln hebben niet voor elkaar gekregen wat deze superheerser in een handomdraai weet op te lossen. Niet alleen zijn eigen bevolking kijkt verbijsterd toe; ook de rest van de wereldbevolking staart stomverbaasd naar deze natuurkracht.

    Vanzelfsprekend kun je je, gewapend met dergelijke ontzagwekkende kwaliteiten, niet laten weerhouden door pure ongemakken als wet- en regelgeving. En waarom zou je je ook bekommeren om feiten als je eigen moraliteit de grens van je vermogen bepaalt. Waarheden kunnen lastig zijn als je doelen hebt bepaald. En bevriende mogendheden moeten vanzelfsprekend de nationale en privé belangen niet in de weg staan.

    En dus wordt letterlijk alles uit de kast gehaald om de wil van de oranje roerganger door te drukken. Groenland wil onafhankelijk zijn? Totaal van ondergeschikt belang. En die Gazanen zitten de plannen voor een heus Trump Resort aan de Palestijnse Rivièra in de weg. Hoe durven ze? Dat de VS ondertussen steeds verder afglijdt naar een schoolvoorbeeld van een autocratie, schijnt weinig Amerikanen te deren. Maar linksom of rechtsom, ze zullen de rekening gepresenteerd krijgen. Gezien de laatste reacties is de rek er bij de EU-lidstaten zo’n beetje uit. Hoewel? De Europese politici lijken nog eerder een lichaamsdeel naar keuze te willen opofferen, dan dat ze werkelijk de stoere daad bij het ferme woord gaan voegen. ‘Alle Menschen werden Brüder’, lijkt het utopische devies.

  • Vlek

    In mijn werkkamer klinkt het album ‘Harvest’ van Neil Young. Een iconische plaat waar ik veel goede herinneringen aan heb. Deze elpee dateert uit 1972, een periode waarin ik gelukkig nog onbezonnen en vrij van zorgen in het leven stond. Als ik het me goed herinner, zat ik in de derde klas van het Thorbecke College, weliswaar al ingedeeld op de afdeling Athenaeum, maar nog voor de ietwat zenuwslopende vakkenkeuze. Ik voetbalde in de A1 van Helpman om het kampioenschap en had ondertussen een uitnodiging voor Oranje onder 15 gehad. Mijn debuut in het eerste elftal zou niet al te lang op zich laten wachten.

    Dat jaar zou naast ‘Harvest’ ook ‘The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars’ van David Bowie het licht zien; een ander album dat veel invloed op mijn muziekvoorkeur heeft gehad. Of wat te denken van ‘Transformer’ van Lou Reed. Of Çan’t Buy A Thrill’ het openingsalbum van Steely Dan. Of het gelijknamige debuutalbum van Roxy Music. Een totaal ander muziekgenre diende zich aan. Maar ook de ‘oudere’ bands roerden zich.

    Een greep uit de dat jaar verschenen elpees:
    ‘The Great Wazoo’ – Frank Zappa
    ‘Darwin’ – Banco del Mutuo Soccorso
    ‘Machine Head’ – Deep Purple
    ‘Argus’ – Wishbone Ash
    ‘Sailin’ Shoes’ – Little Feat
    ‘Europe ‘72’ – Grateful Dead
    ‘Per Un Amico’ – Premiate Forneria Marconi
    ‘Something/Anything’ – Todd Rundgren
    ‘666’ – Aphrodite’s Child
    ‘Eat A Peach’ – The Allman Brothers Band
    ‘Ege Bamyasi’ – Can
    ‘Thick As A Brick’ – Jethro Tull
    ‘Foxtrot’ – Genesis
    ‘Exile On Main St.’ – The Rolling Stones
    ‘Close To The Edge’ – Yes
    ‘Pink Moon’ – Nick Drake

    Mijn geliefde Pink Floyd vergastte ons op ‘Obscured By Clouds’, een tot op de dag van vandaag sterk onderschat album. Kortom, een tijdperk vol licht, een jaar van positivisme. Een jaar waar ik met veel plezier op terugkijk.

    Ik loop naar beneden en vertel Clara dat ik zojuist Neil Young heb geluisterd.
    “Harvest”, klinkt het. “Prachtige plaat. Maar ‘A Man Needs A Maid’ zou nu toch echt niet meer kunnen, vind je niet?”.

    Ze heeft uiteraard gelijk. Maar jammer dat ook dat fijne jaar 1972 een behoorlijke vlek heeft opgelopen.

  • T-Gaza

    Oranje heerst in het Midden-Oosten. De bulldozer van ‘the land of the free’ heeft zoals gewoonlijk weinig subtiele drukmiddelen aangewend om de strijdende partijen tot een voorlopige wapenstilstand te dwingen. En eerlijk is eerlijk: alle diplomatie, alle internationale wandelingen op zeer breekbare eieren, hebben tot nu toe niet tot resultaat geleid. En dus was het misschien tijd voor een andere, wat minder fijnbesnaarde aanpak. En laat dat nu net de specialiteit van ‘the Donald’ zijn.

    Eerst werden de leidinggevenden van Hamas flink onder druk gezet. Niet akkoord met de voorstellen? Dan krijgt Israël carte blanche om Gaza met de grond gelijk te maken. Om daarna geannexeerd te worden. En dat laatste kunnen we dan ook gelijk op de Westelijke Jordaanoever verwachten. Meteen doorpakken.

    Tegelijk kreeg ook Israël de duimschroeven aangedraaid. De president had namelijk zijn zinnen gezet op de Nobelprijs voor de Vrede en dus moest er côute-que-côute de weg naar de vrede worden ingeslagen. En het feit dat Netanyahu zonder ‘oranje’ toestemming een bombardement in Qatar had uitgevoerd, zette ook kwaad bloed. Je krijgt per slot van rekening niet elke dag een vliegtuig van 400 miljoen cadeau. En dus mag je wat voorzichtiger omgaan met zo’n bevriende mogendheid.

    Ben benieuwd of de president nog zo rotsvast achter zijn eigen vredesinitiatieven staat nu de Nobelpenning aan z’n neus voorbijgegaan is. Misschien dat hij zich straks tevreden moet stellen met een golfresort in Gaza of een T-tower in Ramallah. Of beide. Bij hem weet je ’t maar nooit.